Sweet Vengeance

Chapter 2

It was already evening when we landed, kasalukuyan akong nakasakay ngayon saaking sasakyan habang binabaybay ang napakahabang daan papunta sa Hacienda Sebroféì.

Nakatingin lamang ako sa labas ng bintana habang pinagmamasdan ang naglalakihang mga puno sa paligid, kahit madilim kitang kita ito dahil sa liwanag na dala ng buwan at tila nagkikislapang mga bituin. Binuksan ko ang aking bintana upang makalanghap ng sariwang hangin.

"Hmm, it's good to be back." Mahinang wika ko ng matanaw ko na sa harapan ang napakalaking itim na gate kung saan mababasa ang Hacienda Sebroféì gamit ang malalaking letra. Dahan dahang bumukas ang gate ng kami ay makalapit.

"Welcome back, young lady."

Sumalubong sakin ang nakaparaming tauhan na ngayon ay nakahilera at sabay sabay akong binati kasunod nun ang kanilang pag yuko.

"They were waiting for you for almost 10 years ma'am." Wika ng aking personal butler na ngayon ay nakaupo sa passenger seat.

"I can see that." Tipid na wika ko habang pinagmamasdan ang aking mga tauhan sa labas ng sasakyan. Malayo pa ang pinakamain house pero tila hindi sila nauubos.

"How many are there?" I asked Walter, my personal butler.

"A total of 4,850 who's waiting for the right ruler of the Sebroféì empire, ma'am. "

Napangisi ako ng marinig ko ang sinabi nito. That's a lot, how come they stayed unnoticed.

"You must be thinking how. But this place, is untouchable. Even the government cannot enter your land ma'am. " Walter said with a proud smile plaster on his face.

" Good job. " Wika ko rito, kasabay ng pag hinto ng sasakyan.

Dahan dahan akong bumaba upang pag masdan ang kabuuan ng lugar kung saan ako maninirahan.

"So, this is the main house." Mahinang wika ko. Masyado itong malaki para saakin ngunit naalala ko na mayroon nga pala akong halos limang libong mga tauhan na nakapaligid saakin.

"This is the way ma'am." Pag alalay saakin ni Walter upang pumasok na ngunit agad ko itong pinigilan.

"How about my favorite place?"

"But it's already dark ma'am, and it's a little far from here. I thought you already wanted to rest?"

"No, I'm going to go there first. "

" Let me accompany you. "

Tumango lamang ako dito bago sumakay ulit sa sasakyan.

Tahimik lamang ako habang nagbabyahe papunta sa favorite place ko. Maliwanag naman sa paligid at halatang alagang alaga ang buong hacienda dahil napakalinis ang mukang buhay na buhay ang mga puno at halaman.

"We need to stop here now ma'am, and walk to reach your place."

Dahil ito na halos pinakadulo ng lupang pag aari ko at hindi na kaya ng sasakyan na pumasok pa dahil medyo batuhan na ang daan, lumabas nako sa sasakyan at nag umpisa ng maglakad. Hindi ko na ito nahintay dahil inayos niya pa ang pag park ng sasakyan, naririnig ko pa ang pag tawag nito saakin hanggang sa humina na ang boses nito dahil tuluyan na akong nakalayo.

Puro puno ang nasa paligid at maraming naglalakihang mga bato kaya medyo nahihirapan ako maglakad. Napangisi na lamang ako ng makalipas ang ilang minuto naririnig ko na ang lagaspas ng tubig, naamoy ko na rin ang sariwang amoy ng preskong hangin.

Mas binilisan ko pa ang aking lakad hanggang sa tuluyan na akong iniluwa ng gubat na dinaanan ko at sumalubong saakin ang napakalawak na sapa, kitang kita rin sa pwesto ko ang mataas na water falls. Kahit gabi na kitang kita pa rin ang kabuuan ng lugar dahil sa liwanag ng buwan at mga bituin, may mga maliliit din na alitaptap na nag liliparan sa paligid at tila mga ilaw ito na lumulutang.

"Still beautiful." I whispered with a smile on my face. Dahan dahan akong nag lakad palapit tubig ngunit naagaw ng atensyon ko ang isang maliit na bangka na nakadaong sa batuhan.

Agad ko itong nilapitan, base sa itsura nito mukang kadadaong lang nito hindi din masyadong nakatali sa puno ang lubid ng bangka muntik na itong matanggay ng alon kung hindi ko lang agad nahawakan ang lubid at itinali ng mahigpit sa sanga ng puno.

"Who owns this? Tss, what a careless person."

I was busy examining the small boat when I heard someone humming. Agad nangunot ang aking noo ng marinig ko ito, it's like someone is humming a song, I don't know what song it is but it makes me feel relax and warm.

