Siyah cip, taş döşeli dar sokaklardan ağır ağır ilerlerken çarşının uğultulu sesi camların ardından bile duyuluyordu. Gün ortasının sıcağı Mardin’in eski taş binalarının arasında yankılanıyor, baharat ve tandır kokuları havada asılı kalıyordu.
Yanımda oturan Ateş, her zamanki gibi sessizdi. Pencereden dışarı bakarken tespihini ağır ağır çeviriyor, yüzüne oturmuş sert ifadeyi bozmuyordu.
Cip durduğunda kapıyı korumadan önce açıp dışarı adım attım. Lia hemen ardımdan indi, etrafa hayranlıkla bakıyordu.
“Burası inanılmaz!” diye fısıldadı. “Tarih kitabının içindeymişim gibi hissediyorum.” Ateş anında yanıma gelip ceketinin düğmelerini kontrol etti. Saatini sallayarak öne çıkardı. Tam Lia'ya gülümseyecekken etraftan gelen bakışları fark ettim. İnsanlar bize doğru dönmüş, sessizce izliyordu.
