Sinan Defne’nin evine vardığında apartmanın önünde kısa bir süre bekledi. İçinde bir huzursuzluk vardı, kalbi hızla çarpıyordu. Zile basmadan önce, pencereden ışığın yanmadığını fark etti. Demek ki Defne evde değildi.
Tam geri dönecekken cebinden telefonu titredi. Defne’den gelen bir mesajdı:
“Beni merak etme. Selen’le yüzleştim. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.”
Sinan mesajı okuduğunda kaşları çatıldı. “Yüzleşmek” kelimesi beyninde çınladı. Eğer Defne doğru söylüyorsa, bu çok riskliydi. Çünkü Selen sıradan biri değildi; çetenin en gözü kara, en tehlikeli kadınlarından biriydi.
O sırada Defne, şehrin dışındaki eski bir depoda tek başına oturuyordu. Masanın üzerinde Selen’in çantasından aldığı küçük bir USB bellek vardı. Gözleri ışıl ışıldı ama içinde öfke ve hüzün birbirine karı
