มะลิซ้อน...รักษ์

กามเทพ

เช้าวันศุกร์ที่อากาศสดใสเป็นพิเศษ โรงเรียนอนุบาลชื่อดังถูกเนรมิตให้กลายเป็นสวนดอกไม้แห่งความรัก เนื่องในโอกาสวันแม่แห่งชาติ เสียงเพลงและเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กๆ ดังระงมไปทั่วบริเวณ จัสมินมาถึงที่งานในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ดูเรียบหรูและอ่อนโยน

“พี่จัสมิน! มาแล้ว!” เรนนี่ในชุดนางฟ้าตัวน้อยวิ่งถลาเข้ามาหาจัสมินที่หน้าประตูทางเข้า จัสมินย่อตัวลงรับกอดแน่นด้วยความรักใคร่เอ็นดู

“สวัสดีค่ะคนเก่ง วันนี้สวยจังเลยนะนางฟ้าของพี่” จัสมินชมพลางลูบผมเรนนี่เบาๆ

“คุณพ่อคะ! พี่จัสมินมาแล้ว!” เรนนี่หันไปตะโกนบอกรักษ์ที่เดินตามมาข้างหลัง รักษ์ในวันนี้สวมเสื้อเชิ้ตสีครีมดูอบอุ่นสบายตา เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นจัสมินในลุคที่ดูอ่อนหวานผิดหูผิดตาจากสาวมั่นที่เคยปะทะคารมกันในออฟฟิศ

“สวัสดีครับ... ขอบคุณนะครับที่มาวันนี้ ผมเกรงใจจังเลย” รักษ์เอ่ยด้วยความเกรงใจตามนิสัยคนซื่อ

จัสมินส่งยิ้มหวาน “เกรงใจอะไรกันคะ เรนนี่เป็นคนชวนเอง จัสมินเต็มใจมากค่ะ”

กิจกรรมในงานดำเนินไปอย่างน่ารัก มีทั้งช่วงที่แม่ๆ ต้องมานั่งให้ลูกๆ ทำกิจกรรมร่วมกัน และรักษ์ที่ต้องรับบทบาทแทนแม่ก็ทำหน้าที่ได้อย่างน่าเอ็นดู จัสมินคอยช่วยประคับประคองและร่วมเฟรมถ่ายรูปจนดูเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกันจริงๆ รักษ์มองภาพจัสมินที่ช่วยเรนนี่ระบายสีด้วยความใส่ใจ หัวใจของเขาก็เต้นผิดจังหวะไปหลายครั้ง เขาเริ่มชินกับการมีเธออยู่เคียงข้างจนไม่อยากจินตนาการถึงวันที่เธอจะหายไป

เมื่อจบงานในช่วงเวลากลางวัน เสียงออดก็ดังขึ้น เรนนี่รีบจูงมือจัสมินกับรักษ์ไปที่ลานจอดรถ “เราไปกินข้าวกันเถอะค่ะ เรนนี่หิวแล้ว พี่จัสมินไปกับเรนนี่กับคุณพ่อนะคะ”

จัสมินยิ้มกริ่ม แผนการรุกฆาตถูกวางไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว เธอรู้ดีว่าการจะละลายน้ำแข็งในใจพ่อหม้ายคนนี้ต้องใช้ ‘ตัวช่วย’ ที่น่ารักที่สุด

ร้านอาหารหรูที่เรนนี่เลือกดันเป็นร้านที่มีมุมเปียโนและดนตรีสดบรรเลงเบาๆ เมื่อได้ที่นั่งแล้ว จัสมินก็นั่งฝั่งตรงข้ามกับรักษ์โดยให้เรนนี่นั่งคั่นกลางตามแผน แต่เรนนี่กลับเป็นกามเทพแสนซนที่ทำงานเกินคำสั่ง

“คุณพ่อขา พี่จัสมินสวยจังเลยเนอะ ทำไมคุณพ่อไม่หอมแก้มพี่จัสมินเหมือนที่หอมแก้มเรนนี่ล่ะคะ?” เรนนี่ถามขึ้นกลางโต๊ะอาหาร ทำเอาจัสมินแทบจะสำลักน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไป ส่วนรักษ์ถึงกับหน้าแดงก่ำ

“เอ่อ... เรนนี่ มันคนละแบบกันนะลูก” รักษ์แก้เกี้ยวด้วยความประหม่า

จัสมินไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดมือ เธอแกล้งทำเป็นน้อยใจเล็กน้อย “นั่นสิคะบอส เรนนี่ยังดูออกเลยว่าจัสมินดูดี... หรือว่าบอสยังไม่กล้า เพราะกลัวจะเผลอใจให้จัสมินเข้าจริงๆ ล่ะคะ?”

