หลังเสร็จจากการช่วยน้องๆ ทาสีและซ่อมแซมอาคารเรียนในช่วงเช้า บรรยากาศรอบอาคารเรียนหลังเก่าที่เริ่มดูสดใสขึ้นก็เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความภูมิใจ นักศึกษาคนอื่นๆ เริ่มทยอยไปพักทานข้าวกลางวันใต้ร่มไม้ใหญ่
หมอแทน ที่อาการไข้เริ่มดีขึ้นบ้างแล้วจากการดูแลอย่างดีของพยาบาลจำเป็น อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังชุลมุนอยู่กับการเติมข้าวแกง เดินแยกตัวออกมายังระเบียงไม้หลังอาคารเรียนที่เงียบสงบ พะแพงที่กำลังล้างแปรงทาสีอยู่นกวักมือเรียกเธอเบาๆ
“พะแพง... มานี่หน่อยครับ”
พะแพงหันไปเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ยังดูซีดเซียวเล็กน้อยแต่แววตากลับจริงจัง เธอจึงเดินตามเข้าไปในมุมลับตานั้น
“มีอะไรคะพี่หมอ เดี๋ยวคนอื่นเห็นเข้าจะสงสัยนะ” พะแพงกระซิบพลางหันซ้ายหันขวาอย่างระแวดระวัง เพราะพยายามรักษา ‘ระยะห่าง’ ไม่ให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์คู่หมั้น
“พี่แค่อยากพูดเรื่องเมื่อวานให้จบ แบบเป็นทางการ”
หมอแทนขยับ
