50. BÖLÜM
MİHRİ
Onları odada yalnız bıraktıktan sonra koridordaki banka bıraktım kendimi. Zihnim, kalbim hâlâ duyduklarımı sindirmek için çırpınırken çaresizce nefeslendim. Ailem dediğim, acılarını yıllardır yüreğimde taşıdığım insanlar yüzünden mi bu hâle gelmiştik yani? Bu yüzden mi paramparça olmuştu hayatımız? 8 yılım onlar yüzünden mi cehennem olmuştu bana? Kardeşim ne hâlde olduğunu bilmeden boşuna mı acı çekmişti onların elinde? Tüm bunlar gerçekten ne içindi?
Adı bile gerçek değilmiş ki... Ya annem? Kim bilir ona ne diye sesleniyorlardı?
Tek istediğim artık her şeyin ortaya çıkması ve tüm bu kâbusun son bulmasıydı sadece. Ama şu an bunun için bile elim kolum bağlıydı. O pisliklerle aramda geçen konuşmaları kollarına sığındığım adama bile anlatamıyordum ki.
Çalan telefonumla
