บ่ายวันนั้น หมอเเทนมารับเธอหลังเลิกเรียน เมื่อพะแพงก้าวขึ้นรถ คันหรูที่มารอดักรับหน้าคณะ หมอแทนที่นั่งรออยู่เบาะคนขับก็ไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่พะแพงยังไม่ทันคาดเข็มขัดนิรภัย เอื้อมมือหนาไปรั้งเอวบางแ
ล้วอุ้มร่างของเธอขึ้นมาวางบนตักกว้างทันที
"ว้าย พี่หมอ ทำอะไรคะเนี่ย เดี๋ยวใครก็มาเห็นเข้าหรอก"
พะแพงร้องอุทานหน้าแดงซ่าน พยายามจะขยับตัวลง แต่แขนแกร่งของหมอแทนกลับกอดรัดเอวเธอไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม
ใบหน้าหล่อเหลาซุบลงที่ไหล่เนียนของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินจนพะแพงขนลุกซู่
"ใครจะเห็นก็ช่างเขาเถอะพี่ไม่สนแล้ว"
"พี่หมอเป็นอะไรคะ? หึงแพงเรื่องเมื่อเช้าเหรอ?"
เธอถามเสียงอ่อย พลางเอื้อมมือไปลูบผมเขาเบาๆ
"หึงสิ... หึงมากด้วย" หมอแทนเงยหน้าขึ้นมา แววตาที่เคยนิ่งสงบบัดนี้กลับดูวูบไหวและเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ
"เเค่พี่เห็นไอ้วิศวะนั่นมันแตะตัวเราแล้วพี่แทบคลั่ง อยากจะกระชากมันออกมาแล้วซัดให้จมดินจ
