ปริญหลับตาลงค่อย ๆ พ่นควันออกจากปาก ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งแล้วหายไปกับอากาศเหลือเพียงความว่างเปล่า เมื่อเขายกบุหรี่ขึ้นมาอัดเข้าไปในปอดอีกรอบ ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูดาดฟ้าดังขึ้นจากด้านหลัง เสียงฝีเท้าเบาแต่มั่นคงค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ แล้วมาหยุดยืนอยู่ข้างกัน เขาไม่ได้หันไปมองด้วยซ้ำว่าเป็นใคร แต่ก็หันไปพ่นควันสีขาวออกไปอีกฝั่งที่เธอไม่ได้ยืนอยู่ ถึงแบบนั้นคนตัวเล็กก็ยังสำลักควันออกมา
“อยากลองหรือเปล่า” เสียงห้าวถาม
“อืม” ทั้งที่เมื่อกี้เพิ่งสำลักควัน แต่เธอก็ตอบรับ
เขาเบ้ปากให้คนที่ไม่เจียมสังขาร คืนนั้นตอนไปกินเหล้าที่ผับก็อาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุง เมื่อกี้แค่ได้กลิ่นบุหรี่ก็ไอไม่หยุด เธอยังไม่รู้ตัวอีกหรือไงว่าร่างกายตัวเองไหวแค่ไหน
“มีอะไรก็พูดมาเถอะ” น้ำเสียงของปริญเคร่งขรึม เมื่อเธอไม่ยอมพูดธุระที่อุตส่าห์ตามเขาขึ้นมาถึงนี่เสียที ตั้งแต่เรื่องที่โรงพยาบาลวันนั้นก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์
