สถานะคู่นอน (ของหวง)

คำตอบ #1

BSD University

พระจันทร์ไม่แม้แต่จะยัดอะไรลงท้องสักมื้อแม้จะได้ยินเสียงโครกครากดังมาตลอดการนั่งโดยสารรถประจำทาง เธอสวมชุดนักศึกษาด้วยความเร่งรีบและหัวใจที่เต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ อยู่ตลอดเวลา เพราะเนื้อหาในอีเมลจากมหาวิทยาลัยล่าสุดที่ส่งมา แจ้งเตือนให้เธอทราบว่านี่จะเป็นการอนุโลมครั้งสุดท้ายแล้วในการจ่ายค่าเทอมให้เรียบร้อย

“ต้องคุยได้สิ…ใจร่มไวก่อนจันทร์ ต้องผ่อนผันได้เหมือนเทอมที่แล้วสิ..” พระจันทร์พึมพำกับตัวเองไปตลอดทางที่เดินไปยังห้องฝ่ายการเงินของนักศึกษาภาคอินเตอร์ เธอมัวแต่ก้มหน้าก้มตาเดินเสียจนเผลอไปชนเข้ากับร่างของใครบางคนเข้าอย่างจัง

พลั่ก!

“นี่! เดินไม่ดูตาม้าตาเรือหรือไงยัยบ้า!” นักศึกษาสาวผมสีบลอนด์จากการย้อมแฟชั่นถลึงตาใส่พระจันทร์ เนื่องจากการชนเมื่อครู่ทำให้ไอศกรีมช็อกโกแลตที่หล่อนถืออยู่เปื้อนที่อกเสื้อตัวเองเต็ม ๆ

“ขอโทษด้วยนะคะ พอดีเรารีบไปที่ห้องการเงินก็เลย…” พระจันทร์รีบพูดขอโทษรัวเร็วก่อนจะเงยหน้ามาพบว่าคนที่ยืนเอาเรื่องตนอยู่คือใคร “…เมญ่า"

“อ๋อ ก็นึกว่าใครที่ไหน นังแกะดำของภาควิชาเรานี่เอง” เจ้าของชื่อเมญ่าหันไปหัวเราะกับเพื่อนที่เดินตามหลังมาด้วยกัน น้ำเสียงแสดงออกชัดเจนว่าไม่มีความปรารถนาดี แต่ไหนแต่ไรเมญ่าไม่ค่อยชอบพระจันทร์เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เพราะเวลาสอบปฏิบัติในครัวหากเธอทำผิดพลาดเมื่อไหร่ ก็มักจะถูกอาจารย์ตำหนิให้ดูพระจันทร์เป็นแบบอย่างเสมอ “เมื่อกี้เธอว่ายังไงนะ ไปห้องการเงินเหรอ หรือว่า…กำลังจะโดนมหาวิทยาลัยไล่ออกเพราะไม่มีปัญญาจ่ายค่าเทอมน่ะ”

พระจันทร์กำหมัดแน่นเพราะไม่สามารถแก้ต่างอะไรได้ และเธอรู้ดีว่าเรื่องนี้แพร่กระจายออกไปได้เพราะเมญ่าสนิทสนมกับอาจารย์ที่ทำงานอยู่ในฝ่ายการเงินของนักศึกษาอินเตอร์

“เป็นใบ้เหรอยะ หรือว่าหูหนวก ฉันพูดด้วยทำไมไม่พูด” เมญ่าเริ่มขึ้นเสียง คนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็เริ่มหันมามองเป็นตาเดียว พระจันทร์ที่ทำอะไรตอบโต้ไม่ได้ก็พยายามเดินหนีแต่ก็มิวายถูกกระชากข้อมือเอาไว้อยู่ดี

“อย่ามาเดินหนีฉันนะ แกยังไม่ได้ขอโทษเรื่องที่ทำเสื้อฉันเปื้อนเลย รู้มั้ยว่าเสื้อนักศึกษาตัวนี้ฉันสั่งตัดให้เข้ารูปมาแพงแค่ไหน มันไม่ใช่เสื้อนักศึกษาธรรมดากะหลั่ว ๆ แบบที่เธอใส่อยู่นะพระจันทร์!” เมญ่าบีบข้อมือที่จับอยู่แรงขึ้นจนพระจันทร์นิ่วหน้า

“ฉันขอโทษเธอไปแล้ว ยังต้องการอะไรอีก จะให้ขอโทษซ้ำอีกรอบก็ได้ แต่ตอนนี้ฉันขอตัวก่อนได้ไหม ฉันต้องรีบไปจัดการธุระ"

“ธุระเรื่องค่าเทอมน่ะเหรอ เทอมนี้ทั้งเทอม นอกจากเธอจะไม่ค่อยเข้าเรียนแล้วฉันยังเห็นเข้าออกห้องฝ่ายการเงินเป็นว่าเล่น น่าสมเพช เอ้ย น่าสงสารจริง ๆ เลยนะ เสียดายที่ภาคอินเตอร์ไม่มีทุนการศึกษาให้เหมือนภาคปกติ นี่ พระจันทร์ ฉันจะบอกอะไรให้นะ เธอน่ะ เลิกฝืนแล้วเทียบโอนไปเรียนภาคปกติเถอะ เจียมกะลาหัวตัวเองบ้าง"

คนโดนพูดถากถางพยายามนิ่งเงียบ พระจันทร์ไม่อยากเสียเวลาเสวนากับเมญ่าอีกต่อไป เธอบิดข้อมือของตนให้หลุดพ้นเป็นอิสระแล้วตั้งใจจะเดินหนี แต่เมญ่าและกลุ่มเพื่อนกลับเดินมาขวางทางไว้ พร้อมกับใช้ไอศกรีมช็อคโกแลตที่ถืออยู่ในมือป้ายลงบนอกเสื้อของพระจันทร์ให้เปื้อนเหมือนกัน

“เมญ่า!”

