เสียงหวาน

1926 Words

มังกรปิดประตูห้องพักสโมสรของคณะลงเบา ๆ ก่อนจะหยิบกุญแจรถขึ้นมาหมุนเล่นในมือ แล้วเดินออกไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเพียงเล็กน้อย ราวกับสิ่งที่กำลังจะทำเป็นเรื่องปกติที่สุดในชีวิต ทั้งที่ความเป็นจริงนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาต้องมาทำอะไรแบบนี้เพื่อผู้หญิงสักคน อีกทั้งเธอยังไม่ใช่แม้แต่คนในครอบครัวเลยด้วยซ้ำ และเขาก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนว่าทำไมจะต้องทำแบบนี้ เสียงเครื่องยนต์ดังคำรามขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับการเคลื่อนตัวของรถยนต์ราคาแพง ที่มีชายหนุ่มนั่งอยู่หลังพ่วงมาลัยหมุนบังคับทิศทางรถไปตามถนน ตรงไปยังร้านสะดวกซื้อหลังมหาลัยที่ใกล้ที่สุด มังกรจอดรถที่ดับสนิทแล้วเดินเข้าไปด้วยท่าทางเรียบนิ่งท่ามกลางสายตาของสาว ๆ ที่แอบมองเขาด้วยความสนใจ จนกระทั่งเขาหยุดยืนอยู่หน้าชั้นวางของที่จัดเรียงสินค้าเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ มันคือผ้าอนามัย คนตัวโตยืนมองสิ่งที่วางเรียงรายตรงหน้าอยู่พักใหญ่ สายตาคมไล่ทุกอย่างจากซ้ายไปขวา ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ มันมีเยอะกว่าที่เขาคาดคิด ที่ผ่านมาก็เคยได้ยินจากเพื่อนสนิทมาบ้างว่ามันมีหลายแบบ แต่ที่ปรากฎต่อสายตาเขาตอนนี้มันเยอะจนคนที่เคยคำนวณแรงเสียดทานการทำงานของเครื่องกล โครงสร้าง หรือตัวเลขสูตรยาวเป็นหน้า ๆ ได้อย่างสบาย ๆ แบบเขา ถึงกลับยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเพราะทำอะไรไม่ถูก “กลางวัน กลางคืน แบบหนาแบบบาง หนาพิเศษ มีปีก ไม่มีปีก แบบยาว แบบสั้น แบบกลางวันมามาก อันนี้สำหรับวันมาเยอะเป็นพิเศษ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพึมพำคนเดียวหน้าชั้นสินค้า เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่สมองของมังกรเหมือนหยุดทำงานไปชั่วขณะ เขายกมือขึ้นกุมขมับแล้วเท้าเอว มองชั้นวางตรงหน้าด้วยสีหน้าอึ้ง ๆ มังกรหยิบห่อผ้าอนามัยตรงหน้าขึ้นมาแล้วอ่านฉลากช้า ๆ ก่อนจะวางลงกลับที่เดิม แล้วหยิบอีกชิ้นอื่น ๆ ขึ้นมาเปรียบเทียบ แต่ก็ยังไม่สามารถเข้าใจได้ว่ามันต่างกันที่ตรงไหน แล้วแบบไหนที่เขาต้องซื้อกลับไป “ถ้าจะมีให้เลือกขนาดนี้ ก็ทำแยกแบบรายวันขึ้นมาเหอะ กูจะได้รู้ว่ามาวันแรกกูต้องซื้ออันไหน” เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กวาดสายตามองรายชื่ออยู่ครู่หนึ่ง แล้วเลือกกดโทรหาเพื่อนสนิทอย่างเวนิสเป็นคนแรก