บรรยากาศบนดาดฟ้าโรงแรมหรูที่เคยรื่นรมย์ กลับกลายเป็นความอึดอัดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของประธานหนุ่ม รักษ์ยังคงนั่งนิ่ง แววตาคมกริบดูเลื่อนลอยและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกขุดคุยขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ คำพูดของคณิณเหมือนใบมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลเป็นเก่าที่ยังไม่เคยหายสนิท แม้จัสมินจะกุมมือเขาไว้ แต่มือของเขากลับเย็นเฉียบและสั่นเทาน้อยๆ
จัสมินมองภาพนั้นด้วยความหนักใจ เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้รักษ์จมอยู่กับความคิดด้านลบแบบนี้ต่อไป มื้อค่ำที่ควรจะเป็นรางวัลสำหรับความเหนื่อยล้าในวันนี้คงจะกลายเป็นฝันร้ายแทน เธอจึงเริ่มมองหา ‘ตัวช่วย’ สำคัญที่จะมาทลายกำแพงความตึงเครียดนี้
เธอก้มลงมอง “เรนนี่” ตัวน้อยที่นั่งทำตาแป๋ว มองคุณพ่อด้วยความสงสัยแต่ก็แฝงไปด้วยความกังวลตามประสาเด็กที่รับรู้ได้ถึงอารมณ์ของผู้ใหญ่
“เรนนี่ขา...” จัสมินกระซิบเรียกเด็กน้อย พร้อมส่งสัญญาณทางสายตา “เมื่อกี้เรนนี่บอกจัสมินว่าอยากให้คุณพ่อช
