Sweet Vengeance

Chapter 7

Kasalukuyan akong naglalakad palapit sa babaeng prenteng nakaupo sa sofa habang sumisimsim sakanyang kopita at matamang nakatitig sa akin. Nag iisa lamang siya sakanyang table ngunit mapapansin sa di kalayuan ang kanyang mga bodyguards na masuring nagbabantay sa bawat galaw ng mga taong nasa loob ngayon nitong club at segu-segundong tinitingnan kung ayos lang siya.

"Mind if I join you?" Tanong ko rito nang ako'y makalapit, napatingin ako sa lalaking nakablack suit sakanyang gilid ng ito'y gumalaw at balak pa atang paalisin ako.

"It's fine George. Can you give us a moment? Don't worry I'm fine here."

Agad namang sumunod ang tinawag nyang George at lumayo sa pwesto namin. Umupo ako sa sofa na katapat niya at nagtawag ng waiter upang umorder ng maiinom.

"So, what are you doing here?" She asked as she put down her wine glass and cross her arms.

"I believe you know why I'm here."

"I don't know unless you tell me? Enlighten me Sebroféì's land owner." Napangiwi ako ng marinig ang itinawag nito saakin.

" It's Avice Zen, woman." Nauubusang pasensya na wika ko.

" I have a name too, it's Chiara. "

"Who?" Tanong ko rito na tinaasan niya lamang ng kilay.

"I am Chiara Rea Ty, daughter of ---"

"Who cares?" Pag papatuloy ko.

Kitang kita ko kung paano niya dinampot ang boteng nasa harap kaya naman agad akong napatayo handa ng iligtas ang aking buhay nang muli itong tumingin saakin, nakangisi na ito, sinalinan niya lamang ang kanyang wine glass ng inumin pero grabe kung paano damputin yung wine para talagang ibabato kanina eh. Lakas maka trippings ng babaeng ito.

"Watch your attitude, you are in my territory now, one more word and test patience and my men won't hesitate to shoot you to death in just a single click of my fingers. "

Napatawa na lamang ako ng marinig ang sinabi nito, naalala ko kung paano ko pagbantaan ang kanyang buhay noong nag trespass siya sa lupain ko.

" Chill. I'm just here to talk."

"You are asking for a favor here Avice, this is my place, my people. Don't act as if you're the boss here because you're not."

" This may be your territory but you have never been outside the real world."

" What ? Have you been in Mars? " Sarkastikong tanong nito.

"No, but I can go there if I want. "

" Keep kidding yourself. Why don't you just tell me why you're here?"

" Stanford University. " Tipid na wika ko.

Ayokong magpaliwanag, alam na niya dapat kung ano ang gusto kong sabihin dahil sa umpisa pa lang alam naman na niya talaga malakas lang talaga mang inis ang isang ito.

"What about Stanford University?"

Napaayos ako ng upo tila nauubusan ng pasensya dahil sa ginagawa niyang paliguy-liguy.

"The university refuse to accept me." I said coldly.

"And?"

My patience is really running low now.

"I know what you did."

Bigla naman itong tumawa dahil sa sinabi ko.

" Are you saying that I was the reason why they refuse to accept you? It's not my problem if they don't want you, heck I don't even care about your existence." She said with a mocking smile on her face.

This girl knows how to hurt someone's feelings, but since I don't give a damn to her existence it was just nothing to me too.

"You might regret saying that in the future."

"Why you can see the future now?"

Napakasarkastiko talaga ng babaeng ito.

"If yes, mind telling me if you're still alive after 5 years?"

"Yes I am, but you? I'm not so sure."

The mocking smile on her face disappeared. See? Short tempered woman.

"You already waste a lot of my time. Now let's just get to business. You want to study at Stanford University, I want your land. Sell it

to me, how much do you want? Name your price."

This girl is naive, my land worth more than her life, does she really think I'll sell it to her in exchange of Stanford University?

There's no way I would do that.

Sa pangalawang pagkakataon hindi ito nabigo upang patawanin ako, tawa lamang ako ng tawa hanggang sa muli itong magsalita.

" Do you think I'm a joke? " She asked raising her eyebrows tila naiinis na.

" No,but I think you are pure stupid. "

" Pardon?" Nagtitimping wika nito.

" I said, you're a spoiled brat who's always hiding at her father's skirt, thinking you can get everything just because you're the daughter of the president but you're just nothing without your name. You're just a girl who's stupid enough to make a worthless deal with someone you don't even know. You want to buy my land? In exchange of what? A piece of paper saying that I'm enrolled?

You're really stupid. "

Kitang kita ko kung paano nag iba ang kanyang itsura matapos marinig ang sinabi ko. Tila nawala ang emosyong sakanyang mga mata.

" How dare you?" Wika nito sa napakalamig na tono.