Kung matatakutin lang ako sa mga multo siguro agad na akong tumakbo dahil sino ba naman ang pupunta sa tagong lugar na ito at idagdag pa na gabi na. Well, maliban sakin .

I walked slowly to follow the humming sound, I don't want to disturb whoever that person is because I like the softness and the chills it's giving me. I was just walking until I reached the wooden dock, it looks like a half bridge made by woods.

A smile crept into my lips seeing this wooden dock still at its place, seems like nothing changed huh.

But my smile instantly faded, nang makita ko kung ano ang nasa bandang dulo nito.

It's a woman.

A woman, who's wearing a white dress with a long straight black hair, na medyo hinahangin hangin pa.

Hindi ko ito makita masyado kaya naman umakyat na ako sa wooden dock, she's still humming tila hindi naramdaman ang pag lapit ko. Kaya naman napag masdan ko itong maigi, nakatalikod ito saakin but I can say she has a perfect body.

It was breathtaking, she's under the moon and bright stars, nagliliparan din sa paligid nya ang mga maliliit na alitaptap habang umaalon ang kanyang buhok dahil sa hangin, isabay pa ang maganda niyang tinig na kahit maingay ang pag lagaspas ng tubig sa mga bato tila mas nananaig ito, para bang siya lang ang gusto kong pakinggan. Damn, it's like she's in the middle of a spotlight and her audiences are the beautiful nature surrounding her.

"Wonderful." I can't help but whisper to myself, but it seems like she heard it because she suddenly stopped humming.

"Who's that?" Even her voice is beautiful, dahan dahan itong humarap kaya naman tuluyan ko ng nakita ang kanyang muka.

Fuck.

"Who are you? What are you doing here?" Tanong nito habang nakakunot ang noo at tila naalarma dahil hindi siya nag iisa sa lugar na ito.

"I'm asking you, who are you?" May diin ng tanong nito ngunit nanatili pa ring tikom ang bibig ko at dahan dahan nag lakad palapit sakanya.

"D-dont come any closer!" I instantly stopped when I heard nervousness in her voice. I can see fear in her eyes kaya naman umiwas ako ng tingin dito at pinagmasdan na lamang ang falls sa di kalayuan.

"4,850 servants and still no one found you."

"What?" Tila naguguluhang tanong nito.

" You are trespassing. " I said and looked directly into her eyes.

" I'm not, no one owns this." Tila nagbago ang boses nito at hindi na maririnig Ang takot at kaba dito.

" I own this land. And that--" Turo ko sa kabilang pangpang na malayo saaming pwesto.

" That is the boundary. " Sinundan naman niya ng tingin ang tinuro ko, kitang kita ko pa kung paano tumaas ang kanyang kilay tila uumpisahan ng magtaray.

Agad nangunot ang aking noo ng marinig ko ang bungisngis nito.

"Don't joke around miss, nobody owns this land even the governments don't have any idea that this place is existing. And you own this? I've been here multiple times but I've never seen anyone. So just keep dreaming, you are the trespasser here because this is my safe haven." She said with a mocking smile on her face, tila hindi naniniwala sa sinabi ko.

What the f**k is she saying? Me? Trespasser? On my own land?

"I don't care if you believe me or not. " Wika ko rito at dahan dahang lumapit.

" Stop! Don't come any closer. " Hindi ko ito pinakinggan kaya patuloy ang aking paglapit hanggang sa mag umpisa siyang lumakad paatras.

"I s-said don't come any closer! Don't you k-know who I am?!" A smirk formed into my lips when I heard what she said.

"Hmm, I don't care who you are. You're just a girl who's stepping in my properties, a trespasser." I said as I walked closer, pero patuloy pa rin ito sa paglakad paatras.

" I said stop! I am the president's daughter! One more step, and I'm telling you. You'll regret it!" She shouted, kasabay ng pag sigaw niya ay ang pag hakbang niya patalikod kung saan wala na siyang maatrasan dahil yun na ang pinaka dulo ng wooden dock.

Tila nanlaki ang mga mata niya sa gulat ng mapag tantong wala na siyang maatrasan at mahuhulog na siya sa sapa kung hindi ko lang nahawakan ang kamay niya.

I was just smirking while holding her hand for support, para hindi siya tuluyang malaglag.

"A president's daughter? Threatening me at my own land. What a bold move little kitten, you are inside my property and I can do

whatever I like here. And you? No one will know where you are, so don't test my patience. " I said coldly while looking directly at her eyes.

" D-dont let go of me." Wika nito tila hindi narinig ang mga sinabi ko at binalewala lang ito, agad nangunot ang noo ko and felt my lips went dry when I saw her lips trembling and fear written on her eyes. Not like the fear I saw earlier but a real fear. What is she scared of?

What's wrong? Did I went too far?