หลังจากที่สะบัดหน้าหนีจากหน้าห้องที่คอนโด โดยไม่สนคำเรียกขานของหมอแทน พะแพงก็ก้าวขึ้นรถของ โมนาที่วนมารับตามคำขอเร่งด่วนทันที ทันทีที่ประตูปิดลงและรถเคลื่อนตัวออกไป ความเข้มแข็งที่พยายามปั้นแต่งไว้ก็พังทลายลงมาเป็นสายทาง
“ฮือออ โมนา ฉันไม่ไหวแล้วแก”
พะแพงปล่อยโฮออกมาจนตัวโยน ร่างบางสั่นเทิ้มด้วยแรงสะอื้น มือเล็กกำสายเข็มขัดนิรภัยแน่นจนขาวซีด ภาพหมอแทนกับหมอรินในห้องตรวจยังคงฉายซ้ำเหมือนภาพหลอนที่ตอกย้ำความไร้ตัวตนของเธอ
“เฮ้ยๆ แพง ใจเย็นๆ แก เป็นอะไร ร้องไห้หนักขนาดนี้เกิดอะไรขึ้น”
โมนาตกใจจนแทบจะเหยียบเบรก พลางเอื้อมมือมาลูบหลังเพื่อนอย่างร้อนใจ
“เมื่อวานยังส่งรูปอ่อยหมออยู่เลย ไหงวันนี้เป็นแบบนี้ล่ะ”
“เขา .. เขาไม่ได้มีแค่ฉันหรอกโมนา ฉันมันก็แค่เด็กแก่แดดที่เขาจำใจต้องรับผิดชอบตามคำสั่งปู่เท่านั้นแหละ”
พะแพงพูดไปสะอื้นไป
“แกเห็นไหม... หมอรินเขาดูดีขนาดไหน เขาคุยกันเรื่องผ่าตัด