เพราะเธอเป็นผู้หญิงเหมือนกันและน่าจะให้คำตอบเขาได้ แต่อีกฝ่ายกลับไม่รับสาย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เธอต้องไปรับคนสำคัญที่สนามบิน เขาจึงเลือกที่จะกดตัดสายทิ้งไป ก่อนจะเลื่อนหาเบอร์ของเคลลีย์แทนที่จะเป็นนับหนึ่ง เพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้นับหนึ่งน่าจะวุ่นวายอยู่กับเพื่อนของเขาอีกคน นิ้วเรียวเลื่อนไปหยุดที่ชื่อเคลลีย์ แล้วกดโทรออกอีกครั้ง เสียงสัญญาณดังอยู่ไม่กี่ครั้งก่อนปลายสายจะรับ “มีอะไร?” เสียงใสดังขึ้น เป็นคำทักทายแบบตรงประเด็น ไม่ต้องพูดอ้อมค้อมให้เสียเวลา ต้องบอกว่าเพื่อนของเขาคนนี้ เป็นผู้หญิงที่มีนิสัยกล้าได้กล้าเสียไม่ต่างจากผู้ชายแบบเขาเลยสักนิด “เคล” มังกรเอ่ยเรียกชื่อปลายสาย พร้อมกับถอนหายใจออกมาอีกครั้งอย่างไม่มีทางเลือก “กูมาซื้อผ้าอนามัย” ปลายสายเงียบไป ก่อนที่มังกรจะตัดสินใจพูดต่อ “…” “แต่กูเลือกไม่ถูก...มันผลิตมาทำไมเยอะนักวะ” เขาพูดออกไปตรง ๆ พร้อมกับก้มมองห่อผ้าอนามัยในมือตรงหน้า สูตรเย็นสกัดจากแตงกวา ‘ใครเป็นคนคิดสูตรวะ สารสกัดจากแตงกวา ฟิวแตงกวาแปะหน้าให้ความชุ่มชื้น แต่เปลี่ยนจากแปะหน้ามาแปะที่กีแทนงี้เหรอวะ’ “มึงซื้อให้ใคร” เสียงใสดังขึ้นขึ้นจากปลายสาย ทำให้มังกรละความสนใจจากผ้าอนามัยที่อยู่ในมือ ก่อนจะตอบกลับไปละล่ำละลักเพราะความเก้อเขิน ทำไมเขาลืมคิดไปนะ ว่าอาจจะต้องมาตอบคำถามเรื่องนี้ “น้องรหัส” มังกรตอบกลับเสียงเรียบ พยายามเก็บอาการและบังคับเสียงให้นิ่งมากที่สุด เพื่อไม่ให้อีกคนรู้ว่าเขากำลังรู้สึกอะไร ก่อนจะถามย้ำอีกครั้งในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้ “ตกลงกูต้องซื้ออันไหน” “มันอยู่ที่ว่าน้องเขามามากหรือมาน้อย เพราะแต่ละคนไม่เหมือนกัน” เรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที เมื่อได้ยินคำตอบที่ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเข้าใจมากขึ้นไปมากกว่าเดิมเลยสักนิด “ขอคำตอบที่เข้าใจง่ายกว่านี้ได้ไหม” “คือจะซื้อแบบไหน มันอยู่ที่คน ไม่ได้อยู่ที่ผ้าอนามัยอย่างเดียว เดียวกูยกตัวอย่างง่าย ๆ แล้วมึงคิดตามนะ จะได้เข้าใจความยากลำบากของผู้หญิงแบบพวกกู” “บางคนเวลาประจำเดือนมา มันจะมาไม่เท่ากัน บางคนมาน้อยก็ซื้อแบบปกติธรรมดา แต่บางคนมามากก็ซื้อแบบซึมซับได้เป็นพิเศษ แล้วมันก็จะมีคนแพ้ง่ายก็จะต้องใช้พวกสูตรอ่อนโยน เข้าใจไหม” “แล้วสรุปกูต้องซื้อแบบไหน” มังกรเอ่ยถามออกไปอีกครั้ง สายตาคมยังไม่ละไปจากชั้นวางสินค้าตรงหน้า มือหนึ่งถือห่อผ้าอนามัย อีกมือกดโทรศัพท์แนบหู สีหน้าเรียบแต่แววตากลับฉายความงุนงงมากกว่าที่คิด “…” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงถอนหายใจยาวดังขึ้น เหมือนคนที่กำลังรู้สึกเหนื่อยใจปนความเอือมระอาที่ต้องมาอธิบายบางอย่างให้กับคนที่ไม่มีทางเข้าใจถึงความลำบากของผู้หญิงแบบเธอได้ “โอเค ฟังกูนะ” เคลลีย์พูดช้าลง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจัง เหมือนกำลังเรียบเรียงคำให้เข้าใจง่ายที่สุด “ถ้ามึงไม่รู้เลยว่าน้องเขามามากหรือน้อย ให้เลือกแบบกลาง ๆ ไว้ก่อน” มังกรขมวดคิ้วเล็กน้อย นิ้วโป้งไล่ไปตามขอบห่อผ้าอนามัยในมือ ก่อนจะถามกลับอย่างตั้งใจ “กลาง ๆ นี่คือ?” “แบบบางมีปีกหรือไม่มีปีก สำหรับกลางวัน” เสียงปลายสายตอบทันที ไม่ต้องคิดนาน “แล้วก็แบบกลางคืนยาว ๆ อีกหนึ่งห่อ เผื่อไว้” มังกรก้มมองชั้นวางของตรงหน้าอีกครั้ง สายตาไล่หาคำว่าบางแบบบางกับมีปีกตามที่ได้ยิน ก่อนจะหยิบห่อผ้าอนามัยที่อยู่ตรงหน้าตามคำอธิบายขึ้นมา แล้ววางลงในตะกร้าอย่างระมัดระวัง แต่สุดท้ายเขาก็ยังรู้สึกไม่วางใจนัก “แล้วถ้าน้องเขาแพ้ง่ายล่ะ” คำถามหลุดออกมาทันที พร้อมกับที่เขาเอื้อมไปหยิบอีกห่อขึ้นมาอ่านฉลาก ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ เหมือนอีกฝ่ายกำลังนึกภาพตามว่าสภาพของมังกรตอนนี้จะกำลังทำหน้าแบบไหน ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นอย่างขบขัน “งั้นก็เอาแบบสูตรอ่อนโยนไปเลย” มังกรพยักหน้าตามเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเปลี่ยนมาหยิบสูตรอ่อนโยนใส่ลงในตะกร้าแทน “โอเค แล้วกูต้องซื้ออะไรอีกไหม” มังกรยังคงถามกลับไปอีกครั้ง โดยที่เขาไม่ทันได้สังเกตเลยว่าทุกการกระทำและทุกคำพูดของเขา ทำเอาหญิงสาวหลายคนแถวนั้นเขินอายจนบิดตัวแทบม้วนกองลงกับพื้น เพราะความหล่อและความอ่อนโยนจากการกระทำเหล่านั้นจนสาว ๆ ที่กำลังมองมารู้สึกอิจฉาผู้หญิงคนนั้นถูกใส่ใจจากผู้ชายคนนี้เป็นพิเศษ “ก็พวกยาแก้ปวดท้อง กระเป๋าน้ำร้อนในร้านขายยา ไม่ก็พวกช็อกโกแลตหวาน ๆ กินแล้วจะช่วยทำให้อารมณ์ดีขึ้น บอกก่อนเลยนะว่าช่วงนี้เป็นช่วงที่ผู้หญิงอารมณ์อ่อนไหวมากสุด ๆ และที่สำคัญกางเกงชั้นใน” “อือ แค่นี้ละ” เมื่อได้คำตอบที่น่าพอใจแล้ว มังกรก็กดตัดปลายสายทันที โดยไม่คิดจะรอให้อีกฝ่ายได้พูดจบ พร้อมกับเดินไปเลือกซื้อช็อกโกแลตใส่ตะกร้า และยังไม่ลืมสิ่งสำคัญที่เคลลีย์บอกอย่างชุดชั้นใน สายตาคมกวาดสายตามองสินค้าที่อยู่บนชั้นตรงหน้าอีกครั้ง เสื้อผ้าชิ้นเล็ก ๆ ที่มีแบบให้เลือกไม่มากหนักจัดเรียงรายบนชั้น คนตัวโตเลือกหยิบชุดชั้นในสีขาวมาไว้ในมือ เพราะคนตัวเล็กของเขาไม่เหมาะกับชุดชั้นในพวกสีดำหรือแดงเลยสักนิด