ป่วนรักยัยคู่หมั้นตัวเเสบ

เด็กดื้อ

หลังจากที่ซื้อของจุกจิกเสร็จเเล้วเขาก้พาเธอเเวะานข้าวเพราะยัยเเสบ บ่นว่าหิว

จนสองทุ่มกว่าเเล้วรถหรูของหมอเเทนมาส่งพะเเพงที่คอนโด

"ขับรถกลับดีๆนะคะพี่หมอ ขอบคุรที่เลี้ยงข้าวเเพงด้วยคะ "

เธอยืนฉีกยิ้มกว้างโบกมือบ๊ายบ่าบให้เขา

พะแพงกลับมาถึงห้องด้วยหัวใจที่ยังพองโต เธอวางถุงชอปปิงลงบนเตียงแล้วหยิบชุดชั้นในลูกไม้สีนู้ดที่คุณหมอแทนเป็นคนเลือกให้ขึ้นมาดู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้ม

"อยากรู้นักว่าถ้าเห็นรูปนี้ พี่หมอจะยังทำหน้านิ่งได้อยู่ไหม"

เธอจัดการเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว พลางจัดท่าทางหน้ากระจกให้ดูเซ็กซี่เล็กๆ แต่ยังคงความน่ารักสดใส แสงไฟสลัวในห้องช่วยขับผิวเนียนให้ดูละมุนเข้ากับชุดชั้นในที่เขาเลือกให้พอดิบพอดี แชะ! เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นพร้อมกับรูปภาพสุดใจสั่นที่ถูกส่งเข้าไลน์ส่วนตัวของคุณหมอหนุ่มทันที

ในแอปพลิเคชัน LINE

พะแพง: (ส่งรูปภาพ)

พะแพง: "ลองใส่ดูแล้ว ไซส์พอดีเป๊ะเลยค่ะพี่หมอแทน"

พะแพง: "สีที่พี่หมอเลือกให้.สวยไหมคะ? หรือว่าคนใส่สวยกว่า?"

ทางด้าน ‘หมอแทน’ ที่เพิ่งขับรถถึงลานจอดรถคอนโดตัวเอง เขากำลังจะก้าวลงจากรถแต่เสียงแจ้งเตือนไลน์กลับดังขึ้นเสียก่อน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูด้วยความเคยชิน แต่แล้วดวงตาคมกริบก็ต้องเบิกกว้าง มือที่ถือโทรศัพท์อยู่สั่นเทาขึ้นมาเสียดื้อๆ

ภาพหญิงสาวร่างบางในชุดลูกไม้สีนู้ดที่โอบอุ้มสรีระอย่างพอดิบพอดี ผิวขาวจัดที่ตัดกับสีชุดชั้นใน และรอยยิ้มหวานๆ ในรูป ทำเอาศัลยแพทย์ผู้ผ่านการผ่าตัดมานับไม่ถ้วนถึงกับไปไม่เป็น เขารีบโยนโทรศัพท์ลงบนเบาะข้างตัวเหมือนของร้อน ใบหน้าหล่อเหลาเห่อร้อนแดงซ่านลามไปถึงลำคอ

"ยัยเด็กคนนี้... จะฆ่ากันหรือไง"

เขาพิงหลังกับเบาะรถ หลับตาลงพลางถอนหายใจยาวพยายามข่มอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ภาพในรูปยังคงติดตาเสียจนเขาสลัดไม่ออก สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหว ต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตอบกลับไปด้วยนิ้วที่สั่นเล็กน้อย

หมอแทน: "พะแพง... เล่นอะไรครับ"

หมอแทน: "รีบไปใส่เสื้อผ้าดีๆ แล้วนอนซะ ก่อนที่พี่จะทนไม่ไหวขับรถกลับไปดุเราที่ห้อง"

พอส่งเสร็จ หมอแทนก็โยนโทรศัพท์ทิ้งอีกรอบ คราวนี้เขาซบหน้าลงกับพวงมาลัยรถ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ดูท่าว่าคืนนี้ศัลยแพทย์มือหนึ่งอย่างเขา คงจะต้องเผชิญกับอาการ'นอนไม่หลับอย่างรุนแรงเสียแล้ว

พะแพงมองข้อความที่พี่หมอแทนส่งมาดุแล้วหลุดขำออกมาเสียงดัง เธอทิ้งตัวลงนอนกลิ้งไปมาบนเตียง นึกภาพใบหน้าหล่อๆ ที่ตอนนี้คงกำลังแดงซ่านเพราะรูปของเธอแล้วมันช่างสะใจนัก เด็กดื้ออย่างเธอมีหรือจะยอมหยุดแค่นี้ พะแพงรีบพ่นนิ้วรัวตอบกลับไปแบบคอมโบชุดใหญ่ทันที!

