44. BÖLÜM
MİHRİ
İplerimi çözerken hala bir umut yalvarıyordum ona. Ama umurunda bile değildi.
‘’Baran... Baran yalvarırım dokunma bana. Ne ol...’’
Yüzümü avuçlayıp dudaklarını alnıma bastırdı uzunca. ‘’Seni bir kez kaybettim, bir daha kaybedemem Mihri. Artık benimsin. Hep benimsin. O Baron da, onun itleri de istedikleri kadar konuşsunlar. Seni bir daha onların eline terk etmem. Sen sadece benimsin. Bir tek bana aitsin.’’
Dudakları usulca yanağıma, oradan boynuma doğru yol aldığında boğazımdan bir hıçkırık kopmuştu. Bakışları öfkeyle kabardığında geri çekildi.
‘’Ağlama! Allah kahretsin, ağlama artık!’’
Korkuyla titrediğimde sakinleyip diz çöktü. ‘’Seviyorum lan seni. Köpek gibi seviyorum seni, karşıma çıktığın ilk günden beri hem de. Ya sen? Sen niye sevmedin beni hiç Mihri?’’
