00000012
Babalikan
“I remember the day you told me you were leaving. I remember the make-up running down your face. And the dreams you left behind you didn't need them, like every single wish we ever made.”
I know there’s a catch. There has to be. Hindi ko alam kung anong mararamdaman, nanghihina ako. Kailangan kong makasama si Dad.
“Zico! Sagutin mo yung tanong ko!” Napasandal ako sa side ng table. Nangingilid yung mga luha ko, “Ay Mam! Bakit po nasa iyo yan?” Napalingon ako sa nagsalita mula sa likuran ko. Si Manang na mukhang guilty dahil nakita ko yung envelope. “Alam niyo rin to, Manang?” nanginginig yung boses ko at tumingin muli kay Zico.
“ANO?! Ako lang ang hindi may alam nito?! AKO LANG BA LAGI YUNG HINDI NAKAKATANGGAP NG MEMO SA MGA NANGYAYARI?! SAGUTIN NIYO AKO!” Ibin
