Royalty Empire Series 2: Young Heart (Filipino) Completed

Chapter 12

(*Alexie Balbuena*)

Sa apat na araw na lagi kaming magkasama ni Matthew, ay walang sandali na hindi ako masaya.

 Ibang iba ang Matthew nakakasama ko ngayon kesa ang Matthew, na kilala ko noon. 

O, sadyang hindi lamang ako nabigyan ng pagkakataon mapalapit at makilala ito ng husto noon? Ngayon ko lang kase napagtantong maalaga ito at malambing. Wala na naman nangyaring kakaiba sa pagitan namin,  mula noon huli namin kiskisan. 

Minsan nakakatawa rin isipin, sa dalawang beses na nakasama ko sya sa kama, puro kiskisan lang ang nagawa namin. Ni hindi manlang nakakatuloy si mang totoy papasok. Puro katok lang at himas sa hawakan ng pintuan. Nakakatawa man isipin pero, hinihiling kong madulas si mang totoy papasok sa loob! 

 Pero mukhang hindi na yon mangyayari,  ganon pa man , wala parin pagsidlan ang sayang nasa dib dib ko. 

Naging mabait ang pakikitungo sakin ni Matthew at parang kontento na ako roon.  I never been so close with him like this before. Yong bang klase ng closeness na kahit walang intimate body contact e, dama mo parin yong satisfaction?.

 Yon bang kasama mo lang siya,  or katabi kahit wala kayong ginagawa e masaya kana at kontento? I felt it, he cared for me. Sometimes he giving me a feeling of more than that…My heart says, there's something make more sense.. emotional intimacy is quite more satisfying than having intimate contact with him... 

Well, I still love and dreaming of doing kiskisan or tusukan with him kung papalarin, pero kung ang kapalit noo'y iwasan ako at magalit siya sa'kin, mas pipiliin ko nalang to. Wala ngang nangyayari samin but I felt the different kind of closeness between us and that's more satisfying. 

Mas dama ko na may halaga ako sa kanya. I smiled with the thought, sana hindi na magbago ang pakikitungo niya sakin, at kung may magbago man sana ay yong bagay na araw araw kong hinihiling. Yon ay ang matutunan nya rin akong mahalin.

"How's Markey as a boyfriend to you?" Bigla nalang nitong tanong sa'kin isang umaga, habang lulan kami ng sasakyan nya papuntang unibersidad. 

Napatingin ako sa kanya, at napaayos ng upo. Diretso parin ang kanyang tingin sa kalsada.

I cleared my throat. "Mabait ang kapatid mo, at alam mo naman siguro kung gaano kami kalapit sa isa't isa. Mahalaga siya sa'kin at alam kong ganon rin ako sa kanya. Pero ang totoo hindi ko siya boyfriend. Ewan ko nga kung anong pumasok sa kokote nya para palabasin girlfriend niya ako. He's just maybe trying to help me para naman hindi ako magmukhang kaawa- awa sa harapan mo at ng mga girlfriends  mo.."  mahina at nahihiya kong sabi. I bit my lower lip. A part of it was true. Ganon naman talaga ang purposed ni Markey kung bakit nasabi nyang girlfriend na nya ako..

 Ayaw ko rin isipin ni Matthew na may iba na akong mahal or pinatulan ko si Markey dahil wala akong napala sa kanya, tulad ng paratang nito sa'kin noon.  Wala akong pakialam sa iisipin niyang siya parin hanggang ngayon ang gusto, dahil yon naman ang totoo. At gusto kong manatiling totoo sa sarili ko at kay Matthew. I will never deny my love for him.

 Gusto kong malaman niya na siya parin hanggang ngayon, na wala akong ibang mahal at gusto kung hindi siya. Then, in other hand gusto ko rin maging safe at ligtas ang sekretong namamagitan kay Markey at Rebecca.  Hindi dapat malaman yon ni Matt at baka makarating pa sa kanilang ama. 

 Napatingin ito sa'kin saglit at binalik ulit ang paningin sa kalsada.

 "So, still me. And he knows huh?"

 "I think-- obviously everyone knows that it was you.. and yeah still you.." Napalunok ako... Halos ayaw  lumabas ang mga katagang iyon sa labi ko, kaya parang naging paanas nalang ang naging dating nun.. 

 "And you know that you're too young for me.. " Tila sadya nyang idiin ang katagang yon.

 "Of course, I know that...but age is just a number. I love you, and you're all I want for me, and that's all that matters to me." Parang habol hininga kong sabi sa sobrang lakas at bilis ng pintig ng puso ko. 

Kinabig niya manibela at huminto kami sa gilid, deritso at matiim niya ako tinitigan. Lumaban ako ng titig kahit pa hindi parin mapirmi ang t***k ng aking puso..

 "Hindi mo alam ang sinasabi mo Alexie, masyado ka pang bata. Pagdating ng araw makakahanap ka ng iba at makakalimutan mo rin ang nararamdaman mo para sakin. Yang nararamdaman mo, normal yan pero magbabago rin yan."  His gaze now was a bit soft. And for the first time, siya ang unang nag bawi ng tingin at dumako sa ibang deriksyon. 

