หน้าห้องตรวจนรีเวชหมายเลข 3 พะแพงนั่งตัวลีบอยู่บนเก้าอี้พลาสติกข้างๆ โมนาที่กำลังนั่งเล่นมือถืออย่างอารมณ์ดี โดยไม่รู้เลยว่าพายุลูกใหญ่ในชุดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตากำลังมุ่งตรงมาทางนี้
“คิวที่ 14 เชิญที่ห้องตรวจค่ะ”
เสียงพยาบาลประกาศชื่อพะแพง
พะแพงเดินเข้าห้องตรวจด้วยอาการประหม่าสุดขีด เธอถูกส่งตัวเข้าไปในฉากกั้นเพื่อเปลี่ยนเป็นผ้าถุงผืนบาง ก่อนจะขึ้นไปนั่งบน ขาหยั่ง เตรียมพร้อมสำหรับการตรวจ
“คุณหมอจะมาแล้วนะคะคนไข้ ทำใจสบายๆ ค่ะ”
พยาบาลเอ่ยปลอบขณะจัดท่าทางให้พะแพงนอนลงและกางขาออกตามระเบียบการตรวจ
ในขณะที่พะแพงหลับตาปี๋ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับเสียงรูดม่านปิดดัง ‘พรึ่บ!’
“เอ่อ... ขอโทษนะครับเคสนี้ผมรับผิดชอบเอง คุณพยาบาลออกไปช่วยหมอเกริกพลห้องข้างๆ ก่อนได้เลยครับ”
เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยทำเอาพะแพง
