14. BÖLÜM
MİHRİ
‘’Mihri, kendine gel! Duyuyor musun beni?!’’
‘’Yenge! Mihri yenge, iyi misin?’’
Gözlerimi kırpıştırıp kendime geldiğimde bütün tim endişeli gözlerle bana bakıyordu. Bakışlarım Altay’ı bulduğunda gözlerinde garip bir endişe vardı.
‘’İyi misin, bir şey söyle?’’
‘’Ben... B... ben iyiyim. İyiyim.’’
Ayaklanıp kalabalığı yararak karargaha doğru hızlı adımlarla yürümeye başladım. Peşimdeydiler işte. Attığım her adımdan haberdardılar. Burada bile ulaşabilmişlerdi bana. Ve şimdi kardeşimi bana karşı kullanıyorlardı.
‘’Mihri, bekle!’’
Durmadım, duramazdım. Ensemden sırtıma doğru usulca süzülen soğuk terleri umursamadan hızlı adımlarla yürüdüm. Nereye gittiğim konusundaysa hiçbir fikrim yoktu.
‘’Mihri dur!’’
Önüme çıkanları umursamazca yarıp yeni bir koridora döndüğümde kol
