เขาว่ากันว่า...หนุ่มวิศวะหล่อพรีเมียมรักเพื่อนอย่างฉัน

ลิลลี่คือผู้หญิงของฉัน

ฉันกับเรนนี่เดินคุยเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งเจอเพื่อนในห้องที่หน้ามินิมาร์ท จากนั้นพวกเรากลุ่มใหญ่ก็เดินมายังโรงอาหารพร้อมกัน แน่นอนว่าคนโคตรเยอะ แบบเยอะมากกก

“โต๊ะนั้นกำลังจะว่าง” เคธี่ตาไวกว่าเพื่อนชี้ไปยังโต๊ะทางซ้ายมือซึ่งมีคนกำลังจะลุกพอดี พวกเรารีบรุดเข้ามานั่งทันทีแบบไม่ให้เสียเวลา

“พวกแกไปซื้อข้าวก่อนเลย เดี๋ยวฉันเฝ้าโต๊ะให้เอง”

“แกอยู่คนเดียวได้แน่นะ ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนดีกว่ามั้ย” เรนนี่บอกพลางกวาดสายตาไปทั่วทำให้รู้ว่านักเรียนที่ใส่เครื่องแบบต่างจากพวกเรากำลังมองมาทางนี้

บางทีก็อดคิดไม่ได้... ฉันเป็นตัวประหลาดในสายตาคนอื่นรึเปล่า ทำไมชอบมองกันจัง เฮ้อ!

“สบายมาก เดี๋ยวฉันเล่นมุกเดิม” ฉันยักคิ้วแล้วล้วงมือถือออกมา

เรนนี่ยิ้มมุมปากอย่างเข้าใจ มุกเดิมที่ว่าคือถ้ามีใครเข้ามาทัก ฉันจะบอกว่าคุยไลน์กับแฟนอยู่ แฟนไม่ชอบให้คุยกับผู้ชายคนอื่น... เป็นวิธีปฏิเสธทางอ้อมที่คลาสสิคสุดละ

“โอเค เดี๋ยวฉันมา”

ฉันขยิบตาให้เรนนี่ก่อนจะก้มหน้าเล่นมือถือ แต่หลังจากเข้าไอจีได้ไม่ถึงสามนาทีก็มีบางอย่างวางบนโต๊ะ ฉันเหลือบมองโดยอัตโนมัติเห็นเป็นถุงแบรนด์ดังสีเขียวใบใหญ่อยู่ตรงหน้า

“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ครับลิลลี่ ของขวัญจากใจของผม หวังว่าลิลลี่จะชอบ”

ฉันเลื่อนสายตามองคนพูดที่อยู่หัวโต๊ะก็เห็นเป็นบอส เด็กอินฟินิตี้ที่ตามจีบฉันตั้งแต่เทอมที่แล้ว แน่นอนว่ามีเสียงฮือฮารอบตัวดังขึ้นกว่าเดิม พนันได้เลยว่าผู้คนกำลังมองมาทางนี้อย่างสนใจ

“ขอบคุณนะสำหรับคำอวยพร แต่เราคงรับไว้ไม่...” ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบก็มีเสียงแหลมแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“นี่มันอะไรกันคะบอส!”

ขวับ! ฉันหันไปทางต้นเสียง เห็นเด็กสาวหน้าตาดีในชุดเครื่องแบบของแอชเชอร์กำลังเดินตรงมาทางนี้ด้วยใบหน้ากรุ่นโกรธ

“ลัลลา ไหนว่าวันนี้ไม่มาไง” บอสมีสีหน้าเลิ่กลั่กขึ้นมาในชั่ววินาที

“เพราะลัลลาบอกว่าไม่มาไงคะ ถึงจับได้คาหนังคาเขาว่าบอสซื้อของให้หญิงอื่น นังนี่ใช่มั้ยคะที่ทำให้บอสไม่มีเวลาว่างให้ลัลลา นังนี่ใช่มั้ยทำให้บอสใช้เงินแต่ละเดือนมากกว่าครึ่งแสน!”

หา! แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน ชี้มาทางฉันทำไมก่อน ฉันไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่างเถอะ!

“ใจเย็นก่อน ไม่เห็นเหรอว่าคนมอง”

“มองก็มองไปสิ เค้าจะได้รู้กันว่านังนี่มันแย่งแฟนชาวบ้าน” ว่าแล้วก็หันมากระแทกเสียงใส่ฉันด้วยสีหน้าโมโห นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ฉันไม่เคยแย่งแฟนใคร ทำไมต้องโดนกล่าวหาแบบนี้ด้วย!

