Chapter 60: The Last Chapter
Zephaniah's Point of View
Tahimik ang paligid. Walang kahit na anong ingay ang namayani maliban sa ihip ng mahinang hangin.
Nakayuko ako habang naglalakad papunta sa kanya. Nakayuko man, pinili ko pa ding ngumiti. Nagbabaka-sakaling magiging malumanay ako habang palapit sa aking destinasyon.
Huminto ako sa isang puntod, nilapag ko ang hawak kong yellow bell sa kanyang tabi.
Tiklop tuhod akong umupo, pero naunahan ng pag-upo ko ang pagbagsak ng luha sa aking mata na kanina ko pa pinipigilan. Hindi ko alam, ilang araw na akong ganito. Wala na akong inatupag kundi ang umiyak ng umiyak. Parang nakakasanayan na ng mata ko ang ganitong gawain.
Hinawakan ko ang kanyang puntod na parang pinaparamdam kong nandito ako sa tabi niya. At heto na nama't lumalapit para
