มะลิซ้อน...รักษ์

สวนกล้วยไม้

วันหยุดยาวสามวันเริ่มต้นขึ้นด้วยท้องฟ้าที่สดใสและสายลมเย็นที่พัดผ่านย่านชานเมือง รถยนต์คันหรูของรักษ์แล่นเข้าสู่พื้นที่ของสวนกล้วยไม้ขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสวนเก่าแก่ของญาติผู้ใหญ่ที่เขาเคารพรัก รักษ์ตั้งใจพาทั้งจัสมินและน้องเรนนี่มาพักผ่อนในบรรยากาศที่เงียบสงบ เพื่อเป็นการขอบคุณที่จัสมินทุ่มเททำงานหนักในช่วงวันแม่ที่ผ่านมา

เรนนี่ที่นั่งอยู่เบาะหลังตื่นเต้นกับดอกไม้สีสันสวยงามสองข้างทาง เธอร้องเพลงและพูดคุยเจื้อยแจ้วไม่หยุด ในขณะที่จัสมินในชุดเดรสยาวพริ้วไหวสีขาวดูสบายตา แอบมองรักษ์ที่ดูผ่อนคลายและมีความสุขเมื่อได้อยู่กับธรรมชาติ ความเคร่งเครียดจากงานเอกสารตลอดทั้งสัปดาห์มลายหายไป เหลือเพียงความใกล้ชิดที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

“ที่นี่เป็นสวนของญาติผมครับ ป้าเขารักและดูแลกล้วยไม้ป่าพันธุ์หายากไว้เยอะมาก ผมมักจะมาพักผ่อนที่นี่เวลาที่ต้องการความเงียบสงบ” รักษ์เอ่ยพลางยิ้มบางๆ

“สวยจังเลยค่ะบอส ไม่คิดเลยว่าคุณจะหลงใหลในความเงียบแบบนี้” จัสมินเอ่ยชมพลางก้าวลงจากรถเมื่อถึงเรือนกระจกกลางสวน

ในขณะที่ทั้งสามกำลังเดินชมความงามของกล้วยไม้พันธุ์หายากอยู่นั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของใครบางคนก็ดังมาจากเรือนเพาะเลี้ยงด้านหลัง พร้อมกับเสียงพึมพำเกี่ยวกับการทดลองเพาะเนื้อเยื่อกล้วยไม้ที่ฟังดูคุ้นหูเป็นอย่างยิ่ง

จัสมินชะงัก เธอคุ้นเคยกับน้ำเสียงนี้ดีเกินไป ร่างโปร่งของหญิงสาววัย 19 ปีในชุดเสื้อยืดสีซีดและกางเกงยีนลุยๆ เดินก้มหน้าก้มตาถือกระถางกล้วยไม้พันธุ์ป่าหายากออกมาจากเรือนเพาะเลี้ยง ผมสีน้ำตาลอ่อนถูกรวบมัดมวยไว้ลวกๆ ตามสไตล์นักศึกษาคณะเกษตรศาสตร์ที่ไม่สนใจความสวยงามเน้นความสะดวกในการทำงาน

“นั่น... แวนด้า?” จัสมินอุทานออกมาด้วยความตกใจจนเผลอทำกระเป๋าถือในมือร่วงลงพื้น

หญิงสาวที่ถูกเรียกชะงักกึก เธอเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูยังไงก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน “พี่จัสมิน! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะเนี่ย!”

รักษ์ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก “เดี๋ยวครับ... น้องแวนด้า? นี่รู้จักกับคุณจัสมินด้วยเหรอครับ?”

แวนด้า น้องสาวคนสุดท้องที่ควรจะกำลังร่ำเรียนอยู่ปี 1 คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยชื่อดังในภาคเหนือ กลับมายืนอยู่ที่นี่ด้วยสีหน้าทะเล้น “เซอร์ไพรส์ค่ะ! แวนด้าแอบบินกลับมาจากเชียงใหม่เงียบๆ ตั้งใจจะกลับไปเซอร์ไพรส์ที่บ้าน แต่พอดีพี่ชายคนสนิทของป้าเจ้าของสวนนี้ให้แวนด้าแวะมาช่วยดูเคสโรคในกล้วยไม้ที่นี่ด่วนก่อน... ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอพี่จัสมินกับพี่รักษ์ที่นี่ได้!”

