มะลิซ้อน...รักษ์

ชวนแบบเนียนๆ

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เคยฉุนกึกภายในห้องพักฟื้นวีไอพีเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยความสดใสของเด็กน้อยที่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เรนนี่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้ สีหน้าท่าทางของเธอดีขึ้นมากจนคุณหมออนุญาติให้กลับบ้านได้ในบ่ายวันนี้ รักษ์ที่นั่งเก็บเอกสารใส่กระเป๋าอยู่ข้างเตียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกเป็นครั้งที่ร้อยของวัน

“คุณพ่อขา...” เรนนี่เรียกเสียงใสขณะที่เท้าเล็กๆ ของเธอแกว่งไปมา “หมอบอกว่าเรนนี่หายดีแล้วใช่ไหมคะ?”

“ครับ หมอบอกว่าหายสนิทแล้ว แต่ช่วงแรกต้องพักผ่อนเยอะๆ นะครับ ห้ามซนห้ามวิ่งเล่นจนเหงื่อออกมากจนเกินไป” รักษ์ตอบพลางเดินเข้าไปลูบผมลูกสาวด้วยความเอ็นดู

“งั้น... เรนนี่ไปเที่ยวได้ใช่ไหมคะ?” เด็กหญิงทำตากลมโตเป็นประกาย “เรนนี่อยากไปทะเลค่ะ อยากไปก่อปราสาททรายเหมือนที่เคยดูในการ์ตูน”

รักษ์ยิ้มรับด้วยความยินดี “ได้สิครับ เดี๋ยวพ่อจะลางานช่วงสุดสัปดาห์นี้ พาเรนนี่ไปหัวหินดีไหมครับ? บรรยากาศกำลังดีเลย”

เรนนี่ตบมือชอบใจ แต่แล้วรอยยิ้มของเธอก็เปลี่ยนเป็นท่าทางครุ่นคิดเล็กน้อย “ไปกันสองคนพ่อลูกเหรอคะ? อืม... เรนนี่อยากให้พี่จัสมินไปด้วยจังเลยค่ะ”

รักษ์ที่กำลังจัดเสื้อผ้าชะงักมือไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนั้น “เอ่อ... จัสมินเขางานยุ่งนะครับเรนนี่ เขาเป็นพนักงานระดับหัวหน้างานที่บริษัทต้องรับผิดชอบอะไรหลายอย่าง คงไม่สะดวกมากับเราหรอกครับ”

“แต่พี่จัสมินใจดีนี่คะ” เรนนี่เริ่มอ้อน “พี่จัสมินบอกว่าถ้าเรนนี่หายดี ให้บอกพี่เขาด้วย พี่เขาบอกว่าอยากมาเยี่ยมเรนนี่อีก คุณพ่อลองชวนดูสิคะ ถ้าไม่มีพี่จัสมิน เรนนี่คงเหงาแย่เลย”

รักษ์รู้สึกถึงความลำบากใจที่ก่อตัวขึ้นในอก เขาไม่ได้ไม่อยากให้จัสมินไป ทว่าในฐานะเจ้านายที่พยายามรักษาความนิ่งและกำแพงระหว่างกันมาโดยตลอด การเอ่ยปากชวนผู้หญิงที่เขารู้สึกหวั่นไหวด้วยไปเที่ยวในฐานะ ‘คนสนิท’ นั้นเป็นเรื่องที่ยากเกินกว่าจะจินตนาการได้ เขาไม่รู้จะชวนอย่างไรไม่ให้ดูเหมือนการ ‘จีบ’ หรือ ‘รุกล้ำ’ ความเป็นส่วนตัวของเธอเกินไป

“ลูกจ๋า... พ่อกับพี่จัสมินเราทำงานที่เดียวกัน การไปเที่ยวแบบส่วนตัว...”

“แต่เราไปกันแบบครอบครัวนี่คะ!” เรนนี่ขัดขึ้นด้วยความซื่อบริสุทธิ์ “คุณพ่อก็บอกพี่จัสมินสิคะว่าเรนนี่อยากให้ไป ถ้าพี่เขาไม่ว่าง พี่เขาก็ปฏิเสธเอง แต่ถ้าคุณพ่อไม่ชวน พี่เขาก็ไม่รู้สิคะว่าเราอยากให้ไป”

รักษ์มองลูกสาวที่ไม่มีวันปล่อยให้เขารอดไปได้ง่ายๆ เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ “ตกลงครับ... พ่อจะลองดู แต่พ่อไม่รับประกันนะว่าเขาจะมา”

เขาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา เลื่อนรายชื่อเบอร์ติดต่อที่เขารู้สึกว่ามัน ‘ร้อนแรง’ ที่สุดในโทรศัพท์เครื่องนี้ กดโทรออกไปหา ‘จัสมิน’ ในขณะที่เรนนี่นั่งลุ้นอยู่ข้างๆ ด้วยแววตาเป็นประกาย

เสียงรอสายดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่น้ำเสียงสดใสของหญิงสาวปลายสายจะตอบรับ “สวัสดีค่ะคุณรักษ์ เรนนี่เป็นยังไงบ้างคะวันนี้?”