รักษ์มองสบตาจัสมิน สายตาที่ดูซุกซนและท้าทายนั้นทำให้เขาไปไม่เป็น “ผม... ผมแค่เกรงใจคุณน่ะครับ กลัวคุณจะอึดอัด”

เรนนี่ไม่หยุดแค่นั้น “คุณพ่อไม่กล้าใช่มั้ยล่ะ! งั้นให้พี่จัสมินป้อนข้าวคุณพ่อดีกว่าค่ะ พี่จัสมินป้อนข้าวคุณพ่อหน่อยสิคะ คุณพ่อชอบทำแต่งานจนลืมทานข้าวเลย”

จัสมินฉีกยิ้มกว้าง “ได้เลยค่ะเรนนี่ พี่จัสมินจะดูแลบอสให้ดีที่สุดเลยค่ะ”

ไม่พูดเปล่า จัสมินใช้ช้อนตักอาหารที่น่าทานที่สุดจ่อที่ปากของรักษ์ รักษ์มองซ้ายมองขวาอย่างเลิ่กลั่ก แต่สายตาอ้อนๆ ของเรนนี่และสายตาท้าทายของจัสมินทำให้เขาต้องยอมอ้าปากรับอาหารเข้าปากด้วยความเขินอาย จัสมินหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน เธอไม่ได้ทำแค่ป้อน แต่ยังแกล้งเช็ดมุมปากให้รักษ์ช้าๆ อย่างจงใจให้เขารู้สึกถึงไออุ่นจากนิ้วมือของเธอ

“อร่อยไหมคะบอส?” จัสมินถามเสียงหวาน

รักษ์พยักหน้าไม่ถูกมองค้อนจัสมินเบาๆ “อื้ม... อร่อยครับ แต่ผมทานเองได้นะ”

“ทานเองน่ะมันธรรมดาไปค่ะบอส วันนี้จัสมินขอเป็น ‘แม่’ ของเรนนี่... เอ้ย! ขอเป็นพี่เลี้ยงพิเศษให้บอสสักวันนะคะ ถือว่าเป็นรางวัลคนทำงานหนัก”

เรนนี่หัวเราะชอบใจ “คุณพ่อขา พี่จัสมินใจดีจังเลยค่ะ ถ้าพี่จัสมินมาเป็นคุณแม่ให้เรนนี่ เรนนี่จะตั้งใจเรียนให้เก่งๆ เลย!”

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความขัดเขิน รักษ์ที่เคยสุขุมนิ่งเฉยกลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างน่าประหลาด เขาเริ่มรู้ตัวแล้วว่าความ ‘ซื่อ’ ของเขากำลังถูกความ ‘รุก’ ของจัสมินและแรงหนุนจากลูกสาวต้อนจนเข้ามุม

“พูดอะไรคะเรนนี่” รักษ์ดุเบาๆ แต่ใบหน้ากลับเปื้อนยิ้ม

“เรนนี่พูดจริงนะคะเนี่ย คุณพ่อดูสิ พี่จัสมินสวยเหมือนนางฟ้าเลย” เรนนี่พูดพลางหันมามองจัสมิน “พี่จัสมินขา สัญญาได้มั้ยคะว่าจะมาเที่ยวบ้านเรนนี่บ่อยๆ”

จัสมินกุมมือเรนนี่ไว้แล้วหันไปสบตารักษ์ด้วยแววตาที่จริงจังขึ้น “พี่จัสมินสัญญาค่ะเรนนี่... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่จะไม่ไปไหนไกลแน่นอนถ้าบอสของหนูยังอนุญาต”

รักษ์มองดูภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความอบอุ่นที่เขาไม่เคยได้รับมานานนับปีเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจ เขาพบว่าจัสมินที่ใครต่อใครบอกว่าเจ้าชู้และมีหนุ่มๆ ในสต๊อกมากมาย แท้จริงแล้วอาจจะเป็นผู้หญิงที่โหยหาความรักที่มั่นคงที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา

เมื่อมื้ออาหารสิ้นสุดลง รักษ์อาสาไปส่งจัสมินที่บ้าน แต่ระหว่างทางกลับมีสายเรียกเข้าจาก ‘นัท’ นายแบบหนุ่มที่ยังคงพยายามติดต่อเธอมาตลอด รักษ์เห็นชื่อบนหน้าจอแล้วชะงักไปเล็กน้อย

จัสมินเห็นอาการของรักษ์ เธอจึงกดรับสายต่อหน้าเขา “นัทคะ... เลิกโทรหาฉันเถอะนะ ต่อจากนี้ไปฉันมีคนที่ต้องดูแลจริงๆ แล้ว และเขาไม่ใช่คนที่จะมานั่งรอรับที่หน้าบริษัทเหมือนนัทหรอกนะ”

จัสมินกดวางสายแล้วหันมาหารักษ์ รอยยิ้มของเธอดูผ่อนคลายและว่างเปล่าจากสต็อกหนุ่มๆ ทั้งปวง “เรียบร้อยค่ะบอส เคลียร์สต๊อกเสร็จสิ้นแล้ว ตอนนี้พื้นที่หัวใจของจัสมิน... ว่างเปล่าสำหรับบอสคนเดียวแล้วนะคะ”

รักษ์ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกอย่างเปิดเผย เป็นยิ้มที่ทำให้หัวใจของจัสมินเต้นแรงกว่าทุกครั้งที่เธอเคยรุกเขา

“งั้นพรุ่งนี้... เราไปสวนกล้วยไม้ที่ผมบอกไว้กันนะครับ ผมมีบางอย่างอยากจะให้คุณดู”

จัสมินรู้แล้วว่าเกมนี้เธอไม่ได้แค่ชนะ แต่เธอได้ครองหัวใจของผู้ชายที่ซื่อที่สุดคนนี้ไว้ได้แล้วอย่างสมบูรณ์แบบ