“เรื่องนี้ให้น้องลิลลี่ตัดสินใจเองไม่ดีกว่าเหรอ” พี่เป้เลิกคิ้วด้วยรอยยิ้ม
กัสมีสีหน้าฉุนเฉียวยิ่งกว่าเดิมจนฉันต้องรีบดึงเสื้อจากทางด้านหลัง แอบกระซิบให้ให้ได้ยินแค่สองคน
“นี่พี่รหัสของเราเอง ไม่เป็นไรหรอก พี่เป้ไม่ได้จีบเราสักหน่อย”
“ไม่ได้คือไม่ได้!” กัสโพล่งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เจือความไม่พอใจ หันมองกันด้วยสีหน้าและแววตาหงุดหงิดเป็นครั้งแรก
หมับ! แถมยังฉวยข้อมือฉัน ดึงมาทางหลังเวทีโดยไม่สนสายตาของทุกคนที่กำลังอึ้ง
“กัสเป็นไร หงุดหงิดไรมาอ่ะ” ฉันตัดสินใจถามเมื่อร่างสูงใหญ่ยังคงจับข้อมือกันอยู่อย่างเดิม คือมันไม่ได้เจ็บอะไรนะคะ แต่เป็นเพราะกัสไม่เคยแสดงสีหน้าหงุดหงิดใส่กันเลยไง เจอครั้งแรกเล่นเอาตกใจเหมือนกัน!
ขวับ!
ดูเหมือนกัสจะรู้ตัวขึ้นบ้าง หันมามองกันนิ่งๆ ปล่อยมือใหญ่ออกจากข้อมือบางอย่างละมุนละม่อม
“ถึงเป็นพี่รหัสไอ้หมอนั่นก็ผู้ชาย ลิลลี่ไม่ควรไว้ใจมันง่ายๆ ผู้ชายทุกคนล้วน
