Chapter thirteen
1547 Words
Yna's Pov
'KRINGGGGGGG!! Happy BIRTH DAY TO YOU!'
Nagising ako sa ingay.
It's Aethan Birthday!
AUGUST 2 2018
Inayos ko lang na sarili ko, bago pumunta sa kitchen.
Mag be bake kasi ako ng Chocolate Cake.
Pagkatapos kong kopletuhin ang mga ingredients, nag hugas muna ako ng kamay at nag apron bago mag simula.
"Happy birth day to you! Happy birthday to you! Happy! Birth day happy birth day! Happy birth day to you!" Paulit ulit kong kanta.
"Aja!" Sigaw ko.
Binake ko na ang cake. Inihanda ko na rin ang icing na gagamitin ko.
"One minute." Saad ko habang tinitignan ang timer sa oven.
Malapit na.
*TING*
Agad akong pumunta sa oven at kinuha ang cake.
Nilagyan ko na ito ng Design, hindi man kagandahan pero, may kasama namang pag mamahal.
HAPPY BIRTH DAY
MY LOVE
From: ALL
"Done!" Saad ko, inilagay ko na muna ito sa Ref.
"What was the smell that I smelled?" Napangiti ako kay Mom.
"Ah. Baka po yung Cake na binake ko, I baked a Cake for Aethan Birthday." Saad ko.
"Really? You can baked?" Tumango naman ako.
"Oh! You're so talented!" Natawa naman ako kay mom.
"Hindi naman po." Saad ko.
Nag luto narin si Mom ng mga pagkain.
Spell Wow! Ganyan! Ang galing mag luto ni Mom. Tinitikman ko palang masarap na at higit sa lahat amoy palang nakaka busog na.
"Pancit! Pampahaba ng buhay. Bakemac. Biko at yan pa!" Ang dami niyang niluto! At nakakabusog kahit hindi pa ako nakain.
Sunod sunod ang pag Doorbell sa labas. Nandiyan na sila!!
Agad akong pumunta sa Pinto. Ayokong sirain ang magandang araw na ito, kaya tinuon ko na lang kay Val ang tingin ko kesa sa Kuya niyang Bakla.
"Baby Val!" Niyakap ko ito. Mag kakasama silang lahat. Isama na natin si Ethan. Yes, hindi siya dito nag lalagi.
"Mommy!!" Saad din naman ni Val. Pinatuloy ko na sila, kahit labag sa kalooban ko ang patuluyin si Cool.
"Wow! Masarap parin talaga ang luto mo Mom!" Napalaki ang mata ko ng mag salita si Ethan. I
forgot birthday niya nga rin pala ngayon. Remeber? Kambal sila.
Agad akong tumakbo papuntang ref, at kinuha ang Icing na natira isiningit ko ang pangalan ni Aethan. Hehehe...
HAPPY BIRTH DAY
MY LOVE
From: ALL
Napalitan ng
HAPPY BIRTH DAY
MY LOVE & AETHAN
From: ALL
Hindi naman halatang siningit lang diba?
Hehehehe!
"Sigi! Diyan muna kayo. Ilalabas ko lang si Aethan." Agad akong umakyat sa taas .
"Aethan, papasok ako ha." Paalam ko.
"Aethan, let's go. Kelangan na nating bumaba." Inalalayan ko, siya para makaupo sa Wheelchair niya. Pinalitan ko narin siya ng Damit dahil naka pantulog siya. Ganun narin ang Short niya. Wag GM, nilagyan ko ng takip ang harapan niya ng kumot.
"Okey! Ang gwapo mo talaga!" Kinurot ko, ng mahina ang pointed nose niya. Ngayon ko lang napansin na ang laki pala ng pinayat niya. Pero gwapo parin siya. Hihihihi!!
COOL's POV
"Sino ang gumawa ng Cake?" Natatawa kong tanong.
"Bakit?" Lumapit naman sila sa akin.
"Wala naman atang galit sayo ang taong gumawa niyan no? Hahaha! Halatang siningit lang ang pangalan mo." Natatawa kong saad. Hahaha...
"Tsss... Kung balak mo lang laitin yang cake, please wag ka na lang mag salita, dahil bumabaho ang hangin." Saad ni Yna na kadadating lang. Sinamaan ko naman ng tingin ito.
Bakit ba ang hilig nitong mag pasimula ng gulo. Naiinis na ako Sa kanya ah! Kung hindi lang siya babae! Hayst!
"Opss! Wag niyong tapusin yan, birthday namin ngayon." Tss... Pag bibigyan kita, pero ngayon lang dahil sa susunod, hindi na kita palalagpasin.
"HAPPY BIRTHDAY TO YOU! Happy birthday To you! Happy birthday! Happy birthday! Happy birthday to you." Saad naming lahat.
"Blow the Candles!" Dahil hirap na kumilos si Aethan. Si Yna na lang ang humipan nito. Ano kaya ang winish niya?
"Ano ang winish mo Ethan?" Tanong ni Ella. Pansin ko, ang daldal ng babaeng yan. Ang sakit lang sa tenga ng boses niya.
"Kaya nga? Ano nga ba Son?" Tanong din ni Tita. Si tito pala umalis, at bukas ang dating niya. Urgent meeting kasi.
"Maging masaya tayong lahat." Plastik! If I know, babae ang hiniling mo.
I'm not a gay, I'm just a honest handsome guy.
"Ikaw Yna?" Tanong nila. Tsss... Ano pa ba ang iwiwish niya? Edi ang mag karoon ng maraming pera. Tsss...
"Yun? Ang winish ko, ay ang makasama pa natin ng matagal si Aethan." Nakatungo niyang saad. Tsss... Ngumingiti lang yan eh.
