เขาว่ากันว่า...หนุ่มวิศวะหล่อพรีเมียมรักเพื่อนอย่างฉัน

ผมจะกันท่าได้ไงถ้าไม่ใช่เดือนวิศวะ🤭

ลานเกียร์

“ไม่พร้อม! เอาใหม่! ลุกนั่ง 20 ครั้งปฏิบัติ!” เสียงเฮ้ดว้ากปี 2 สั่งซ่อมเป็นรอบที่สามหลังไอ้พวกสาขาอื่นดันเหยาะแหยะ... ทำห่าไรไม่พร้อมสักที!

“หนึ่ง! สอง! สาม!...”

“คนตั้งหลายร้อยเสียงมีแค่นี้! นับดังๆ หน่อยสิครับ!”

“หก! เจ็ด!...” พอโดนว้ากเสียงนับที่ดังอยู่แล้วก็กระหึ่มไปทั้งลานเกียร์

ผมลุกนั่งพร้อมกับเพื่อนทั้งคณะในอารมณ์ที่โคตรเบื่อ! โคตรหงุดหงิด! โคตรรำคาญ! อากาศแม่งก็ร้อนยังโดนว้ากโดนซ่อมไม่หยุด!!

ที่จริงมันง่ายมากที่พวกผม 4 คนจะโดด แต่เพราะเห็นใจเพื่อนร่วมรุ่น ถ้าเข้าไม่ครบ...คนที่อยู่ต้องรับกรรมโดนทำโทษ เพราะงั้นต่อให้เซ็งแค่ไหน พวกผมก็ดึงตัวเองเข้ารับน้องจนได้

“แฮ่ก! ฉันจะไม่...ไหว... แล้ว” เสียงระโหยโรยแรงของเพื่อนผู้หญิงในสาขาทำเอาพวกผม 4 คนเหลือบมองด้วยความเห็นใจ

พวกผมมันผู้ชายไง ถึกกว่าผู้หญิงที่บอบบางอยู่ละ ต่อให้โดนลงโทษยังไงก็ยังไหว แต่นี่เพศแม่นะเว้ย... ร่างกายไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อออกแรงบ้าบอขนาดนี้!

“หน้าแกไม่มีสีเลือดแล้วปุ๊ก! ไหวมั้ย” เพื่อนผู้หญิงอีกคนกระซิบถามหน้าตื่น

“มะ... ไม่ไหว ก็... ต้อง แฮ่ก! ไหว” เพื่อนตอบแทบไม่เป็นภาษาด้วยซ้ำ

“ไปพักก่อนเหอะ” ผมพยักหน้าไปนอกแถวเพราะเห็นเพื่อนดูไม่ไหวจริงๆ

“เราไม่กล้า แฮ่ก! ออกไป ระ... เรากลัว” เพื่อนส่ายหน้าในสภาพอ่อนแรง

“ออกไปเถอะ เดี๋ยวเป็นลมจะแย่เอา” ไอ้เทมส์บอกเสียงนิ่ง แต่แววตาของมันพร้อมระเบิดอารมณ์ทุกเมื่อ มันโมโหพวกสาขาอื่นที่ทำให้โดนซ่อมอยู่หลายรอบไม่ต่างกับผมนั่นแหละ ยิ่งมันเห็นเพื่อนผู้หญิงมีสภาพไม่โอเคก็ยิ่งของขึ้น

“ตรงนั้นมีอะไรครับ! คุยอะไรกัน! ไม่เห็นเหรอพวกผมกำลังพูดอยู่!” เฮ้ดว้ากตะโกนถาม

เพื่อนผู้หญิงในสาขาพากันสะดุ้ง แววตาตื่นกลัว ก้มหน้ามองพื้น

ขวับ! ทุกสายตาบนลานเกียร์หันมามองทางนี้โดยพร้อมเพรียง

พรึ่บ!

ไอ้เทมส์ที่อดทนมาพักใหญ่พ่นลมหายใจ ลุกขึ้นยืน สบสายตาเฮ้ดว้ากแบบไม่กลัว เพื่อนในคณะมองมันอย่างตะลึงที่มันบ้าดีเดือดลุกขึ้น แต่สำหรับผม ไอ้เดย์ ไอ้เจมส์รู้สึกเฉยมาก คนอารมณ์ร้อนอย่างมันไม่ลุกด่าไอ้พวกเหยาะแหยะสาขาอื่นตั้งแต่ก่อนหน้านี้ก็ถือว่าบุญเท่าไหร่แล้ว!

“เพื่อนจะไม่ไหวแล้วครับ” มันบอกเสียงนิ่ง หันมองเพื่อนผู้หญิง พวกพี่ว้ากมองตาม...

“คนไหนครับ!”

“คนนี้ครับ” ผมตอบแทนเมื่อเห็นเพื่อนผู้หญิงตัวสั่นก้มหน้ามองพื้นไม่เปลี่ยน

“เงยหน้าขึ้นครับน้องปุ๊ก!” เฮ้ดว้ากเรียกตามป้ายชื่อห้อยคอ พอเห็นหน้าไร้สีเลือดก็สั่งให้คนไม่ไหวออกไปพัก จากนั้นไม่มีการสั่งซ่อมบ้าบอคอแตกไรอีก มีแค่ว้ากไปว้ากมาจนเลิกแถว

“สักทีเหอะ ร้อนฉิบหาย” ไอ้เจมส์พ่นลมหายใจ เช็ดเหงื่อตามกรอบหน้า พวกผมสามคนมีสภาพไม่ต่าง เหงื่อชุ่มไปทั้งหน้าทั้งตัว ถ้าแม่ไอ้เจมส์ไม่ขอติดกล้องที่ลานเกียร์ ป่านนี้คงโดนซ่อมไม่หยุดแล้วมั้ง!

