มะลิซ้อน...รักษ์

ความใส่ใจที่ปิดไม่มิด

แสงแดดยามสายของวันอาทิตย์ส่องกระทบกระจกหน้าต่างล็อบบี้โรงแรมหรู รักษ์ในชุดลำลองกึ่งทางการที่ดูผ่อนคลายแต่ยังคงความเนี้ยบกริบตามแบบฉบับนักธุรกิจ ยืนสั่งการลูกน้องให้จัดระเบียบการขนสัมภาระที่เหลือของบริษัทขึ้นรถตู้ เขาจัดการเคลียร์ค่าใช้จ่ายส่วนเกินทั้งหมดของงานเลี้ยงเมื่อคืนด้วยความรอบคอบ ทุกอย่างถูกดูแลอย่างเป็นระบบภายใต้การกำกับดูแลของเจ้านายหนุ่มผู้ไม่เคยปล่อยให้งานใดบกพร่อง แม้จะดูเป็นกิจวัตรปกติที่รักษ์ทำเป็นประจำ แต่ลูกน้องในแผนกบางคนที่แอบสังเกตการณ์ต่างก็เริ่มซุบซิบกันถึงความเงียบผิดปกติของบอสในเช้านี้

รักษ์ยืนรออยู่ไม่นาน จัสมินก็เดินลงมาจากลิฟต์ด้วยท่าทางที่ดูสำรวมกว่าปกติ เธออยู่ในชุดเดียวกับเมื่อคืนแต่จัดระเบียบใหม่ให้ดูเรียบร้อยขึ้น ใบหน้าสวยหวานไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มดูอ่อนเยาว์และซื่อตรงกว่าทุกวันที่รักษ์เคยเห็น เธอเดินตรงมาหาเขาก่อนจะหยุดยืนห่างออกไปเพียงก้าวเดียวด้วยความรู้สึกประหม่าที่เกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

“คุณรักษ์คะ...” เธอเรียกเขาเบาๆ

รักษ์หันกลับมา เขามองเธอด้วยสายตานิ่งสนิท สายตาคู่นั้นเย็นเยียบเหมือนกับว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องพักเมื่อคืนเป็นเพียงความฝันที่เลือนหายไปแล้ว “ลงมาแล้วเหรอครับ? ผมจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายและของที่ต้องส่งกลับบริษัทเรียบร้อยแล้ว ถ้าคุณพร้อม เรากลับกันได้เลย”

จัสมินเม้มปากแน่น เธอรู้สึกถึงระยะห่างที่รักษ์สร้างขึ้นมาใหม่ แม้มันจะไม่ได้รุนแรงแต่ก็ทำให้เธอรู้สึกถึงกำแพงที่หนาขึ้นกว่าเดิม เธอตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้เขาอีกนิด “เรื่องเมื่อคืน... จัสมินต้องขอโทษจริงๆ นะคะ ที่ทำตัวไม่เหมาะสม แถมยังทำให้คุณต้องลำบากดูแล... จัสมินไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้นเลยค่ะ”

รักษ์โบกมือเบาๆ เป็นเชิงว่าไม่ถือสา ท่าทางของเขาดูใจเย็นและไม่หวั่นไหว “เรื่องเมื่อคืนก็ให้มันจบลงตรงนั้นเถอะครับ คุณจัสมิน ผมไม่ได้ติดใจอะไร”

เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะมองไปรอบๆ ล็อบบี้ที่มีพนักงานบางส่วนเดินผ่านไปมา “แต่ผมอยากให้คุณจำไว้เรื่องหนึ่งนะครับ... ในฐานะพนักงานของบริษัท การรักษาภาพลักษณ์เป็นเรื่องที่สำคัญมาก ความน่าเชื่อถือของคุณเป็นสิ่งที่สร้างมาด้วยความสามารถ ถ้าคนอื่นมองคุณในมุมที่ไม่ดี เพียงเพราะความผิดพลาดเล็กน้อย มันจะไม่คุ้มกับสิ่งที่คุณสร้างมา... ผมไม่อยากให้ใครมาพูดถึงคุณในทางที่เสียหาย”

คำพูดที่ฟังดูเหมือนคำแนะนำของเจ้านายที่หวังดี แต่มันกลับแฝงไปด้วยความห่วงไยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ จัสมินมองดูรักษ์ที่ก้าวเดินนำเธอไปที่รถ ความรู้สึกผิดที่เคยมีเปลี่ยนเป็นความซาบซึ้งใจ เธอรู้ดีว่ารักษ์ไม่ใช่คนเย็นชา แต่เขาคือคนที่ไม่รู้วิธีการแสดงออกที่นอกเหนือไปจากการ ‘ปกป้อง’ ในแบบฉบับของเขา

ระหว่างทางที่ขับรถกลับไปยังบ้านของจัสมิน ความเงียบภายในรถไม่ได้อึดอัดเหมือนครั้งก่อน แต่มันกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ยากจะอธิบาย รักษ์คอยเหลือบมองจัสมินที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ เป็นระยะ เขาหยิบขวดน้ำดื่มเย็นๆ ที่เขารู้ว่าเธอชอบส่งให้ “ดื่มซะหน่อยครับ จะได้สดชื่นขึ้น เมื่อคืนคงเพลียมาก”

“ขอบคุณค่ะ...” จัสมินรับน้ำมาถือไว้พลางอมยิ้มบางๆ “คุณรักษ์คะ... ที่คุณบอกให้จัสมินรักษาภาพลักษณ์ หมายความว่าคุณกำลังเป็นห่วงจัสมินใช่ไหมคะ? ไม่ใช่แค่ในฐานะลูกน้องใช่ไหม?”