จัสมินรีบเดินเข้าไปกอดน้องสาวแน่น ความตกใจเปลี่ยนเป็นความดีใจที่ได้พบครอบครัวในเวลาที่ไม่คาดคิด “แวนด้า! แกนี่จริงๆ เลยนะ กลับมาไม่บอกไม่กล่าว โรสรู้เรื่องหรือยังเนี่ย แล้วมาอยู่นี่ได้ยังไง?”

“ก็แวนด้าบอกแล้วไงคะว่ามาช่วยงานวิจัยเรื่องกล้วยไม้ป่าพันธุ์หายาก แวนด้าเป็นนักศึกษาทุนวิจัยค่ะ ก็เลยต้องลุยหน่อย” แวนด้าหันไปยิ้มให้รักษ์อย่างเป็นกันเอง “สวัสดีค่ะพี่รักษ์ แวนด้าเคยได้ยินชื่อพี่ผ่านๆ จากเครือข่ายชมรมอนุรักษ์กล้วยไม้ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเจ้านายของพี่สาวจอมแสบของแวนด้า”

รักษ์ได้แต่ยืนนิ่งด้วยความงงงวย “นี่พวกคุณเป็นพี่น้องกันเหรอครับ? โลกกลมขนาดนี้เลยเหรอ?”

เรนนี่ที่ยืนมองความชุลมุนด้วยความตื่นเต้นก็หัวเราะร่า “พี่แวนด้าเป็นน้องสาวพี่จัสมินเหรอคะ? งั้นเรนนี่ก็มีพี่สาวเพิ่มอีกคนใช่ไหมคะ?”

คำพูดซื่อๆ ของเด็กน้อยทำให้ทุกคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน บรรยากาศของสวนที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวา แวนด้าในฐานะนักศึกษาเกษตรฯ ผู้รักการลุยงานภาคสนามกลายเป็นตัวเชื่อมสำคัญ เธอพาคณะเดินชมสวนไปพร้อมกับอธิบายเรื่องสายพันธุ์กล้วยไม้ด้วยความหลงใหล ซึ่งรักษ์เองก็ให้ความสนใจไม่น้อย

ตลอดช่วงบ่าย แวนด้าเล่าถึงชีวิตในภาคเหนือและการทดลองในป่าลึกให้ทุกคนฟัง ซึ่งเป็นเรื่องราวเบื้องหลังของการเดินทางไกลในเรื่อง ‘กล้วยไม้ป่า’ ของเธอ จัสมินได้เห็นมุมมองใหม่ของรักษ์—เขาไม่ใช่แค่ผู้ชายที่ตามเล่ห์เหลี่ยมคนไม่ทัน แต่นัยน์ตาของเขามีความรอบรู้และความใจเย็นที่สามารถคุยกับนักวิชาการอย่างแวนด้าได้อย่างเข้าอกเข้าใจ

“พี่จัสมินคะ... พี่บอกว่าพี่มาทำงาน แต่ทำไมพี่ถึงมาเที่ยวกับพี่รักษ์ในวันหยุดล่ะคะ? แวนด้าว่ามันไม่ใช่แค่เรื่องงานแล้วมั้งเนี่ย” แวนด้าแกล้งแซวพี่สาวในจังหวะที่รักษ์เผลอไปหยิบน้ำดื่มให้เรนนี่

จัสมินตีแขนน้องสาวเบาๆ “ยัยเด็กแสบ กลับมาวันแรกก็ปากเสียเลยนะ”

“แวนด้าไม่ได้ปากเสียนะ แค่พูดความจริง แวนด้าสังเกตสายตาพี่รักษ์มาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เขาไม่ได้มองพี่เหมือนลูกน้องเลยสักนิด” แวนด้าหรี่ตามองรักษ์ที่กำลังยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เรนนี่ “คนซื่อๆ แบบพี่รักษ์เนี่ยแหละ ของดีที่พี่ควรจะรีบคว้าไว้นะคะ”

ในตอนเย็น เมื่อถึงเวลาต้องแยกย้าย แวนด้าขอตัวไปรายงานตัวกับทางสวนและเตรียมตัวกลับบ้านจริงๆ ในขณะที่รักษ์และจัสมินต้องเดินทางกลับเข้ากรุงเทพฯ การได้พบกับแวนด้าทำให้จัสมินได้เห็นว่าครอบครัวของเธอก็มีความอบอุ่นและมีคุณค่ามากเพียงใด และรักษ์เองก็ได้รับรู้ถึงที่มาที่ไปของจัสมินที่มากกว่าแค่คำบอกเล่า