มะลิซ้อน...รักษ์

กำแพงที่ยังไม่พัง

บรรยากาศภายในห้องบอลรูมของโรงแรมหรูถูกเนรมิตให้กลายเป็นงานกาล่าดินเนอร์ฉลองครบรอบ 10 ปีของบริษัท แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์สะท้อนกับแก้วไวน์คริสตัล เสียงดนตรีบรรเลงเพลงแจ๊สเบาๆ คลอไปกับเสียงพูดคุยของผู้บริหารและพนักงาน จัสมินในชุดเดรสยาวผ้าไหมสีน้ำเงินกรมท่าที่รักษ์เป็นคนช่วยเลือก ดูสวยสง่าและโดดเด่นจนเรียกสายตาหนุ่มๆ ทั้งในและนอกบริษัทได้ไม่ยาก แต่คืนนี้เธอตั้งใจมาฉลองความสำเร็จของงานส่งออกและฉลองชัยชนะในแผนการ ‘หยอด’ รักษ์

ทว่า... ความตื่นเต้นที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์ต่าง ๆ รวมถึงความเหนื่อยล้าสะสมจากงานเอกสาร ทำให้จัสมินที่ปกติคอแข็ง กลับเริ่มรู้สึกว่าไวน์ชั้นดีที่ดื่มเข้าไปหลายแก้วเริ่มออกฤทธิ์แรงเกินคาด จากความมั่นใจที่เคยมี เริ่มเปลี่ยนกลายเป็นความร่าเริงที่เกินขีดจำกัด เธอเริ่มหัวเราะเสียงดังเกินกว่ากุลสตรี และเริ่มเดินเซไปมาจนรักษ์ต้องคอยประคองอยู่ไม่ห่าง

“คุณรักษ์ขา... ทำไมวันนี้คุณถึงหล่อแบบนี้คะเนี่ย!” จัสมินเริ่มพูดจาอ้อแอ้ขณะที่รักษ์พยายามประคองเธอไว้ “รู้ไหมคะว่าที่หนูยอมทิ้งทุกคนเนี่ย เพราะอะไร... เพราะคุณน่ะ... เป็นเจ้านายที่ซื่อบื้อได้ใจจัสมินที่สุดเลยไงคะ!”

คำพูดที่ดังพอจะทำให้พนักงานรอบข้างหันมามองด้วยความตกใจและซุบซิบ รักษ์ที่พยายามรักษามาดนิ่งสุขุมก็เริ่มทำตัวไม่ถูก เขาหน้าแดงก่ำพลางรีบขอตัวกับผู้บริหารท่านอื่นเพื่อพาจัสมินออกไปจากงาน ก่อนที่เธอจะแฉความลับอะไรไปมากกว่านี้

“คุณจัสมินครับ! ดื่มหนักเกินไปแล้วนะ พอก่อนครับ” รักษ์ดุเบาๆ ขณะพยุงเธอเดินไปที่ลิฟต์ จัสมินโถมตัวเข้าใส่เขาเต็มแรง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเขาทำให้เธอยิ่งเคลิ้ม

จัสมินได้จองห้องพักไว้ที่โรงแรมนี้เพื่อความสะดวกในการเตรียมตัวและการพักผ่อนหลังงาน เมื่อถึงหน้าห้อง 2002 รักษ์ก็ใช้คีย์การ์ดเปิดเข้าไป เขาประคองจัสมินไปวางลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์อย่างแผ่วเบา แต่ดูเหมือนว่าคนเมาจะยังไม่ยอมปล่อยให้เขาง่ายๆ

“อย่าไปนะ...” มือเรียวคว้าชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น “คืนนี้... อย่าทิ้งจัสมินนะ จัสมิน... จัสมินขอโทษนะคะ ที่ชอบทำอะไรวุ่นวายใส่คุณรักษ์... ที่คอยปั่นหัว... ที่คอยรุกคุณ... จัสมินแค่... อยากให้คุณหันมามองจัสมินบ้าง... แต่จัสมินรู้ว่าจัสมินมันร้ายใช่ไหมคะ... ร้ายจนคุณรักษ์คงไม่กล้าคิดอะไรด้วยหรอก...”

เธอเพ้อพร่ำด้วยความรู้สึกผิดปนความเมามาย เสียงของเธอสั่นเครือและดูโดดเดี่ยว รักษ์ยืนนิ่งมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และหยดน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้นออกมา ความรู้สึกที่เคยเก็บกดไว้ภายใต้ความนิ่งสงบถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง

“คุณจัสมิน... นอนเถอะครับ” รักษ์พยายามรักษาระยะห่าง แม้ในใจจะรู้สึกจุกกับคำขอโทษที่ไม่ได้ตั้งใจนั้น

“อย่าไปนะ... ขอนอนกอดหน่อยไม่ได้เหรอคะ... แค่คืนนี้... จัสมินเหงา... จัสมินอยากมีคุณอยู่ข้างๆ...”