[ในแอปพลิเคชัน LINE]

พะแพง: "ว้า... พี่หมอเขินเหรอคะ? ถึงกับจะขับรถกลับมาดุแพงเลยเหรอ"

พะแพง: "ถ้าจะมาก็รีบมานะคะ แพงไม่ได้ล็อกห้อง มาดุที่ห้องได้เลยค่ะ แพงรอให้พี่หมอมา ทำโทษ อยู่คะ"

พะแพง: "แต่ถ้าไม่มา... ก็ฝันดีนะคะพี่หมอ คนเลือกเก่ง หวังว่ารูปของแพงจะช่วยให้พี่หมอหลับฝันดีนะคะ หรือว่าจะนอนไม่หลับแทนก็ไม่รู้เเหละ คิกคิก

พะแพง: ส่งสติกเกอร์รูปแมวขยิบตา

ทางด้านหมอแทนที่ยังนั่งสงบสติอารมณ์อยู่ในรถ พอเห็นข้อความรัวมาแบบนั้น เขาก็ถึงกับกุมขมับ "มาดุที่ห้อง" งั้นเหรอ? รอให้ทำโทษ งั้นเหรอ? ยัยเด็กคนนี้ช่างไม่รู้เลยว่าเขากำลังใช้ความอดทนสูงแค่ไหนที่จะไม่เหยียบคันเร่งกลับไปหาเธอจริงๆ

เขาตัดสินใจกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ก่อนที่ตัวเองจะสติหลุดไปมากกว่านี้ แต่สุดท้าย... เขาก็อดไม่ได้ที่จะกดเซฟรูปภาพนั้นลงในอัลบั้มลับที่ล็อกรหัสไว้แต่เพียงผู้เดียว

"คืนนี้คงต้องพึ่ง นิ้วทั้งห้า ไปก่อนสินะ "

วันรุ่งขึ้น ณ มหาวิทยาลัย

พะแพงเดินฮัมเพลงเข้ามาในคณะด้วยใบหน้าสดใสจนเพื่อนสนิทอย่าง โมนาต้องรีบเข้ามาสะกิด

“แหม... ยัยแพงเพื่อนรัก หน้าตาดูมีความสุขเกินเบอร์นะจ๊ะ เมื่อคืนได้ กินหมอมาหรือไง”

“ยังไม่ได้กินจ่ะแม่ แต่ส่งเมนูไปให้เขาดูแล้ว คิดว่าตอนนี้หมอน่าจะกำลัง หิว'มากเลยล่ะ”

พะแพงตอบพลางยืดอกอย่างภูมิใจ

“ร้ายนักนะแก! แต่เก็บอาการหน่อย วันนี้ต้องคุมน้องปีหนึ่งซ้อมเต้นสันทนาการนะ เดี๋ยวมาดพี่ว้ากจะพังหมด”

พะแพงพยักหน้า ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง เผื่อว่าพี่หมอจะส่งอะไรมา แต่เขากลับเงียบหายไปตั้งแต่เมื่อคืนสงสัยจะเขินจนไม่กล้าสู้หน้าเธอจริงๆ

ณ โรงพยาบาล ตอนเที่ยง

หมอแทนยืนมองดูชาร์ตคนไข้ด้วยสายตาเหม่อลอย จน ‘หมอริน’ เดินเข้ามาทักอีกครั้ง

“หมอแทนคะ... วันนี้ดูพักผ่อนน้อยนะคะ ตาคล้ำเชียว เมื่อคืนมีเคสด่วนเหรอคะ?”

“เปล่าครับ... พอดีมี ‘คนไข้ดื้อ’ กวนประสาทนิดหน่อยน่ะครับ” เขาตอบเสียงเรียบแต่ในใจกลับนึกถึงรูปในโทรศัพท์

“คนไข้ดื้อ ใครคะ รินช่วยจัดการให้ไหม?”

“ไม่ต้องครับ คนนี้ผมต้องจัดการเอง”

คำพูดนั้นมาพร้อมกับแววตามาดมั่น หมอแทนกดส่งข้อความสั้นๆ กลับไปหาพะแพงเป็นครั้งแรกของวัน

หมอแทน: " ตั้งใจเรียนนะเย็นนี้มรอาที่โรงพยาบาล สิพี่จะพาไปทานชาบู"

ฝ่ายพะเเพงที่นั่งรอรุ่นน้องมารวมตัวกันก็เพิ่งได้มีเวลาเปิดอ่านเเชตเขา เธอถึงกับร้องกรี๊ดออกมา ที่เป็นครั้งเเรกที่พี่หมอเเทนทักมาหาเธอก่อน พลังชุดชั้นในเมื่อคืนส่งผลมาเเล้วสินะ

" อร๊าย... พี่หมอเเทนทักมาด้วยยัยโม "

พะเเพงเขย่าตัวเพื่อนสาวด้วยความตื่นเต้น ดีใจ

"เเกใจเย็นๆ อายน้องๆบ้าง เก็บนอบนจมูกเเกหน่อย "

ชิ.. ก็คนมันดีใจอะ เดี่ยวเย็นนี้ซื้อขนมไปฝากพี่หมอด้วยดีกว่า "