พร้อมกับเดินไปจ่ายเงิน ก่อนจะมุ่งตรงไปที่ร้านขายยาเพื่อซื้อทุกอย่างตามที่เพื่อนแนะนำ มังกรขับรถเข้ามาจอดหน้าห้องพักสโมสร เขาดับเครื่องยนต์แล้วนั่งอยู่ในรถนิ่ง ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบถุงพลาสติกจากเบาะนั่งข้างคนขับขึ้นมา ชายหนุ่มก้าวลงจากรถ เดินขึ้นกลับไปยังห้องพักสโมสรเงียบ ๆ จนมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำที่คาดว่าคนตัวเล็กน่าจะรออยู่ด้านใน เขาเคาะเบา ๆ หนึ่งครั้ง ไม่นานประตูก็เปิดแง้มออกเล็กน้อย ใยบัวยืนอยู่ด้านใน ใบหน้าซีดกว่าปกติเล็กน้อย ดวงตากลมโตนั้นเงยขึ้นมองเขาอย่างระมัดระวังตามนิสัย มังกรยกถุงในมือขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นมันไปให้เธอ ใยบัวเม้มริมฝีปากแน่น สายตาเธอเลื่อนจากหน้าของเขาลงมาที่ถุง แล้วกลับขึ้นมาสบตาเขาอีกครั้ง สุดท้ายเธอก็ยื่นมือออกมารับมันไปช้า ๆ ปลายนิ้วแตะโดนมือเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบดึงมือกลับ ความเงียบเริ่มปกคลุมบรรยากาศรอบ ๆ เมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอทำอะไรลงไปทั้ง ๆ ที่เขาอุตส่าห์มีน้ำใจช่วยซื้อของใช้ส่วนตัวมาให้เธอ ใยบัวก้มมองถุงในมือ เธอเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเขินอาย มันเป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายซื้อของใช้ส่วนตัวแบบนี้ให้ “ข…ขอบคุณค่ะ” เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา จนแทบจะกลืนหายไปกลับเสียงลมหายใจ แต่สำหรับมังกร มันดังชัดยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ชายหนุ่มนิ่งชะงักไปทันที ดวงตาคมเบิกขึ้นเล็กน้อย เพราะมันเป็นครั้งแรกที่คนตัวเล็กยอมพูดกับเขาแบบตรง ๆ มังกรกะพริบตาช้า ๆ ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย ในที่สุดเธอก็ยอมพูดกับเขาสักที ผิดกลับใยบัวเองที่ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นทันทีที่รู้ตัวว่าเผลอพูดบางอย่างออกไป เธอก้มหน้าลงอย่างรวดเร็วด้วยความรู้สึกผิด มือบางกำถุงแน่นพร้อมกับความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มเกาะกุมหัวใจเธอ “ครับ” เขาตอบกลับเสียเรียบ ในขณะที่คนตัวเล็กปิดประตูลงทันทีเพื่อจัดการธุระส่วนตัว ปล่อยให้คนตัวโตยืนยิ้มกับตัวเองเพียงลำพังอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก นอกจากคำว่ามีความสุขที่ได้ยินเสียงหวานนั้นจนรู้สึกอยากได้ยินมันอีกครั้ง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more