รักษ์กลืนน้ำลายลงคอ พยายามคุมน้ำเสียงให้เป็นธรรมชาติที่สุด “ครับ... เรนนี่อาการดีขึ้นมาก หมอให้กลับบ้านได้แล้วครับ ตอนนี้เรากำลังเตรียมตัวกันอยู่”

“ดีจังเลยค่ะ! จัสมินดีใจด้วยนะคะ” จัสมินพูดด้วยความโล่งอก

รักษ์ตัดสินใจใช้กลยุทธ์ที่เรนนี่เสนอมาให้เป็นประโยชน์ “คือ... เรนนี่เขาอยากไปพักฟื้นที่ทะเลช่วงสุดสัปดาห์นี้ครับ แล้วเขาก็... รบเร้าอยากให้ผมเชิญคุณไปด้วย เขาบอกว่าอยากฟังเรื่องกล้วยไม้ป่าของคุณอีก ถ้าคุณไม่ติดธุระอะไรและสะดวก... ก็มาพักผ่อนด้วยกันได้นะครับ ถือว่าช่วยผมดูแลเด็กดื้อคนนี้ไปในตัว”

รักษ์พูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่หัวใจกลับเต้นรัวเหมือนกลองรบ ‘เนียนพอไหมนะ? นี่เราไม่ได้ชวนไปเดตนะ เราแค่ชวนไปช่วยดูแลลูก... ใช่ ต้องแบบนี้’

ทางฝั่งจัสมินที่ได้ยินคำชวนนั้นถึงกับทำโทรศัพท์เกือบหล่นจากมือ เธอพยายามเก็บอาการไม่ให้ตื่นเต้นเกินเหตุ “แหม... เรนนี่น่ารักจังเลยนะคะ ที่นึกถึงจัสมิน” เธอหยุดเว้นวรรคให้รักษ์ได้ยินเสียงลมหายใจที่สั่นไหวของเธอเล็กน้อย “ถ้างั้น... จัสมินคงต้องตอบรับคำชวนของเรนนี่แล้วล่ะค่ะ จะให้ปฏิเสธได้ยังไงล่ะคะ? เดี๋ยวจัสมินจะรีบเคลียร์งานที่ค้างอยู่ให้เสร็จ แล้วจะเตรียมตัวไปรอที่นั่นนะคะ”

รักษ์แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ได้ครับ... ขอบคุณนะครับที่ยอมลำบากมาดูแลเด็กๆ”

“ไม่ลำบากเลยค่ะ... จัสมินเต็มใจมาก”

รักษ์กดวางสายด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ เรนนี่ที่แอบฟังอยู่ข้างๆ ปรบมือชอบใจ “คุณพ่อต้องชวนแบบนี้สิคะ! ดูสิ พี่จัสมินดีใจใหญ่เลย”

รักษ์ทำได้เพียงหัวเราะแห้งๆ “เด็กแสบ... พ่อแค่ทำตามคำสั่งเรานะ”

ในห้องพักฟื้นที่แสนจะธรรมดา กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศที่อบอุ่นอย่างประหลาด รักษ์เริ่มรู้สึกว่ากำแพงที่เขาอุตส่าห์สร้างมานานนับปี เริ่มมีรอยร้าวที่ยากจะประสาน และดูเหมือนว่าการไปทะเลในครั้งนี้ จะไม่ใช่แค่การพาเรนนี่ไปพักฟื้น แต่จะเป็นบททดสอบครั้งใหญ่ที่เขาไม่อาจหลบเลี่ยงได้อีกต่อไป

จัสมินที่วางสายไปแล้วก็นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว เธอรู้ดีว่าคำชวนของรักษ์นั้นมีความ ‘เนียน’ แฝงอยู่เต็มเปี่ยม แต่นั่นแหละคือเสน่ห์ของรักษ์ ผู้ชายที่ซื่อตรงจนน่าเอ็นดู การได้รับคำเชิญจากปากของเจ้านายหนุ่มคนนี้ มีค่ามากกว่าคำบอกรักร้อยคำใดๆ ที่เขาเคยพูดออกมา

‘รอฉันหน่อยนะคุณรักษ์... ทะเลครั้งนี้ ฉันจะทำให้คุณรู้ว่าการรุกที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่คำพูด แต่อยู่ที่การกระทำที่แสดงออกให้เห็นชัดเจนจนคุณปฏิเสธไม่ลง!’