ความเงียบเหงาที่โต๊ะทำงานหน้าห้องประธานกลายเป็นความกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วชั้นบริหาร เมื่อเช้าวันจันทร์ที่ควรจะเริ่มต้นด้วยความวุ่นวายกลับกลายเป็นความว่างเปล่า จัสมินส่งข้อความผ่านทางฝ่ายบุคคลสั้น ๆ ว่า “ขอลาป่วย” โดยไม่มีการโทรแจ้งส่วนตัวถึงรักษ์เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา
สำหรับรักษ์ วันที่ไม่มีจัสมินคอยกวนประสาท ไม่มีเสียงรองเท้าส้นสูงเดินไปมา หรือแม้แต่กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เขามักจะได้กลิ่นทุกครั้งยามเธอเดินผ่าน มันช่างเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานราวกับเป็นปี เขาได้แต่นั่งมองโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่าผ่านบานกระจกด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินใจ รักษ์พยายามโทรหาเธอหลายครั้ง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงสัญญาณฝากข้อความอัตโนมัติ ซึ่งมันยิ่งตอกย้ำว่ากำแพงที่จัสมินสร้างขึ้นนั้น สูงและหนากว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก
ความห่างเหินในครั้งนี้ไม่ใช่แค่การงอนกันธรรมดา แต่มันคือการ ‘ตัดขาด’ ทางความรู้สึกที่จัสมินจงใจ