"Osiya! Mag sikain na tayo." Nakapunta na kaming lahat sa Dining table ng Hindi manlang sumunod si Yna.
"Aethan? Aethan!" Halos lahat kami napatayo Anong nangyayari?
YNA's POV
Kinakabahan kong tinatawag si Aethan.
"Aethan! Wag ka namang mag biro oh! Aethan!" Sinasampal ko, ng mahina ang pisngi niya. Nag sisimula ng tumulo ang luha ko.
Agad namin siyang isinugod sa Hospital pe--pero wala na.
Dead on arrival.
Napahagulgol ako ng iyak habang tinatahak ang, lugar na kung saan bangungot para sa lahat ng taong namatayan. Ang morgue.
"Aethan., my love. Bakit ka ba ganyan! Bakit hindi ka lumaban! Huhuhu! Gusto mo na bang mag Pahinga? Bakit? Ayaw mo na ba sa akin? Sumagot ka! Ayt! Wag na pala. My Love. " sa huling pag kakataon nayakap ko si Aethan. At ang masaklap ay sa pag kakataon na ito, huling huling huling huli na ito.
Hindi pinatagal ang burol ni Aethan, ang sabi ni Lola, mas mahihirapan lang daw kami kung patatagalin pa ito. Bakit ang sakit? Bakit ako pa? Bakit kami pa? Ang sakit sakit kasi eh. Ngayon, nandito ako sa harap ng puntod niya. Na kung saan sa lapida ko na lang siya makikita.
Bakit ba kasi ganito! Bakit napaka Unfair ng buhay!
Bakit?
"Mommy." May inabot sa akin si Val na isang papel. Agad ko naman tinignan ang loob nun. May sulat, kaya binasa ko kaagad.
"Dear My love.
Alam ko sa pag kakataon na ito, wala na ako. My love, you know how much I really love you. Pero sana, wag kang iiyak, alam mo naman na ayaw kitang nakikitang ganyan nang dahil sa akin. My love, Mahal kita kaya ipauubaya na kita sa taong mas karapat dapat sayo. Yung taong hindi ka iiwan tulad ko, yung taong lalabanan ang sakit wag kalang maiwan. My love. Ingatan mo ang sarili mo. Tandaan mo, wala na ako sa tabi mo kaya hindi na kita maipag tatanggol. My Love, sana kahit wala na ako, ipag patuloy mo ang buhay mo. Gusto ko man mag kasama tayong dalawa sa pag tanda natin. Pero parang hindi ko na kaya, kaya please. Wag kang mag iinom! Abnormal ka pa naman! At higit sa lahat. Wag kang mag papa-api.
Your love." Napahagulgol ako ng malakas, pati uhog ko nalabas, nakikiramay.
"My love." Pahina nang pahina kong saad. Hanggang sa bumuhos ang ulan.
Ma mi-miss ko ang araw na kasama kita sa kakulitan, sa lahat ng oras nandiyan ka. Pero ngayon, parang mag babago na. Kelangan kong sanayin ang sarili ko ng wala ka. Pero paano ko sisimulan, paano? Paano ko sisimulan kung wala ka. Sana hindi mo na lang ako iniwan. Sana nandito ka na lang.
Hindi ko alam kung kakayanin ko ba ang mga ito, hindi ko alam kung matatanggap ko ba ito, ang daya mo naman kasi eh.
"My love, sana naman hinintay mo ako. Ang sakit kasi eh, kung kelan mahal na mahal na mahal na kita doon mo pa ako iniwan, ang sakit eh." Tinuro ko ang kaliwang dibdib ko. "Ang sakit sakit ang bigat bigat, ang hirap tanggapin at ang hirap mag simula ng wala ka."
Hindi ko alam ang unang hakbang na gagawin ko. I really don't know.
Kung pwede ko lang ibalik ang mga nakaraan.
Yung nakaraan na full of Suprise. Yung nakaraan na sana mas in-express ko pa yung pag mamahal ko. Yung nakaraan na--hindi pa huli ang lahat.
Good bye, At maraming salamat sa lahat. Hinding hindi kita makakalimutan dahil naging parte ka ng Masasayang araw na ngayon ay baon ko sa nakaraan.
Sana wag mo akong palitan diyan. Sana ako parin.
"Let's go! Baka mag kasakit ka." Hinawakan naman ako ni Cool. Hindi na ako nang laban, hinang hina narin naman na ko eh.
Nang isipin na wala ka na masakit nga.
Totoo nga. Truth Really hurt. Napakasakit na tanggapin na ang taong mahal na mahal na mahal mo, wala na. Yung lalaking nag paramdam sayo ng saya, wala na. Yung lalaking nandiyan lagi, wala na. Yung lalaking, kasama ko sa kulitan, wala na. Yung lalaking mag seselos, wala na. Yung lalaking childish wala na. At higit sa lahat wala na ang lalaking minahal ako ng totoo, at minahal ko ng totoo. Wala na, at hindi ko alam kung paano ako makakahakbang. Sa huling pag kakataon, sa huling pag kakataon na nakita ko siya, sa huling pag kakataon na nakasama ko siya. Isa lanh ang masasabi ko, ma mi miss ko siya. Ma mi-miss ko ang lalakimg yun na nanligaw sa akin sa Canteen at ang lalaking never akong iniwan. Never nga ba? Ang sakit. Ang sakit sakit.
Ganito pala kahirap tanggapin ang katotohanan, ganito pala kahirap harapin ang katotohanan na wala na siya. Na hindi ko na siya makakasama.
Truth can hurt us by truth and that's truth. That's why we hurt by truth.
- Writer