เธอคว้าแขนเขาไว้แล้วดึงตัวเขาลงมาเบาๆ จนรักษ์เสียหลักล้มลงไปนั่งข้างๆ เธอบนเตียง รักษ์มองใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเฝ้ามองมาตลอดหลายเดือนนี้ ยามนี้เธอดูไร้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยม แววตาของเธอว่างเปล่าและเหนื่อยล้าจากความพยายามในการเอาชนะใจเขา

รักษ์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาพยายามเตือนตัวเองว่าเขาคือเจ้านาย และเธอก็คือลูกน้องที่กำลังเมา แต่สัมผัสจากมือที่กุมแขนเขาไว้นั้นมันอ่อนโยนเกินกว่าจะสะบัดออก รักษ์ค่อยๆ เอนตัวลงนอนข้างๆ เธออย่างทะนุถนอม เขาโอบกอดจัสมินไว้แน่นในอ้อมแขน พลางลูบผมเธออย่างอ่อนโยน

รักษ์ยังคงรักษามาดหนุ่มสุดซื่อตามความเคยชิน เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา ไม่ได้สารภาพความรู้สึกที่แท้จริงที่เก็บไว้ในส่วนลึกของหัวใจ เขาเพียงแค่ทำหน้าที่ ‘คนดูแล’ ที่แสนดีและซื่อตรง เขาพร่ำบอกตัวเองว่าการกระทำนี้เป็นเพียงการปลอบประโลมคนเมาเท่านั้น

“นอนเถอะครับ... ผมจะอยู่ตรงนี้เอง” เขาบอกเสียงนุ่ม

ภายในห้องพักที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหายใจเข้าออกเป็นจังหวะของทั้งสอง ความใกล้ชิดที่แสนธรรมดาแต่กลับทำให้หัวใจของชายหนุ่มสั่นไหว รักษ์กอดจัสมินไว้ตลอดทั้งคืน กลิ่นหอมจากตัวเธอทำเอาเขาแทบไม่เป็นอันนอน แต่เขาก็ยังคงนิ่งไว้ ไม่มีการรุกล้ำ ไม่มีการสารภาพรัก มีเพียงความเงียบที่ทำหน้าที่เป็นกำแพงกั้นความสัมพันธ์ไว้ที่คำว่า ‘เจ้านายและลูกน้อง’

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา กระทบกับเปลือกตาของจัสมิน เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นและพบว่าตัวเองกำลังอยู่ในอ้อมกอดของรักษ์ ความจำเมื่อคืนเริ่มย้อนกลับมาเป็นฉากๆ เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าเขายังคงกอดเธออยู่

รักษ์ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ปล่อยแขนออก เขายังคงทำหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ “ตื่นแล้วเหรอครับ? ดื่มน้ำนี่ก่อนนะครับ จะได้หายมึนหัว”

เขาหยิบแก้วน้ำที่วางไว้ข้างเตียงส่งให้เธอ โดยไม่พูดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนแม้แต่น้อย รักษ์ยังคงเป็นรักษ์คนเดิม—ชายหนุ่มผู้แสนซื่อที่เก็บความรู้สึกไว้อย่างมิดชิดจนจัสมินนึกอยากจะทุบกำแพงนั่นทิ้ง

“เอ่อ... คุณรักษ์คะ เมื่อคืนจัสมิน...”

“เมื่อคืนคุณแค่เมาครับ ไม่มีอะไรหรอก” รักษ์ตัดบทอย่างรวดเร็วพลางลุกขึ้นยืน “ไปล้างหน้าล้างตาเถอะครับ ผมรออยู่ข้างล่าง เราจะได้กลับไปจัดการงานที่ค้างไว้กัน”

จัสมินมองตามแผ่นหลังของรักษ์ที่เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ‘ให้ตายสิคุณรักษ์! นี่กอดกันมาทั้งคืนแล้วนะ ยังจะทำเป็นซื่อบื้อได้อีกเหรอเนี่ย!’

เธอยิ้มออกมาบางๆ ถึงแม้เขาจะยังไม่สารภาพรัก และยังคงรักษาภาพลักษณ์เจ้านายที่แสนซื่อไว้ได้อย่างเหนียวแน่น แต่การที่เขาเลือกที่จะ ‘นอนกอด’ เธอไว้ตลอดทั้งคืนโดยไม่จากไปไหน นั่นก็เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับเธอแล้ว

วันนี้ไม่ใช่แค่การเริ่มต้นวันใหม่ แต่มันคือการพิสูจน์ว่า แม้เขาจะยังไม่พูด แต่มันก็เริ่มมีพื้นที่ในใจของเขาให้กับเธออย่างแน่นอน และจัสมินก็มั่นใจว่า... ไม่ว่ากำแพงของเขาจะหนาแค่ไหน เธอก็จะใช้ความ ‘ขยันหยอด’ ของเธอค่อยๆ ทลายมันลงมาให้ได้

ไม่ว่าวันนี้จะมีงานเลี้ยงบริษัทหรืองานอะไรก็ตาม เธอก็จะไม่ยอมให้สต็อกหนุ่มๆ คนไหนมาขวางทางหัวใจของเขาและเธอได้อีกต่อไป!