Tila nanuyo ang lalamunan ko ng bigla itong tumayo, kasabay ng kanyang pag tayo ay ang paglapit ng kanyang mga tauhan sa aming puwesto.

Napasobra ata ang mga sinabi ko dahil kitang kita sa mga mata nito ang galit kahit anong pag pigil niya sakanyang emosyon, mararamdaman ang pag bigat ng paligid sa simpleng pag tayo nito.

Nanatili akong nakaupo ng paligiran kami ng kanyang mga tauhan. Naglakad ito palapit saakin at hinila ang necktie na suot ko dahilan para mapatayo ako.

"What did you just say?" She asked coldly but deadly.

Nanatiling tikom ang aking bibig, tinatantya kung ano ang dapat sabihin dahil nasisigurado ko na isa pang maling salita ay tuluyan ko ng mauubos ang kanyang pasensya, naghihintay nalamang ang kanyang mga tauhan sa kanyang iuutos dahil nakahawak na mga ito sa bagay na nasa bewang nila.

"I'll ask you again, what did you say?"

Bawat salita ay may diin kahit kating kati na ako na sabihin ang salitang stupid ay hindi ko tinuloy. Kahit minsan padalos-dalos ako mahal ko pa rin ang buhay ko noh. Ang pangit naman kung dahil lang sa salitang iyon ako mamatay.

Natigil ako sa pag iisip ng maramdamang humigpit ang hawak nito sa aking necktie.

"You have a lot of guts to say that in front of my face knowing who I am."

Aba pota balak pa ata akong sakalin.

"You can't talk now huh." Nakangising wika nito at mas lalo pang hinigpitan ang necktie ko.

Bakit ganito itong mga babae na ito, kung hindi manyak, mapanakit naman.

" I s-said--"

" What? I can't hear you. " Tanong nito sa nang-aasar na tono

Inilapit nya pa ang kanyang tainga saaking bibig. Sa tingin ko naman medyo nahimasmasan na ito sa sinabi ko kanina dahil muka na

itong nag eenjoy na nakikitang nahihirapan ako dahil sa naglalarong ngiti sakanyang mga labi.

Hindi ito ang pinangarap ko na choke me, mommy. f**k .

"I said--" Huminga ako ng malalim, tumama pa ang hangin sakanyang tainga kaya naman naramdaman ko kung paano nag-iba ang pag hinga nito at ang pag tayo ng mga balahibo niya sa braso ng hawakan ko ito.

"---You are so sexy when you're mad, Chiara." I whispered slowly in her ears. Kitang kita ko kung paano unti-unting namula ang kanyang tainga, dahan dahan ding lumuwag ang hawak niya sa necktie ko. Agad itong napaharap saakin dahilan para magtama ang aming mga mata.

"You're blushing." Mapang-asar na wika ko.

"I'm not!" Depensa nito bago ako itulak dahilan para mapaupo muli ako saaking pwesto.

"What are you doing here? We're not done talking, leave us!" Pagpapaalis nito sa mga tauhan niya marahil ay nahihiya dahil hindi maikakaila ang pagka-pula ng kanyang mga tainga na umabot na sakanyang mga pisngi.

Bumalik ito sakanyang inuupuan at mabilisang ininom ang laman ng kanyang wine glass.

"Why are you smiling?!" Pansin nito ng magawi ang tingin niya saakin.

"Senior citizen kana ba?" Tanong ko rito na agad namang ikinakunot ng noo niya marahil hindi maintindihan kung bakit ko natanong iyon.

"What? Are you blind? Do I look like I'm that old?!"

" Why are you so sungit kasi? Kulang kaba sa lambing ng fiance mo?"

Ampota nasaan na yung inorder ko? Bakit ang tagal? Nilaklak na ata ni kuyang waiter.

" Kawawi ka naman. " Pahabol ko pa rito kaya naman inis na inis nanaman ito kulang nalang ibato nya saakin itong boteng nasa harapan niya.

"Fine. You wanna study at Stanford University? Then you should start looking for another University now to enroll because that will never happen. "

Luh pikon? Nag walk-out ba naman. Kulang nga ata talaga sa lambing, muka kasing kambing ang fiance.

Napatingin ako sa table ng makita ang isang cellphone na nagriring.

It's not mine.

Dinampot ko ito upang ibigay sana kay Chiara dahil pag-aari niya ito at mukang naiwan niya pa dahil sa sobrang inis sakin.

Nakalabas nako ng Ahira elite club ng huminto naman ang pagriring , nakita ko na si Chiara sa loob ng elevator papasara na ito handa ko na itong habulin para ibigay ang phone niya nang mag ring ito muli kaya naman napatingin ako sa caller ID at napahinto na lamang ng makita kung sino ito.

"Stanford." Basa ko rito at napangisi na lamang ng muling mamatay ang tawag at makita ko ang litratong nasa lockscreen niya.

I have a fan, huh?