“โอ๊ย!”

หมับ! ฉันร้องด้วยความเจ็บปวดปนตกใจเมื่อผู้หญิงตรงหน้าเข้ามากระชากแขนอย่างแรงจนฉันกระเด้งตัวขึ้นยืนเพราะกลัวแขนติดมือเธอไปด้วย ไม่คิดเลยว่าจะอุกอาจขนาดนี้

“ลัลลาปล่อยลิลลี่” บอสที่ไม่กล้าสบสายตาฉันพยายามห้ามแต่ไม่เป็นผล

“บอสอย่ามายุ่ง! วันนี้ลัลลาจะจัดการนังนี่ด้วยตัวเอง!” ว่าแล้วผู้หญิงขี้หึงก็ปล่อยมือออกจากแขนฉัน หันไปผลักแฟนตัวเองจนอีกฝ่ายเซชนกับโต๊ะ ก่อนจะหันมามองฉันด้วยแววตาวาวโรจน์

“หน้าด้าน ไม่มีปัญญาหาแฟนรึไง ถึงต้องมาแย่งแฟนคนอื่น!”

“แกได้ยินมั้ย ลิลลี่แย่งแฟนชาวบ้าน”

“สวยซะเปล่าแต่ดันสิ้นคิด” เสียงวิจารณ์รอบตัวทำให้ฉันเหลียวมองรอบตัวอย่างอึกอัก เห็นผู้คนส่วนใหญ่ที่เป็นผู้หญิงมองมาด้วยแววตาสมเพชปนรังเกียจ

“หลีก!” ฉันได้ยินเสียงตะโกนแว่วมาจากอีกทางจึงหันไปมองแต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับตะโกนดังลั่นจนฉันต้องหันมองเธออีกครั้ง

“ไม่ต้องทำเป็นสนใจทางอื่น ทำไม? แค่นี้ทนฟังความจริงไม่ได้ นังหน้าไม่อาย”

“เราไม่เคยแย่งแฟนใคร” ฉันโต้ตอบด้วยเสียงนิ่งๆ ทั้งที่ในใจโคตรเฟล

นี่มันวันเกิดฉันแท้ๆ ทำไมต้องโดนกล่าวหาทั้งที่ไม่ใช่เรื่องจริงด้วย

ทำไมต้องตกเป็นจำเลยสังคมทั้งที่ไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่ม... ทำไม

“อย่ามาทำตัวอินโนเซนท์หน่อยเลยน่า! ฉันสืบมาแล้วว่าบอสโอนเงินให้คนคนนึงทุกเดือน ถ้าไม่ใช่แกแล้วจะเป็นใคร อ้อ! นี่คงหลอกเอาเงินแฟนฉันไปทำหน้าใหม่ล่ะสิ นังศัลยกรรม!” ผู้หญิงตรงหน้ากล่าวหาฉันอย่างเผ็ดร้อน สิ่งที่ออกมาจากปากเธอไม่ใช่ความจริงสักเรื่องเดียว

“ได้ยินรึเปล่า ลิลลี่หลอกเอาเงินผู้”

“คอสเพลย์เป็นเด็กเสี่ยสินะ”

“ถ้างั้นหน้าสวยๆ นี่ก็ไม่ได้สวยธรรมชาติน่ะสิ ปิดเทอมที่ผ่านมาคงไปอัพหน้ามาใหม่แน่ เหอะ!”

“ผู้หญิงอะไรน่ารังเกียจชะมัด”

เสียงวิจารณ์รอบข้างที่ดังเข้ามาไม่หยุดทำเอาฉันอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี ถึงแม้มันจะไม่ใช่ความจริง แต่การโดนคนเป็นร้อยซุบซิบต่อหน้าต่อตาไม่ใช่เรื่องที่จะทำใจได้

“เราไม่เคยได้รับเงินจากแฟนเธอ” ฉันโต้ตอบเสียงนิ่งเพราะต้องการสู้ให้ตัวเอง

“ตอแหล!”

