หลังจากที่พะแพงมุดเข้าเต็นท์ไปเปลี่ยนชุดจนเรียบร้อย เธอเดินหน้าแดงออกมาสมทบกับคนอื่นๆ แต่หมอแทนยังคงยืนรออยู่หน้าเต็นท์ด้วยมาดนิ่งขรึม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้
“พี่หมอแทน... ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”
พะแพงพูดอุบอิบ ไม่กล้าสบตาคมกริบคู่นั้น
“ครับ. แต่ทีหลังถ้าจะเล่นน้ำ รบกวนช่วยเช็ก สภาพอากาศ' ด้วยนะไม่ใช่อากาศนะครับแต่เป็นสภาพตัวเราเอง”
หมอแทนขยับเข้ามาใกล้จนพะแพงต้องถอยหลังไปชนเสาเต็นท์ สายตาเขาไล่มองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่นานๆ จะหลุดออกมาให้เห็น
“สภาพตัวแพงทำไมคะ? ก็แค่เสื้อยืดตัวเดียว”
“ตัวเดียวที่ทำให้พี่รู้ว่า คนไข้รายนี้อาการ ปอดบวมค่อนข้างรุนแรงนะครับ”
เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “รูปวันก่อนที่ส่งมา พี่ว่าดูด้วยตาก็ชัดแล้วนะ แต่พอมาเห็นของจริงที่มันเปียกน้ำ พี่ถึงได้รู้ว่าสายตาพี่ประเมินขนาดพลาดไปนิดเดียวจริงๆ”
“พี่หมอแทนอ่ะ..