“น้องเดย์ น้องกัส น้องเจมส์ น้องเทมส์อย่าเพิ่งไปจ้ะ” รุ่นพี่ที่เรียกพวกผมไปคุยช่วงพักกลางวันยังตามมาถึงตอนเย็น!

ยังไม่จบอีกเหรอวะ!

“มีอะไรอีกพี่” ไอ้เทมส์ถามเสียงนิ่งแต่ทำเอารุ่นพี่ผู้หญิงกลืนน้ำลายลงคอ

ในบรรดาปี 1 มีมันคนแรกกล้าลุกขึ้นสบตากับเฮ้ดว้าก รุ่นพี่คนอื่นคงสัมผัสได้บ้างแหละว่ามันไม่กลัวใคร

“คือ... พี่จะมาเอาคำตอบจากพวกน้อง 4 คนว่าใครจะลงเดือนจ้ะ” รุ่นพี่เลียบเคียงถาม

“ทำไมต้องพวกผม 4 คนด้วยพี่” ผมถามกลับ บอกปัดไปสองรอบน่าจะพอแล้วมั้ง

“ปี 1 มีคนหลายร้อย ทำไมต้องเฉพาะเจาะจงแค่พวกผมด้วย” ไอ้เดย์ตั้งคำถาม สีหน้าของมันเหนื่อยหน่ายเต็มทน

“ก็น้อง 4 คนเบ้าหน้าฟ้าประทาน หล่อสุดในบรรดาเด็กปี 1 ทุกคณะ ขนาดหลับตายังรู้เลยว่าลงประกวดคนต้องโหวตให้ น่านะ... ถือว่าช่วยคณะสักครั้งเถอะ” รุ่นพี่พยายามหว่านล้อมรอบที่ร้อย

พวกผมสบตากัน แค่ฟังเรื่องปัญญาอ่อนพวกนี้ก็เบื่อแย่พออยู่แล้ว ขืนลงประกวดปวดหัวตายห่า!

“ผมขอปฏิเสธ ผมจะลงบาส” ไอ้เทมส์ใช้เสียงนิ่งๆ ยืนยันคำเดิมเหมือนเมื่อกลางวัน

“ผมก็ลงบาสเหมือนกันพี่” ไอ้เดย์ยักไหล่ สีหน้าเฉย

“ผมลงเทควันโด” ไอ้เจมส์ก็หาทางหนี

“ผมจะลงฟุตบอล” ผมบอกเสียงเรียบ

“เดี๋ยวสิน้องกัส” รุ่นพี่หันมามองผมยิ้มๆ เหมือนมีลับลมคมนัย “น้องอย่าเพิ่งใจเร็วปฏิเสธสิจ๊ะ ปีนี้หนุ่มๆ อยากลงเดือนเพราะอยากใกล้ชิดน้องลิลลี่ดาวบริหารแฟนน้องกันทั้งนั้น น้องไม่สนแน่เหรอ”

“พี่รู้ได้ไงว่าลิลลี่เป็นแฟนผม” ผมขมวดคิ้วอย่างข้องใจ

ใครเป็นคนปล่อยข่าวผมกับลิลลี่เป็นแฟนกันวะ? ไม่ใช่ไม่ดีนะ... มีข่าวออกมาคงไม่มีไอ้หน้าไหนกล้ามายุ่งกับลิลลี่อีก!

“แหม! ก็เมื่อกลางวันน้องกัสเล่นโอบไหล่น้องลิลลี่กลางโรงอาหารนิเทศขนาดนั้น คนเค้ารู้ทั่ว ม. แล้วว่าน้องสองคนเป็นแฟนกัน” รุ่นพี่คลี่ยิ้มด้วยสีหน้ารู้ทัน

ไอ้สามคนนี้ดันยิ้มมุมปาก แววตาของพวกมันเหมือนขำมาก... กวนตีนชิบหาย!

“แล้วพี่รู้ได้ไงว่าลิลลี่เป็นดาวบริหาร ในเมื่อคณะนั้นยังไม่เลือกดาวเดือน” ผมถามอย่างกังขา ตอนกลางวันลิลลี่ยังบอกอยู่... ไม่มีรุ่นพี่มาติดต่ออะไรทั้งนั้น

“บริหารเพิ่งเลือกดาวเดือนเมื่อกี้เอง แถมน้องลิลลี่ยังได้ตำแหน่งแบบขาดลอย นี่เดือนคณะอื่นพอรู้ว่าแฟนน้องลงดาวต่างตื่นเต้นกันใหญ่ ลุ้นหนักมากว่าใครจะได้แสดงคู่คนสวยสวรรค์สร้างอย่างน้องลิลลี่”

“พี่หมายความว่าไง” ผมย่นคิ้วกับสิ่งที่รุ่นพี่บอกยาวเหยียด แต่ไอ้เทมส์ ไอ้เจมส์ ไอ้เดย์ดันทำหน้าเหมือนกลั้นขำ

เหอะ! พวกมันไม่เคยเชื่อ บอกแล้วไงวะ... ผมคิดกับลิลลี่แค่น้อง! น้องสาวเว้ย!

“ปีนี้ทางมหาลัยอยากให้ปี 1 ทำความรู้จักกันมากขึ้นเลยจัดให้มีการรับน้องรวมคณะ ในส่วนของดาวเดือนก็ต้องสลับคู่การแสดงร่วมกับคณะที่รับน้องด้วย”

นี่มันเรื่องห่าไรวะ! ยุ่งยากชิบหาย!