ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมห้องทำงานของประธานหนุ่มทันทีที่ข้อความจากคณิณถูกทิ้งไว้บนโต๊ะประจานความจริง รักษ์จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์นิ่งค้าง ใบหน้าที่เคยเดือดดาลด้วยไฟหึงหวงบัดนี้ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ความจริงที่ว่าเขาตกเป็นเครื่องมือในเกมปั่นประสาทของศัตรู และที่ร้ายกว่านั้นคือเขาเพิ่งจะสาดถ้อยคำร้ายกาจใส่ผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างเขามาตลอด ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่เหวลึก
รักษ์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองจัสมินที่ยืนนิ่งสนิท ดวงตาคู่สวยที่เคยแพรวพราวด้วยลูกไม้หยอดรัก บัดนี้กลับบวมช้ำและฉายแววเย็นชาจนเขารู้สึกใจหาย
คำขอโทษที่หลุดออกมาจากปากของรักษ์ด้วยน้ำเสียงแหบพร่านั้น ไม่ได้ช่วยให้รอยร้าวในใจของจัสมินจางลงเลยแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งตอกย้ำให้เห็นว่าเขารู้ตัวในวันที่สายไปเสียแล้ว
“พอเถอะค่ะ” จัสมินสวนกลับทันที น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่ากลัว แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในขั้วห
