มะลิซ้อน...รักษ์

กับดักที่ตั้งใจวาง

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่อบอวลไปทั่วทั้งชั้นของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำ ทำให้จัสมินที่เดินถือกระเช้าผลไม้ขนาดใหญ่ดูแปลกแยกไปจากบรรยากาศอันเงียบเหงาที่แสนตึงเครียด วันนี้เธอได้รับมอบหมายให้เป็นตัวแทนของแผนกมาเยี่ยม ‘รักษ์’ ที่ต้องเข้าโรงพยาบาลกะทันหันเนื่องจากภาวะพักผ่อนน้อยและไข้สูงจากการโหมงานหนักในช่วงวันหยุดที่ผ่านมา

จัสมินอยู่ในชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่ดูนุ่มนวลและอ่อนหวานกว่าปกติ เธอตั้งใจเลือกชุดนี้มาเพื่อให้รักษ์รู้สึกผ่อนคลายที่สุด เมื่อมาถึงหน้าห้องพักฟื้นวีไอพี เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับท่าทางให้ดูเป็นลูกน้องที่แสนห่วงใย ก่อนจะผลักประตูเข้าไป

ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ปกติต้องดูเนี้ยบในชุดสูท บัดนี้กลับนอนพิงหมอนอยู่บนเตียงคนไข้ ใบหน้าคมคายนั้นซีดเผือดเล็กน้อย แม้จะดูอ่อนแรงแต่รักษ์ยังคงดูภูมิฐานในชุดผู้ป่วยสีฟ้าอ่อน เขากำลังพยายามนั่งอ่านเอกสารจากแท็บเล็ตในมือ

“บอสคะ!” จัสมินอุทานออกมาเบาๆ แล้วรีบวางกระเช้าผลไม้ลงบนโต๊ะข้างเตียง “บอกกี่ครั้งแล้วคะว่าให้พักผ่อน นี่บอสยังแอบทำงานอยู่อีกเหรอ?”

รักษ์เงยหน้าขึ้นจากแท็บเล็ต ดวงตาคู่คมจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า เขาดูแปลกใจที่เห็นเธอ “คุณจัสมิน... ไม่ต้องลำบากมาเยี่ยมก็ได้ครับ แค่ส่งข้อความมาก็พอ ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก”

“ไม่ลำบากเลยค่ะ จัสมินเป็นห่วง... เอ้ย! พวกเราทุกคนในแผนกเป็นห่วงต่างหากค่ะ” จัสมินแก้คำพูดอย่างรวดเร็วพลางส่งยิ้มหวาน “ไหนๆ ก็มาแล้ว เดี๋ยวจัสมินปลอกผลไม้ให้บอสนะคะ บอสจะได้มีแรงหายไวๆ”

จัสมินหยิบแอปเปิ้ลสีแดงสดขึ้นมา พร้อมกับมีดปอกผลไม้ขนาดเล็กที่เธอหยิบติดมือมาด้วย เธอลงมือปอกเปลือกอย่างชำนาญ มือเรียวสวยบรรจงฝานผลไม้เป็นชิ้นพอดีคำ แต่ในระหว่างที่เธอกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ข้างเตียงนั้น สายตาก็เหลือบมองไปที่รักษ์ที่กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

‘โอกาสมาถึงแล้ว...’ จัสมินคิดในใจ เธอวางมีดลงแล้วหยิบชิ้นแอปเปิ้ลจะป้อนรักษ์ แต่ในจังหวะที่ก้าวขาเข้ามาใกล้เตียง เธอแกล้งทำเป็นสะดุดพรมที่ปูอยู่ข้างเตียงอย่างแรง

“อุ๊ย!”

ร่างของจัสมินถลาลงไปบนเตียงคนไข้อย่างเหมาะเจาะ ท่อนแขนเรียวเกี่ยวเข้าที่ลำคอของรักษ์โดยสัญชาตญาณ ในขณะที่รักษ์เองก็รีบคว้าตัวเธอไว้เพื่อไม่ให้เธอล้มลงไปกระแทกกับเครื่องมือแพทย์ข้างๆ

ภาพที่ปรากฏคือจัสมินทาบทับอยู่บนตัวของรักษ์ แผ่นอกของเขาปะทะกับแผ่นหลังและไหล่ของเธออย่างจัง กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของจัสมินผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้อง ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของทั้งคู่

รักษ์ชะงักไปครู่ใหญ่ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเมื่อสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มและไออุ่นจากหญิงสาวที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจกั้น สายตาของเขาจ้องมองใบหน้าสวยที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาคู่สวยของจัสมินเป็นประกายยั่วยวนแม้ในสถานการณ์ที่ดูเหมือนอุบัติเหตุนี้

