ปัง...
ประตูไม้จันทน์หอมบานใหญ่ถูกปิดลงอย่างแผ่วเบา ร่างสูงสง่าของจ้าวเฟยหลงลับสายตาไปแล้ว แต่ความเงียบงันภายในห้องทรงพระอักษรกลับดูหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม
ฮ่องเต้จ้าวหยาง ยังคงประทับยืนอยู่ที่เดิม พระเนตรคมกริบจ้องมองไปยังบานประตูที่ปิดสนิทนั้นด้วยแววตาที่ลึกล้ำยากจะหยั่งถึง ริมฝีปากหยักได้รูปยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย... เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากความขบขัน แต่เกิดจากความ "รู้ทัน"
"กงกง..."
สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ พระองค์หมุนวรกายกลับมาอย่างเชื่องช้า ทอดพระเนตรไปยัง กงกง ขันทีชราคนสนิทที่ยืนก้มหน้ารับใช้อยู่ข้างกายมาตั้งแต่สมัยยังเป็นองค์ชาย
"เจ้าคิดว่า... น้องชายข้าปิดบังเรื่องความสามารถของคุณหนูใหญ่สกุลไป๋ไปทำไม?"
กงกงชราโค้งกายลงต่ำ รอยยิ้มรู้ความปรากฏบนใบหน้าเหี่ยวย่น เขาถวายการรับใช้ฮ่องเต้และอ๋องสามมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์ ย่อมมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น
"ทูลฝ่าบาท..." กงก
