O gün… her şey sıradan gibi görünüyordu.
Ama Komiser Sinan’ın içi içini yiyordu.
O mesajdan sonra, o geceden sonra, bir şeyler fazla sessizdi. Defne'nin çevresi… geçmişi… hatta dostlukları bile gözüne gölge gibi görünmeye başlamıştı.
Defne şu an haber peşindeydi. Uzakta, yalnız.
Ve Sinan, bir çete tarafından kıskaca alındığını adım adım hissediyordu.
Selen…
Defne’nin en yakın arkadaşı.
Ama fazla yakındı.
Fazla sessizdi.
Ve fazla ulaşılmazdı.
---
Sinan, sivil kıyafetle sokağın köşesindeki araca yaslandı. Kulaklığından telsiz sesi geliyordu, ama dikkatini dağıtmıyordu. Gözleri sabitti:
Selen’in evine giden dar sokağın girişinde, karanlıkta bekliyordu.
Yarım saat sonra, siyah camlı bir araç evin önünden çıktı. Sürücü belli değildi. Ama yolcu koltuğunda… Selen.
Sinan araca bindi.
