บทส่งท้าย
สายลมยามบ่ายพัดผ่านลู่ฟางเหนียงมองบุตรชายที่นอนหลับพริ้มอยู่ในเปลเล็ก มือบางดึงสายเชือกผูกเปลเบาๆ ร้องเพลงกล่อมจนดวงตาน้อยค่อยๆ ปิดลง
“เหนียงเอ๋อร์ อาหลงหลับหรือยัง”
คุณชายสามที่โผล่เพียงศีรษะอยู่หน้าประตูเรือนนอนเอ่ยเรียกนางเสียงเบาลู่ฟางเหนียงยกยิ้มบางส่งให้เขาพร้อมกับพยักหน้ารับคำ ไม่นานร่างบุตรสามคนก็ก้าวเข้ามาในห้องโดยพร้อมกัน
หลิวเฉินเลี่ยงเดินเข้าไปโอบเอวบางวางหน้ากดจมูกลงบนไหล่เล็ก ลู่ฟางเหนียงมองการกระทำของเขาแล้วยิ้มกว้างคุณชายสามหลิวที่ผู้คนภายนอกมองว่าเขาดุดันถนัดใช้คมกระบี่มากกว่าเอ่ยเจรจา แต่ยามอยู่กับนางกลับเป็นเพียงเด็กน้อยขี้อ้อนผู้หนึ่ง
ขณะที่หลิวเฉินผิงเดินมานั่งลงอีกข้างรับเชือกไกวเปลมาจากมือนางแล้วออกแรงดึงแทนโดยที่สายตาไม่แม้แต่จะมองบนเปลเล็ก คุณชายรองหลิวที่ผู้คนมองภายนอกมองว่าวาจาเขาคือยาพิษเคลือบน้ำตาล ทว่ายามอยู่กลับนางกลับอ่อนโยนดุจสายในฤดูใบไม้ผลิ
