19. BÖLÜM
MİHRİ
Dakikalardır düşünmekten kafayı yiyecektim artık. Burada kaldığım her günüm diken üstünde ve tehlikeyle geçmeye mahkumdu sanki. Artık o kadar yorulmuştum ki. Sürekli nereden ne gelecek diye düşünmek beni mahvediyordu. Üstelik burada korunma altında olduğumu bilenler, benim dışımda buradaki diğer insanlara da zarar verirler diye aklım çıkıyordu.
Bıkkınca iç geçirip ağır adımlarla karargaha doğru yürüdüm. Gidip konuşsam ya onlarla. Ne sormak istiyorlarsa sorsalar bana ve bildiğim her şeyi söylesem. Sonra evime dönsem tekrar. Kendi yurduma. Kendi vatanıma, toprağıma. Geçmişime dönmeye öyle çok ihtiyacım vardı ki.
Sanırım herkes için en iyisi bu olacaktı. Sağ salim evime dönmeme yardım etseler yeterdi bana. Orada bir şekilde başımın çaresine bakardım. Ama komutanla konuşma