“บอส... จัสมินขอโทษค่ะ” เธอพูดเสียงแผ่ว ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าของรักษ์

รักษ์ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อจะปล่อยเธอ แต่แรงคว้าของเขาที่เอวบางนั้นกลับแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เขารู้สึกหวั่นไหวอย่างรุนแรง ความสุขุมที่เคยมีมาตลอด 35 ปีดูเหมือนจะพังทลายลงในพริบตา เขารู้สึกได้ถึงความร้อนจากร่างกายของเธอที่ส่งผ่านชุดเดรสบางเบาเข้ามาสู่ร่างกายของเขา

แต่กระนั้น ด้วยนิสัยเดิมที่รักการรักษาภาพลักษณ์และความซื่อบื้อที่เขาสร้างเป็นเกราะป้องกัน รักษ์จึงรีบดึงสติกลับมา เขาปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อยๆ ดันตัวจัสมินให้ลุกขึ้นจากเตียงอย่างสุภาพ

“ไม่เป็นไรครับ... คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” รักษ์เอ่ยถามด้วยเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อย เขาแกล้งทำเป็นก้มลงไปมองเอกสารบนแท็บเล็ตอีกครั้งเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ

จัสมินยืนขึ้น จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างใจเย็น เธอแอบยิ้มมุมปากกับท่าที ‘เก็บอาการ’ ของรักษ์ ‘ทำเป็นนิ่งเหรอคะรักษ์... หัวใจคุณเต้นแรงจนฉันเกือบจะได้ยินเสียงมันแล้วนะ’

“จัสมินไม่เป็นไรค่ะ แต่บอสล่ะคะ... ใจเต้นแรงจังเลยนะ” เธอหยอกเย้าพลางวางแอปเปิ้ลชิ้นที่เหลือลงบนจาน แล้วแกล้งทำเป็นเช็ดรอยเปื้อนที่คอเสื้อของเขาด้วยนิ้วมืออย่างเชื่องช้า

รักษ์รีบปัดมือเธอออกอย่างเบามือ “ผม... ผมแค่ตกใจน่ะครับ คุณเล่นล้มลงมาแบบนั้น ใครจะไปตั้งตัวทัน”

“ตกใจเหรอคะ? หรือว่า... เขิน?” จัสมินเลิกคิ้วมองอย่างผู้ชนะ

รักษ์ถอนหายใจยาว “คุณจัสมินครับ... นี่โรงพยาบาลนะ ไม่ใช่ที่ทำงาน แล้วคุณก็เป็นลูกน้องผม อย่ามาเล่นแง่กับผมเลยครับ ผมแค่อยากพักผ่อน”

จัสมินเดินไปหยิบกระเช้าผลไม้มาวางให้เขาใกล้ๆ มือ “ได้ค่ะ จัสมินไม่แกล้งแล้วก็ได้... แต่สัญญาว่าถ้าบอสหายดีแล้ว จัสมินจะมา ‘เยี่ยม’ บ่อยๆ ที่บ้านนะคะ ไม่ต้องรอให้บอสเข้าโรงพยาบาลหรอก”

รักษ์ไม่ตอบอะไร เขาได้แต่เบือนหน้าหนีไปมองวิวนอกหน้าต่างห้องพักฟื้น แต่จัสมินรู้ดีว่าความนิ่งนั้นคือคำตอบที่บอกชัดว่าเขากำลังพ่ายแพ้ให้กับเสน่ห์ของเธออย่างราบคาบ

เมื่อจัสมินเดินออกมาจากห้อง รักษ์ที่นอนอยู่บนเตียงก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เขายกมือขึ้นทาบอกตัวเองที่หัวใจยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ เขาไม่เคยรู้เลยว่าการมีผู้หญิงอย่างจัสมินเข้ามาในชีวิต จะทำให้ชีวิตที่แสนสงบสุขของเขาต้องปั่นป่วนได้มากขนาดนี้

ขณะที่จัสมินเดินกลับไปที่รถ เธอก็รู้สึกได้ว่าข้อความในโทรศัพท์ที่ดังเตือนไม่หยุดนั้น ไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องงาน แต่มันคือสัญญาณของสต็อกหนุ่มๆ ที่เริ่มจะตามหาตัวเธอจนเจอ เธอรู้ว่าเธอต้องรีบจบเรื่องสต็อกพวกนั้นให้เร็วที่สุด ก่อนที่มันจะกลายเป็นอุปสรรคต่อ ‘ภารกิจพิชิตใจบอส’ ที่กำลังเดินทางมาถึงจุดที่สำคัญที่สุด

รักษ์... คุณไม่มีทางรอดไปได้หรอกค่ะ เพราะคราวหน้า ฉันจะไม่ยอมให้คุณ ‘เก็บอาการ’ ได้สำเร็จอีกต่อไปแน่นอน!