รักษ์ไม่ได้หันมามอง แต่เขากระชับพวงมาลัยแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือ “ในฐานะเจ้านาย... ผมก็ต้องดูแลลูกน้องทุกคนอยู่แล้วครับ”

“แต่อันนี้มันมากกว่าลูกน้องคนอื่นนี่คะ” จัสมินหยอดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “เจ้านายที่ไหนจะอุตส่าห์ยอมนั่งเฝ้าทั้งคืนโดยไม่ไปนอนที่อื่นแบบที่คุณรักษ์ทำ? ถ้าไม่ใช่เพราะห่วง... คุณคงปล่อยให้นอนเฝ้าอยู่กับพนักงานโรงแรมคนอื่นไปแล้ว ไม่เห็นต้องมานั่งเฝ้าเองเลย”

รักษ์นิ่งไปนาน ก่อนจะแค่นหัวเราะเบาๆ “คุณนี่... ไม่เคยยอมจริงๆ เลยนะครับ ชอบตีความไปเรื่อย”

เขาไม่ได้ปฏิเสธตรงๆ แต่น้ำเสียงที่ดูอ่อนลงและท่าทางที่ดูผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ทำให้จัสมินรู้ว่าสิ่งที่เธอหยอดไปนั้นมันกำลังส่งผล แม้เขาจะยังคงรักษาภาพลักษณ์หนุ่มสุดซื่อที่แสนจะนิ่งขรึมไว้ได้อย่างแน่นหนา แต่อาการที่เขาหลบสายตาและเม้มริมฝีปากเบาๆ ก็เป็นหลักฐานชิ้นดีว่าเขากำลังหวั่นไหว

เมื่อรถเลี้ยวเข้าจอดหน้าบ้านของจัสมิน รักษ์ดับเครื่องยนต์ แต่เขายังไม่ยอมให้เธอลงจากรถทันที เขาสังเกตเห็นว่าที่หน้าบ้านมีรถแปลกๆ คันหนึ่งจอดอยู่ ซึ่งเขาจำได้ว่าเป็นรถของหนึ่งในอดีตสต็อกหนุ่มของเธอ

รักษ์หรี่ตาลง แววตาที่เคยนิ่งสงบเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจขึ้นมาทันที “นั่นใช่รถของคนที่คุณเคยติดต่อด้วยหรือเปล่า?”

จัสมินมองตามสายตาเขาก็ถึงกับหน้าเสีย “เอ่อ... ใช่ค่ะ แต่จัสมินเคลียร์จบไปหมดแล้วนะคะ เขาอาจจะมาตามตื๊อเอง”

รักษ์ถอดเข็มขัดนิรภัยออกแล้วหันมามองจัสมินอย่างจริงจัง “ผมบอกแล้วว่าให้จัดการให้จบ... ถ้าคุณต้องการให้เรื่องมันจบจริงๆ คุณต้องแสดงความชัดเจนกว่านี้”

เขาเปิดประตูรถลงไปโดยไม่รอให้เธอทักท้วง จัสมินรีบลงจากรถตามไป เห็นรักษ์ยืนเผชิญหน้ากับชายหนุ่มคนนั้นด้วยท่าทางที่นิ่งและทรงพลัง แม้รักษ์จะไม่ได้ตะโกนหรือใช้กำลัง แต่การยืนวางตัวเป็น ‘เจ้าของพื้นที่’ ของเขาทำให้ชายหนุ่มคนนั้นหน้าถอดสีและรีบขอตัวกลับทันทีโดยไม่มีข้อโต้แย้ง

รักษ์เดินกลับมาหาจัสมินที่ยืนอึ้งอยู่ “จัดการซะนะครับ จัสมิน... ผมไม่อยากให้เรื่องพวกนี้มากวนใจคุณอีก มันเสียเวลาและเสียภาพลักษณ์อย่างที่คุณรู้”

“คุณรักษ์คะ...” จัสมินมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก “ขอบคุณนะคะที่ช่วยจัดการให้”

รักษ์เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ เขายังคงรักษามาดเจ้านายสุดซื่อไว้ได้เหมือนเดิม “กลับเข้าบ้านไปพักผ่อนเถอะครับ พรุ่งนี้เจอกันที่บริษัท”

เขาก้าวขึ้นรถและขับออกไปทิ้งให้จัสมินยืนมองตามด้วยรอยยิ้ม เธอรู้ดีว่าแม้รักษ์จะยังไม่สารภาพรักออกมาตรงๆ แต่การที่เขาลงมาจัดการปัญหาให้เธอด้วยตัวเองแบบนี้ คือการแสดงออกที่ชัดเจนที่สุดว่าเขากำลังหวงและกำลังก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเธออย่างเต็มตัว

จัสมินเดินเข้าบ้านด้วยหัวใจที่พองโต แม้รักษ์จะยังรักษาความนิ่งและมาดหนุ่มสุดซื่อไว้ได้ แต่เธอก็รู้ว่ากำแพงนั้นมันกำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า และเธอก็พร้อมที่จะใช้ ‘ความขยันหยอด’ ของเธอทำลายมันให้จบสิ้นในวันพรุ่งนี้!