ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทันทีที่บานประตูห้องประชุมปิดลง จัสมินก้าวเท้าเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของเธอด้วยท่าทางที่ยังคงรักษามาดเลขาฯ ผู้แกร่งกร้าวเอาไว้ได้ทุกกระเบียดนิ้ว หลังตรง สง่างาม และรอยยิ้มบางๆ ที่ประดับอยู่บนหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าทันทีที่เธอนั่งลงบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งและแผ่นหลังสัมผัสกับพนักพิง ความเข้มแข็งที่พยายามฝืนประคองมาตลอดทั้งวันก็พังทลายลงราวกับเขื่อนที่ทลายกั้นน้ำไว้ไม่ไหว
จัสมินพรั่งพรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไหล่ที่เคยตั้งตรงห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัด ความเหนื่อยล้าที่ไม่ใช่เพียงทางกาย แต่เป็นความเหนื่อยล้าทางใจซัดสาดเข้ามาจนเธอแทบหมดแรงจะขยับนิ้วพิมพ์งานต่อ
เธอมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสของตึกสูง ความสำเร็จจากการนำเสนอแผนงานเมื่อครู่ที่ควรจะทำให้เธอมีความสุข กลับถูกบดบังด้วยเมฆหมอกของคำนินทา คำว่า ‘เต้าไต่’ ยังคงดังก้องอยู่ในหู มันเป็นคำที่ดูถูกศักดิ์ศรีและความทุ
