“ว่ายังไง เธอกำลังเล่นกับความอดทนของฉันอยู่หรือเปล่า" เตชินทร์ถามย้ำอีกหนเพื่อต้องการให้พระจันทร์เปลี่ยนใจ ดวงตากลมเขามองสบอยู่ไร้ซึ่งแววสุขุมเหมือนเช่นครั้งแรกและครั้งก่อนหน้าที่พบกัน เขามองเห็นความขุ่นมัวของเรื่องบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ภายใน
เหมือนกล่องแพนโดร่าที่เตชินทร์ไม่ควรแตะต้อง
“ฉัน…แค่ไม่อยากให้คุณรู้สึกเหมือนต้องเสียเงินไปเปล่า ๆ ฉันอยากทำงานให้คุณคุ้มค่ากับที่จ่ายมาค่ะ..” พระจันทร์ตอบเสียงเบา สัมผัสอุ่น ๆ บนหน้าผากยังคงติดอยู่ในใจเธอ ไม่ต้องส่องกระจกหญิงสาวก็พอจะรู้ตัวว่าแก้มของตนคงแดงเถือกไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย
“ทบเอาไว้วันหลังก็ได้" ชายหนุ่มถอยตัวออกไป พร้อมกับมองไปยังหน้าประตูกระจกที่กั้นระหว่างห้องครัวกับระเบียงแล้วก็พบว่าฝนยังคงลงเม็ดใหญ่อยู่ ห่างฝืนขับรถออกไปในตอนนี้ก็คงเสี่ยงกับอุบัติเหตุบนท้องถนนไม่น้อย
“งั้น…คุณเตชินทร์นั่งพักก่อนนะคะ ฉันจะทำมื้อเย็นให้ทานเป็นการขอโ
