“ไปเถอะ” พอเหลือกันแค่สองคน กัสก็หันมาชวนกันด้วยสีหน้าปราศจากความหงุดหงิด แถมยังส่งยิ้มอบอุ่นให้
“อื้อ” ฉันคลี่ยิ้มพยักหน้าขึ้นลง แล้วก็เห็นผู้คนมองเราสองคนและซุบซิบอย่างกว้างขวาง
“อยากเล่นเพลงไรเป็นพิเศษมั้ย” กัสที่เดินข้างกันถามความเห็น หาได้สนใจสายตาคนรอบข้างไม่ ก็นะ... กัสชินสายตาคนมองมาตลอด เรื่องแค่นี้จะทำให้เจ้าตัวอึดอัดได้ยังไง!
“ไม่มีอ่ะ” ฉันส่ายหน้าน้อยๆ “แล้วกัสล่ะอยากร้องเพลงไร”
“ลิลลี่! กัส! ทางนี้เลยจ้า” เสียงของพี่จีทำให้บทสนทนาของเราหยุดลง
พี่จี พี่ป่านรวมถึงรุ่นพี่อีกหลายคนที่ไม่คุ้นตานั่งรอพวกเราอยู่แล้วที่ซุ้มแห่งนี้ ฉันยกมือไหว้อย่างเด็กมารยาทดี ส่วนกัสก็ทักทายตามสไตล์ของเจ้าตัว
“น้องสองคนได้คุยกันบ้างยังว่าจะใช้เพลงไร” พี่จีถามเหมือนปรึกษา
“ผมมีเพลงในใจแล้วพี่ แต่ยังไม่ได้ตกลงกับลิลลี่เลย”
“เพลงไรเหรอ” ฉันหันมาถามคนที่นั่งอยู่บนม้าหินอ่อนตัวเดียวกัน
“nothin’ o
