บทที่ 27
ในที่สุดก็ถึงวันที่ประหารไท่จื่อเฟย องค์รัชทายาทไม่ได้รู้สึกกับนางดั่งเช่นคนรัก ที่จริงพระองค์ออกจะรังเกียจนางเสียด้วยซ้ำ
ตำหนักบูรพาถึงจะไม่เล็กแต่ก็ไม่ได้ใหญ่ขนาดที่องค์รัชทายาทจะมิรู้ว่าพระชายาของตนกระทำการน่ารังเกียจ แต่เพราะยังเยาว์วัยนักจึงไม่รู้ว่าเรื่องนี้ควรจัดการเช่นไร
สุดท้ายก็ได้แต่เก็บความไม่พอใจเอาไว้ แล้วหวังว่าวันหนึ่งจะจัดการกับนาง ในวันที่ตัวเขานั้นมีอำนาจมากพอ
มินึกว่าจะมีคนจัดการเรื่องนี้ให้ ทั้งยังกระทำชัดเจนจนฉีกหน้ากากนางออกได้
“เสด็จอามาจัดการนางหรือพ่ะย่ะค่ะ” ไท่จื่อน้อยรีบวิ่งไปหาเสด็จอาของตน ผู้ที่มาช่วยปลดเปลื้องความอัปยศของเขา
หยางซวี่เหวินพยักหน้าให้หลานชายคนเดียว
“เจ้าไม่เป็นอะไรนะ”
องค์รัชทายาทส่ายหน้า “หม่อมฉันไม่เป็นอะไรเลยพ่ะย่ะค่ะ ดีเสียอีก ต่อจากนี้จะไม่ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมจากนางอีกแล้ว เรื่องดี ๆ เช่นนี้เกิดกับหม่อมฉันได้ต้องขอบพ