เฮือก! วินาทีนี้ฉันสะดุ้งอย่างตกใจ ไม่คิดว่าจะโดนตะคอกด้วยถ้วยคำที่รุนแรงเพียงนี้

“เหอะ! แสดงเก่งที่หนึ่ง ทำมาเป็นสะดุ้งเรียกคะแนนสงสาร ที่บ้านหล่อนไม่มีคนอบรมสั่งสอนรึไงยะถึงได้ปล่อยให้ลูกสาวหลอกเอาเงินผู้ชายน่ะ!”

วินาทีนี้ฉันตัวสั่นขึ้นมา น้ำตาเริ่มคลอเบ้า จะด่าจะวิจารณ์ฉันยังไงก็พูดไปแต่ครอบครัวของฉันไม่เกี่ยว คุณพ่อคุณแม่เลี้ยงฉันมาอย่างดีที่สุด ไม่เคยสอนให้หลอกเอาเงินใคร สักครั้งก็ไม่เคย ท่านทั้งสองไม่ควรโดนลากมาเกี่ยวด้วย

“ถ้าเปย์ของแพง ลิลลี่ก็ยอมออกเดทกับกูดิวะ”

“ของมันแน่อยู่แล้ว สวยขนาดนี้เท่าไหร่กูก็ยอมจ่าย” จากตอนแรกมีเพียงแค่เสียงวิจารณ์จากผู้หญิง ทว่าตอนนี้กลับมีผู้ชายเพิ่มเข้ามาด้วย

นี่ฉันกลายเป็นคนที่ซื้อได้ด้วยเงินตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ถึงบอกให้ตัวเองเข้มแข็ง แต่ทุกอย่างที่กระทบเข้ามาไม่หยุด รุนแรงเกินกว่าจะรับไหว...

“ครอบครัวของเราไม่เกี่ยวกับเรื่อง...”

“ทำไมจะไม่เกี่ยว ถ้าพ่อแม่หล่อนรู้จักสั่งสอนหล่อนบ้าง หล่อนจะหน้าด้านแย่งแฟนชาวบ้านงั้นเรอะ!”

“เงียบ!” เสียงตะโกนลั่นที่ดังไปทั่วบริเวณทำให้ทุกคนในที่นี้หันมอง

มีก็แต่ฉันคนเดียวที่ยืนนิ่ง กำมือแน่นสุดชีวิตทว่ากลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อยเพราะเรื่องที่เจออยู่เจ็บยิ่งกว่า...

อย่าร้องลิลลี่! จะให้พวกคนที่ดูถูกเหยียดหยามวิจารณ์เธอเห็นน้ำตาของเธอไม่ได้ ฉันสั่งตัวเองอย่างสุดความสามารถ แต่มันจะไม่ไหวแล้ว... น้ำตาแห่งความเจ็บปวดที่โดนสาดเสียเทเสียแบบไม่มีพักกำลังจะรินไหลลงมา

หมับ! เฮือก! ฉันสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีใครบางคนพยายามดึงร่างเข้าไปกอดจากทางด้านหลัง

“ปล่อยนะ!” ฉันดิ้นไปมา ขืนตัวหนีสุดกำลังทว่ามือใหญ่ดันจับไว้แน่น ไม่มีทีท่าปล่อยแต่อย่างใด

นี่มันแย่มากเลยนะ นอกจากจะโดนประณามโดนวิจารณ์แล้ว ยังโดนใครก็ไม่รู้ลวนลามอีก

“ใจเย็น เราเอง” น้ำเสียงคุ้นเคยทำเอาฉันหยุดนิ่ง พอเงยหน้าแล้วเห็นเป็นกัสก็แทบจะปล่อยโฮ กัสดึงฉันเข้าไปกอดอีกครั้งพลางลูบหัวลูบหลังอย่างอ่อนโยน

วินาทีนี้ฉันรู้สึกว่าอ้อมกอดของเพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกันอบอุ่นที่สุดเลย...

“เดี๋ยวจัดการให้” เสียงกระซิบละมุนที่ข้างหูทำให้ฉันเผลอสะอื้นออกมาทั้งที่ใบหน้ายังอยู่บริเวณอกกว้างของกัส

“กัสก็โดนแม่นี่หลอกเหมือนกันเหรอ!”

“หลอกบ้าอะไร คนที่เธอตะโกนด่าปาวๆ คือแฟนฉันต่างหาก ได้ยินมั้ยลิลลี่เป็นแฟนของฉัน! เป็นผู้หญิงของฉัน!” กัสตะโกนดังลั่นไปทั่วทั้งบริเวณทำให้ทุกอย่างเงียบลงในชั่วพริบตา