“ขอบคุณมากเลยนะนิ่มที่อุตส่าห์มาส่งเราถึงหน้าที่พักเลย ทั้งที่ในซอยนี้กลับรถยากแท้ ๆ” พระจันทร์ยืนโบกมือให้สองสาวที่นั่งอยู่ในรถ หากพูดให้ถูกคงเป็นการโบกมือให้นิ่มนวลแค่คนเดียว เพราะเฌอเอมที่กินปิ้งย่างอิ่มจนพุงกางนอนหลับไปที่เบาะหลังของรถเป็นที่เรียบร้อย
“เรามันเซียนกลับรถอยู่แล้ว อันที่จริงเราอยากมารับมาส่งจันทร์ทุกวันด้วยซ้ำ โรคขี้เกรงใจนี่เมื่อไหร่จะหายซักทีฮึ” นิ่มนวลหรี่ตาลงมองเป็นการกดดันเพิ่มอีกทาง
“ได้ที่ไหนล่ะ อะพาร์ต์เมนต์ที่เราอยู่กับหอของนิ่มคนละทางกันเลย ถ้าวนมารับเรามีหวังได้ไปทำงานสายกันทั้งสามคนแน่ แต่ขอบคุณมากเลยนะที่อุตส่าห์เป็นห่วง พรุ่งนี้เราทำข้าวปั้นให้สองชิ้นเลยดีไหม นิ่มชอบหน้าปลาซาบะกับไข่หวานนี่” พระจันทร์แย้มรอยยิ้มสดใสเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
นิ่มนวลถอนหายใจเฮือกใหญ่เพราะป่วยการจะเถียงด้วยแล้ว “เฮ้อ จันทร์นี่ตลอดเลยนะ ก็ได้ ๆ ไม่รับก็ไม่รับ แต่ขอมาส่งตลอดเลยนะ
