ห้าปีต่อมา
ซิดนีย์, ออสเตรเลีย
“ล็อบส์เตอร์ซอสแกงเขียวหวานไก่ได้แล้วค่ะคุณลูกค้า” เจ้าของคำพูดเอ่ยเสียงนุ่มอ่อนกับลูกค้าซึ่งถือได้ว่าเป็นดั่งพระเจ้าสำหรับผู้ประกอบการหรือผู้ขาย ใบหน้านวลแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเล็กน้อยแย้มรอยยิ้มให้กับสองสามีภรรยาวัยไม้ใกล้ฝั่งพร้อมกับเสิร์ฟอาหารลงบนโต๊ะด้วยความชำนิชำนาญ
“หอมเครื่องแกงมากเลยจ้ะแม่หนู ได้กลิ่นแบบนี้แล้วก็นึกถึงประเทศไทยเลยเนอะ ดีใจจริง ๆ ที่ในซิดนีย์มีร้านอาหารไทยที่เปิดด้วยคนไทยแท้ ๆ แบบร้านนี้ คราวก่อนฉันมาชิมแค่ผัดไทยจานเดียว ติดใจจนเกือบเก็บไปฝันแน่" หญิงชราผมขาวโพลนทั้งศีรษะเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะตามประสาคนไทยที่มาอยู่ต่างแดนนานแล้วคิดถึงอาหารบ้านเกิด “ถ้ามีแบบบริการส่งก็ดีสิจ๊ะ ฉันกับสามีน่ะแก่แล้ว กว่าจะเดินทางมาถึงเล่นเอาหืดขึ้นคอเลยล่ะ"
คนฟังอมยิ้มแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ “เอาไว้หนูจะแจ้งเจ้าของร้านให้นะคะ เมื่อสองปีก่อนเคยทำ
