แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน แต่ดูเหมือนคนบนเตียงจะยังไม่อยากลุกไปไหน หมอแทน ที่ตื่นก่อนนานแล้วยังคงนอนตะแคงมองใบหน้าจิ้มลิ้มของคนข้างกายไม่วางตา แขนแกร่งรั้งเอวบางของ พะแพง ที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขา (ซึ่งเธอคว้ามาใส่ลวกๆ เมื่อคืน) เข้ามาแนบชิดจนแผ่นหลังเนียนปะทะกับอกแกร่ง
“อืม... พี่หมอ อย่ากวนสิคะ แพงยังง่วงอยู่เลย” พะแพงพึมพำเสียงอู้อี้เมื่อรู้สึกถึงจมูกโด่งที่เริ่มซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ
“พี่ปลุกให้ตื่นไงครับ... เมื่อคืนเรายัง ‘ตรวจอาการ’ กันไม่จบเลยนะ” เสียงทุ้มแหบพร่าตามฉบับคนเพิ่งตื่นดังชิดใบหู พร้อมกับมือหนาที่เริ่มซน ลูบไล้เข้าไปใต้ชายเสื้อเชิ้ต สัมผัสกับผิวหน้าท้องเนียนลื่นมือ
“อ๊ะ... พี่หมอแทน!” พะแพงสะดุ้งตัวโยนเมื่อฝ่ามือร้อนนั้นเริ่มเลื่อนสูงขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดที่ทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้อง “พอแล้วค่ะ... เมื่อคืนยังไม่พออีกเหรอคะ แพงระบมไป