 Ramdam kong nag uumpisa na akong maging emosyonal. Uminit ang sulok ng aking mga mata. Alam ko nanaman ang patutunguhan ng usapin ito. Ipapaalala niya ang agwat ng edad namin at walang katapusan paalala na makakahanap rin ako ng iba balang araw.

I gasped for an air. Hinawi  ng daliri ko ang luhang hindi ko napigilan lumadas sa pisngi ko.

Bakit ganon nalang nya kadaling husgahan at maliitin ang nararamdaman ko para sa kanya?  Di maiwasang magpuyos ng damdamin ko..

 Kung noon ay hindi ako nabigyan ng pagkakataon masabi lahat ng nararamdaman ko, pwes ngayon sasabihin ko lahat ng gusto ko..

 "Matthew, alam kong wala kang nararamadaman para sakin, na hindi mo ko gusto at tanggap kona yon, siguro nga bata lang ang tingin mo sa'kin. But, I know myself, alam kong mahal kita at ikaw lang ang gusto ko. 

I'm not asking you.... i'm not asking you to love me back. Gusto ko lang na hayaan mo ko na mahalin kita...At sana don't judge my feelings for you too early. At sana, hwag mong maliitin ang nararamadaman ko para sayo."

 He gulped. Then, his jaw clenched. Pinaandar ulit ang sasakyan. Pinanatili kong tumingin sa labas. I was thankful na hindi na ito nagsalita hanggang pumarada ang sasakyan sa gate ng unibersidad. 

Walang salita akong lumabas ng kanyang sasakyan. Rinig ko pa ang malakas na buntong hininga niya bago ko isara ang pinto.

Kinahapunan, hindi ko akalain at hindi ko inaasahan na susunduin ako ni Matthew . Kagabi pa bumalik si Mang Ben sa mansion, at pagkatapos ng nangyari sa pagitan namin ni Matthew kaninang umaga,  ay inaasahan kona na iiwasan ako nitong muli tulad noong nauna na namin tapatan. I saw his very serious awra while driving, I saw his jaw clenched, his gritted teeth and his deep sighed before I closed the door of his car and left him this morning. 

 But this Matthew Infront of me was still  my Matthew from yesterday. He gave me a very welcoming sweet smiles and he even opened the door of his car for me. Nagugulantang man ako sa kinikilos niya pero di ko rin maipagkakailang masayang masaya ako... 

I looked at him in disbelief. Maaliwalas ang mukha nya, at nakita ko pa ang pagningning ng kanyang mga mata. 

 Ang sarap sarap titigan ng kanyang mukha. Sa totoo lang, i was actually prepared myself for his avoidance.. Wala nga sa loob ng classroom ang isip ko e, naiwan kay Matthew. Walang masyadong pumasok sa isip ko sa mga discussions namin.. Maghapon lang akong matamlay, walang buhay.

 Kahit nga si Roger at Rebbeca ay walang masabi nang maikwento ko ang nangyari.. 

They just hugged me and supported me. Sinabi ng dalawa na tama lang ang ginawa ko.

Habang binabaybay namin ang daan  pauwi ay panaka naka ko siyang sinusulyapan, di ko namalayang namamalisbis na ang luhang kanina ko pa pinipigilan..

 Luha ng kaligayahan, mababaw man para sa iba pero hindi ko talaga mapigilan...  Para akong baliw na napapangiti ngunit tumutulo ang luha.. 

Nag aalala itong napatingin sakin, nang mahina akong napasinghot at pasimpling hinahawi ng aking palad ang aking mga luha...

"Whats wrong babe? Is there something happened at school?" Napahinto ulit kami sa tabing kalsada. May pag alala parin itong nakatingin sa'kin habang nag aantay ng aking sagot.. Inabot din nito ang isang box ng tissue na nasa likod, at inabot sa'kin.. 

"Whats wrong? what happend?" ang ulit nitong tanong, andoon parin ang pag aalala sa tono nito..

Suminghot pa ako ng dalawang beses bago pinilit ang aking sariling sumagot...

 Pero nang magtama ang mga mata namin at nakita ko ulit ang tila pag aalala nya'y napahikbi na'ko..

"W-wala... walang nangyaring masama.. M-masaya lang ako, kaya ako naiiyak... " Ang aking sabi sa pagitan ng aking paghikbi..

"Ang akala ko pagkatapos ng nangyari kaninang umaga, iiwasan mo ako ulit.. Aalis ka at hindi na ako kakausapin.. I was so worried, i was so lonely.. Pero ngayon andito ka... Kahit ayaw mo sa'kin, sinundo mo parin ako...  Akala ko si Mang Ben na ang susundo sa'kin... Masayang masaya ako ngayon.. Salamat Matthew.."  Halos manikip ang dibdib ko sa pinaghalo halong emosyon. Wala rin puknat ang pag agos ng aking mga luha.. Lalong bumuhos ang aking mga luha ng marahan  ako nitong kabigin payakap sa kanyang dibdib...