İnsanlar yaşadığı sürece kendi aile fertleri dahil bazen anlayamadıklarını hissedebilirdi. Birini anlamak, dünyanın en zor işinden daha zordu belki de. Araf'ın peşi sıra kalktığı yere kurulan Cemil abisine kaşlarını kaldırarak baktı. Her defasında onu anladığını düşünürken aslında anlamadığını çok net anlıyordu. Ve bu hep beklenmedik şekillerde oluyordu. Mesela Nabi, neden abisinin gençlik yıllarından kalma kıyafetleri Nabi'nin üzerindeydi? Ya da neden Nabi'yi evine değil de kendi şahsi evine -Kimseyi almadığı evine- getirmişti?
"Ne oldu Cemil, derdin ne?" dedi aksi bir sesle Asaf. Gözleri kapalı dahi olsa Cemil'in bakışlarını üzerinde hissediyordu. Onun aklında yatmayan şeylerin olduğunu ise gözlerini açıp bakmadan da anlayabiliyordu. Kardeşini tanıyordu. Kardeşini, ondan da iyi tanıyor