“ทีเธอเดินชนฉันจนเปื้อนล่ะพระจันทร์ อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะ!” เมญ่าหันไปหัวเราะกับเพื่อนของตนอย่างสนุกสนาน

“ที่เธอเปื้อนเพราะฉันเดินชนด้วยความไม่ได้ตั้งใจ แต่ที่เธอทำเมื่อกี้มันจงใจชัด ๆ" พระจันทร์โกรธจนตัวสั่น อยากจะเดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเสื้อนักศึกษาขาวสะอาดที่ตนสวมใส่อยู่นี้ใครเป็นคนซื้อให้ก็ชักจะมีน้ำโหขึ้นมาบ้างแล้ว

‘เสื้อนักศึกษาตัวนี้ แม่ซื้อให้จันทร์นะลูก คนเก่งของแม่’

“แล้วยังไง เสื้อนักศึกษาโนเนมของเธอมันจะซักเท่าไหร่กันเชียว ฉันมีปัญญาซื้อชดใช้คืนให้กี่สิบตัวก็ได้ ถ้าไม่อยากโดนฉันกับเพื่อนสั่งสอนก็คุกเข่าแล้วกราบขอโทษฉันตรงนี้เลยสิ ฉันสัญญา.. ว่าถ้าเธอกราบเรียบร้อยแล้วเนี่ย ฉันจะปล่อยให้เธอเดินไปที่ห้องการเงินโดยไม่วุ่นวายอีกเลยแม้แต่นิดเดียว" เมญ่าลอยหน้าลอยตาพูดราวกับไม่เห็นคุณค่าความเป็นคนในตัวของพระจันทร์เลยสักนิด

“ทำไมฉันจะต้องกราบเธอด้วย ในเมื่อฉันก็ขอโทษไปแล้ว หลบไป ฉันต้องรีบไปทำธุระ” พระจันทร์ตั้งใจจะเดินหนีไปให้พ้น คราวนี้เมญ่าไม่ได้ใช้มือในการรั้งเอาไว้ แต่ใช้คำพูดเสียดแทงที่รุนแรงจนเกินจะทนแทน

“งั้นครั้งนี้ฉันไปปล่อยไปก็ได้ นี่แหละนะ พวกเด็กกำพร้า พอไม่มีใครให้เกาะเป็นปลิงแล้วก็ต้องดิ้นรนทุกวิถีทาง สู้ ๆ น้า พระจันทร์~”

เส้นความอดทนสุดท้ายขาดผึงลงทันที พระจันทร์หันหลังเดินกลับไปพร้อมกับเงื้อมือขึ้นเตรียมที่จะตบปากของคนนิสัยเสียให้หยุดพูดพาดพิงถึงผู้มีพระคุณของตน

“หยุดนะนักศึกษา!”

เสียงอันน่าเกรงขามของอาจารย์ประจำภาควิชาหยุดมือของพระจันทร์เอาไว้ได้ทันควัน “เมญ่า พระจันทร์ ตามไปพบอาจารย์ที่ตึกคหกรรมอินเตอร์ชั้นหนึ่ง เดี๋ยวนี้ คนที่อยู่ในเหตุการณ์นั่นก็ด้วย"

เมญ่ายกยิ้มอย่างผู้ชนะให้กับพระจันทร์ที่เก็บมือลงเป็นที่เรียบร้อยพร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงเริงรื่น “หลักฐานมันก็เห็นอยู่ตำตาว่าใครทำใครก่อน เธอไม่รอดทัณฑ์บนแน่ พระจันทร์"

…

ภายในห้องพักอาจารย์ เมญ่านั่งกอดอกลอยหน้าลอยตา เพราะมั่นใจเหลือเกินว่าตนจะต้องเป็นฝ่ายถูกแน่ ๆ ในขณะที่พระจันทร์ได้แต่นั่งกุมมือด้วยความเคร่งเครียด ทั้งเรื่องที่กำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ และเรื่องที่เธอต้องไปติดต่อฝ่ายการเงินเพื่อชำระค่าเทอมพร้อมค่าปรับเพื่อรักษาสภาพนักศึกษาเอาไว้

“เรื่องมันเป็นยังไงมายังไง เล่าตามความจริงให้อาจารย์ฟังเดี๋ยวนี้" หญิงวัยกลางคนใบหน้าดูเคร่งขรึมน่าเคารพเอ่ยถาม เมญ่าจึงชิงพูดก่อน

“พระจันทร์เดินมาชนหนูค่ะอาจารย์ ไม่รู้ว่าจะรีบไปไหน หนูเดินมาดี ๆ ไม่ได้ขวางทางเลยค่ะ แล้วพอชนหนูเสร็จ ไอศกรีมก็เลอะที่เสื้อหนู หนูบอกให้พระจันทร์ขอโทษ แต่พระจันทร์ไม่ยอมขอโทษค่ะ เพื่อนจะทำร้ายร่างกายหนูค่ะอาจารย์"

“มันไม่ใช่แบบนั้นนะคะอาจารย์" พระจันทร์เถียงสู้ เรียกคืนความยุติธรรมให้กับตัวเอง “หนูขอโทษเมญ่าแล้วค่ะ แต่เพื่อนยังเอาเรื่องหนูไม่เลิก พูดจากถากถางถึงพ่อแม่ของหนูด้วยค่ะ หนูเลย…เผลอจะทำร้ายเพราะอารมณ์โกรธ"