บทนำ
1215 Words
“แด็ดเอาอะไรคิดที่จะให้ผมแต่งงานกับคนไม่มีหัวนอนปลายเท้า”
อเล็กซาเวียร์ถามอย่างคนมีอารมณ์เขานั่งไม่ติดเก้าอี้จนต้องลุกขึ้นยืน ดวงตาคมมองไปยังผู้เป็นพ่อที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงนอนผู้ป่วยในโรงพยาบาล ปกติแล้วอเล็กซาเวียร์ไม่ใช่คนที่ดูถูกคน แต่ยกเว้นจอมขวัญไว้ในกรณีพิเศษเพราะเธอจะมาพรากเอาอิสระของเขาไป และอเล็กซาเวียร์ก็ไม่ถูกชะตากับจอมขวัญสุดๆ เลยด้วย
“เดซี่เป็นเด็กน่ารัก”
“เฉิ่มเชยแบบนั้นใครจะไปเอาลงแม้แต่ปิดไฟเอาผมยังสะอิดสะเอียด”
“ซาเวียร์” ผู้เป็นพ่อปรามลูกชายเสียงเข้มแต่อเล็กซาเวียร์หาได้สนใจไม่
“ก็ผมไม่ชอบเธอ”
“แล้วผู้หญิงที่ชอบทำตัวเยี่ยงโสเภณีที่แกควงๆ อยู่นั่นดีนักหรือยังไง”
“ก็ดีกว่าแซ่บกว่ายัยเฉิ่มของแด็ดก็แล้วกัน”
“ยังไงแกก็ต้องแต่ง อย่าคิดว่าแกขึ้นเป็นใหญ่แล้วฉันจะทำให้แกจมลงไม่ได้ ฉันสร้างแกขึ้นมาได้ฉันก็ทำลายแกได้เหมือนกัน”
อเล็กซาเวียร์มองหน้าผู้เป็นพ่ออย่างไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะได้ยินคำพูดพวกนี้หลุดออกมาจากปากผู้เป็นพ่อ ยัยเฉิ่มนั่นมีดีอะไรนะ ไม่เห็นจะมีคุณสมบัติที่เหมาะสมกับเขาเลยสักนิดเดียว อเล็กซาเวียร์นึกถึงยัยเฉิ่มจากนั้นเขาก็รู้สึกหัวเสียหนักกว่าเดิม
นี่เขาต้องเอาเธอมาเป็นเมียจริงๆ เหรอเนี่ย?
“ขอคนอื่นที่ดีกว่านี้ไม่ได้เหรอ”
“คนนี้ดีและเหมาะสมกับแกมาที่สุดแล้ว ก่อนที่ฉันจะตาย แกมีเมียมีหลานให้ฉันอุ้มไม่ได้หรือไง”
“ไม่ได้ไม่อยากทำไม่อยากมีเมีย”
“ซาเวียร์แด็ดขอร้องล่ะ แด็ดอยากเห็นแกมีครอบครัวที่สุขสมบูรณ์”
“มันจะสมบูรณ์ได้ยังไงล่ะแด็ดในเมื่อเมียผมเป็นยัยเฉิ่มนั่น และบอกไว้เลยนะ ถ้าแด็ดจะเล่นขู่ผมแบบนี้หากผมแต่งงานกับยัยเฉิ่มนั่นแด็ดจะต้องเสียใจที่เอาเธอมาให้ผมดูแลในฐานะเมีย”
“เดซี่จะต้องเปลี่ยนแปลงแกได้แน่นอน”
“มโนอยู่หรอครับ”
“พรุ่งนี้งานแต่งจะเริ่ม”
“เร็วไปไหมผมยังทำใจไม่ได้ที่ต้องแต่งงานกับผู้หญิงเฉิ่มเชยไร้รสนิยมอย่างยัยเดซี่นั่นน่ะ”
“ถ้าไม่แต่งอำนาจที่แกมีฉันจะพังมันให้หมดไม่เชื่อก็ลองดู ลูกราชสีห์มันจะเก่งกว่าผู้ให้กำเนิดได้ยังไงกัน”
“บ้าเอ๊ย!!!”
“จะแต่งไม่แต่ง”
“แล้วแด็ดจะเสียใจคอยดูเถอะ”
อเล็กซาเวียร์บอกดวงตาของเขาจริงจังมากแต่คนเป็นพ่อกลับไม่สนใจเพราะเชื่อมั่นในตัวของจอมขวัญหรืออีกชื่อที่ท่านเรียกถนัดปากก็คือเดซี่ ตอนนี้อเล็กซาเวียร์ยังมองไม่เห็นความงดงามของจอมขวัญ แต่หากแต่งงานอยู่ดินกันไปท่านก็เชื่อว่าอเล็กซาเวียร์จะรักและหลงจอมขวัญหนักมาก
จนเมื่องานแต่งงานเริ่มต้นขึ้นอย่างสวยงาม
“ผมขอแสดงความยินดีกับท่านเกรย์ด้วยนะครับ”
“ครับ ลูกสะใภ้คนนี้ผมคัดสันเองกับมือเหมาะสมกับอเล็กซาเวียร์อย่างมาก”
ท่านเกรย์มองไปยังลูกสะใภ้และลูกชายด้วยแววตาแสดงความภาคภูมิใจและความสุข แม้ว่าลูกสะใภ้ของท่านจะเป็นหญิงสาวไร้หัวนอนไปเท้าที่ท่านรับอุปการะไว้ แต่กระนั้นท่านก็เลี้ยงดูแลของท่านมาอย่างดี และขัดเกลานิสัยจนอ่อนน้อมแตกต่างกับท่านมาก
“สายตาหลายคนในงานไม่คิดอย่างนั้นนะครับ”
มิสเตอร์เควินกล่าวอย่างตรงไปตรงมา เนื่องจากท่านรู้จักกับท่านเกรย์มานานจึงกล้าที่จะพูดตรงๆ แขกเรื่อในงานไม่มีใครมองว่าเจ้าสาวเหมาะสมกับเจ้าบ่าวเลยสักคน ส่วนมากพอรู้จักหัวนอนปลายเท้าของจอมขวัญต่างก็มองอย่างเหยียดหยาม
ยกเว้นก็แต่ท่านเกรย์นี่แหละที่ดูจะมีความสุขในงานอยู่คนเดียว
“ฉันรู้เควินแต่ที่ฉันเลือกเดซี่เพราะฉันไม่ต้องการลูกสะใภ้ที่ทำตัวเป็นปลิงดูดเลือดดูเนื้อลูกชายของฉัน มันดูใจร้ายไปหน่อยกับการบ่งการชีวิตของลูกชาย แต่ฉันคิว่าตัวเองได้เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกแล้วล่ะ”
“ผมนับถือใจท่านจริงๆ”
“ชนแก้วกันดีกว่าวันนี้วันดี”
ท่านเกรย์ยกแก้วชนกับมิสเตอร์เควินจากนั้นทั้งสองคนก็ดื่มดำกับบรรยากาศเสียงดนตรีในงานแต่งงาน จนกระทั่งถึงช่วงเวลาส่งตัวบ่าวสาวเข้าหอ
“ทำหน้าให้มันดีๆ ไม่ได้หรือไงซาเวียร์ แกเอาแต่ทำหน้ายักษ์หน้ามารหนูเดซี่เขานั่งตัวสั่นหมดแล้ว”
“ก็ผมอารมณ์ไม่ดีเหม็นเบื่อคน”
อเล็กซาเวียร์ตอบแล้วมองคนที่นั่งข้างกายด้วยตาดูแคลน สวยก็ไม่สวย แม้แต่ชุดเจ้าสาวก็เลือกมาใส่อย่างไร้รสนิยม การแต่งหน้าแทนที่จะจ้างช่างมีฝีมือกลับเลือกจะให้สาวใช้แต่งหน้าทำผมให้ บ้าบอ ไม่ได้ดั่งใจเขาสักอย่าง
วันนี้เป็นวันอัปยศของอเล็กซาเวียร์มากที่สุดเลยล่ะ!!!
“เดซี่ทนมันหน่อยก็แล้วกันนะแล้วก็ช่วยทำให้มันเป็นผู้เป็นคนเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาเสียที”
“อะ....เอ่อ.....ค่ะแด็ด”
“หึ” อเล็กซาเวียร์ส่งเสียงเย้ยหยันเธอในลำคอเล่นเอาสาวข้างกายเนื้อตัวสั่นหนาวๆ ร้อนๆ ไปทั่วทั้งกาย
“แด็ดหวังว่าแกจะเป็นสุภาพบุรุษนะ มีหลานให้แด็ดไวๆ”
“เฉิ่ยเชยขนาดนี้เอาไม่ลงหรอกครับ” เขาไม่ถนอมน้ำใจเธอเลยสักนิด จอมขวัญบีบมือตัวเองแน่นเพื่อระบายความรู้สึกเจ็บปวดที่ถูกเขาถากถางเธออย่างร้ายกาจ
“ปากดีไปเถอะ”
“แด็ดกลับไปนอนเถอะ ไม่สบายอยู่ไม่ใช่เหรอ มั่วแต่ยืนพร่ามระวังอาการมันจะทรุดก่อนจะได้ทันเห็นหน้าหลานะครับ”
“ไอ้ซาเวียร์!” ท่านเกรย์เรียกลูกชายเสียงเข้มแล้วทำท่าว่าจะกระโจนเข้าไปสั่งสอนแต่ลูกสะใภ้อย่างจอมขวัญลุกขึ้นยืนมาขว้างเอาไว้ก่อน
“ใจเย็นนะคะแด็ด”
“แด็ดจะสั่งสอนมันสักหน่อยปากหมาเกินเยียวยาแล้ว”
“หึ....ก็เข้ามาสิครับคิดว่ากลัวเหรอ” อเล็กซาเวียร์ยั่วอารมณ์ท่านเกรย์ไม่เลิก ทำให้ท่านเกรย์หอบหายใจถี่กระชันคล้ายความดันจะขึ้น
“ถ้าหนูเดซี่ไม่เข้ามาขว้างนะปากแกมีสีไปนานแล้วกลับกันออสตินฉันเบื่อขี้หน้าไอ้ลูกชายจอมมารนี่เต็มแก่แล้ว”
ท่านเกรย์บอกกับคนสนิทออสตินเดินเข้ามาพยุงอย่างรู้งานแล้วพาท่านเกรย์ออกจากห้องหอ ทิ้งให้บ่าวสาวอยู่ด้วยกันด้วยความอึดอัดและเกิดสงคราวเย็นขึ้น
“อย่าคิดว่ามีแด็ดถือหางให้แล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรเธอนะ เฉิ่มเชยแบบนี้อ้าขาให้เอาฉันก็เอาไม่ลงหรอก คืนนี้เธอนอนในนี้ตามสบายฉันจะไปนอนห้องของฉัน”
- Writer
- chap_listContents
- likeADD