Ateş, bakışlarını üzerimden çekerken sesinde ne alay ne de sabır kalmıştı. “Giyin ve aşağıya gel, Havin,” dedi, tek kelimesi bile itiraz kabul etmez bir emir gibi yankılandı odada. Hiçbir şey söylemeden arkasını döndü ve kapıyı sertçe kapatarak çıktı.
Derin bir nefes aldım, içimde fokurdayan öfkeyi bastırmaya çalışarak çarşafı sıkıca tuttum. Ancak sabrım çoktan tükenmişti. “Kendini ne sanıyorsun, Ateş!” diye kendi kendime hışımla mırıldandım ve üzerimdeki çarşafı bir hışımla çıkarıp yatağın üzerine fırlattım.
Ayağımı sertçe yere vurarak banyoya doğru ilerledim. Aynadaki yansıma gözlerimin öfkeyle parladığını gösteriyordu. "Sakin ol, Havin. Sakin ol," diye kendime fısıldadım, ama sakinleşmek mi? Mümkün değildi. Duşun soğuk suyunu yüzüme çarparken bile Ateş’in sesini, o küstah tavrını zihn
