รวมเรื่องสั้น Midnight Diary 1

รอยร้าวในเงาจันทร์ (Hidden Desire)1.1

ค่ำคืนในคฤหาสน์หลังโตเงียบเหงาจนน่าใจหาย เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกหน้าต่างดังเปาะแปะคล้ายกับเสียงหัวใจของ นลิน ที่เต้นระรัวอย่างอ้างว้าง เธอในชุดนอนผ้าซาตินสีครีมบางเบายืนกอดอกมองออกไปในความมืด สามีของเธอ เมฆ ไปทำงานที่ต่างประเทศร่วมสามสัปดาห์แล้ว และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาปล่อยให้เธอเฝ้าบ้านขนาดหลายร้อยตารางวาเพียงลำพัง

"ทำไมถึงยังไม่นอนล่ะนลิน"

เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง นลินสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหันไปพบกับ ธรรศ พี่เขยหนุ่มผู้สุขุม เขายืนพิงกรอบประตูห้องโถง

ในมือถือแก้วบรั่นดี ชุดลำลองของเขาดูหลวมๆ แต่กลับขับเน้นไหล่กว้างและช่วงตัวที่ดูแข็งแรงแบบชายหนุ่มที่ดูแลตัวเองอย่างดี

"พี่ธรรศ... นลินนอนไม่หลับค่ะ ฝนตกหนักไฟมันวูบวับไปวับมา เลยแอบกลัว" เธอตอบเสียงแผ่ว

ธรรศ ที่ใช้สายตามองสำรวจใบหน้าหวานของน้องสะใภ้ ดวงตาของเขาฉายแววเห็นใจลึกๆ เขาเป็นพี่ชายคนโตที่คอยดูแลกิจการครอบครัว และรู้ดีว่าน้องชายของเขาละเลยภรรยาคนนี้มากแค่ไหน

"เมฆมันก็เหลือเกิน ทิ้งเมียสวยๆ ไว้บ้านคนเดียวบ่อยๆ ไม่กลัวใครเขามาขโมยไปหรือไง" คำพูดของเขาดูเหมือนทีเล่นทีจริง แต่สายตาที่เขามองนลินกลับดูจริงจังจนเธอต้องหลบตา

เปรี้ยง!

เสียงสายฟ้าฟาดดังสนั่นพร้อมกับแสงสว่างวาบไปทั่วห้อง ก่อนที่ทุกอย่างจะตกอยู่ในความมืดมิดสนิท นลินอุทานออกมาด้วยความตกใจ ร่างกายของเธอขยับเข้าหาแหล่งพักพิงเดียวที่อยู่ใกล้ที่สุดโดยสัญชาตญาณ

"อุ๊ย! พี่ธรรศ!"

นลินโผเข้ากอดร่างหนาแน่นจนใบหน้าซุกเข้ากับแผงอกกว้าง กลิ่นกายชายหนุ่มผสมกลิ่นไม้หอมและบรั่นดีจางๆ พุ่งเข้าปะทะโสตประสาท มันเป็นกลิ่นที่ต่างจากเมฆอย่างสิ้นเชิงมันดูหนักแน่น มั่นคง และปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่เคยรู้จัก

"ไม่ต้องกลัว พี่อยู่นี่แล้ว..."

มือหนาของธรรศค่อยๆ ยกขึ้นโอบไหล่บาง เขาตั้งใจจะเพียงแค่ปลอบโยน แต่สัมผัสจากผิวเนียนละเอียดของชุดนอนซาตินที่ลื่นมือ ประกอบกับกลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นท่ามกลางความมืด ทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบ

"นลิน ตัวเธอสั่นมากเลยนะ" เขาพึมพำชิดใบหูเล็ก จนเธอยิ่งรู้สึกขนลุกซู่

"นลิน... นลินกลัวจริงๆ ค่ะพี่ธรรศ อย่าเพิ่งทิ้งนลินไปไหนนะคะ" เธอเงยหน้าขึ้นในความมืด แม้จะมองไม่เห็นชัดเจน แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดรินลงมาบนหน้าผาก

ในจังหวะที่โลกทั้งใบเงียบงัน มีเพียงเสียงฝนและเสียงลมหายใจของคนสองคน ธรรศค่อยๆ เลื่อนมือลงมาที่เอวคอดกิ่ว ความเงียบทำให้อารมณ์ที่ถูกกดทับไว้เริ่มผุดพราย เขาโน้มใบหน้าลงมาหา จนจมูกของทั้งคู่แตะกันเบาๆ

"นลินรู้ใช่ไหมว่าพี่คิดยังไงกับเรา... ตั้งแต่วันแรกที่เมฆพาเราเข้าบ้าน" น้ำเสียงของเขาแหบพร่า

นลินใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตะโกนบอกให้เธอถอยห่าง แต่ความเหงาที่สะสมมานานปีและความเร่าร้อนจากสัมผัสของคนตรงหน้ากลับพันธนาการเธอไว้

"พี่ธรรศ... แต่นลินเป็น...ภรรยาของพี่เมฆ น้องชายของพี่นะคะ"

"ชู่ว... คืนนี้ไม่มีใคร มีแค่พี่กับนลิน"

เขากดริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียน ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนลงมาที่พวงแก้ม และจบลงที่ริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก นลินหลับตาลงยอมรับรสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา มันเป็นรสชาติของความผิดบาปที่หอมหวานที่สุดเท่าที่เธอเคยสัมผัสมา...

พายุข้างนอกยังคงโหมกระหน่ำ แต่พายุอารมณ์ภายในห้องโถงมืดสลัวนั้นรุนแรงยิ่งกว่า ธรรศไม่ปล่อยให้ความลังเลเข้าครอบงำใจเขาหรือเธอ เขาช้อนร่างบางของนลินขึ้นแนบอก ท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่เริ่มติดขัด นลินซุกหน้าลงกับลำคอแกร่ง ความอบอุ่นจากร่างกายของพี่เขยทำให้เธอลืมสิ้นทุกความผิดชอบชั่วดี

ธรรศใช้เท้าดันประตูห้องนอนของเขาให้เปิดออกไม่ใช่ห้องนอนของเธอและเมฆ เพราะเขารู้ดีว่าหากเข้าไปในพื้นที่นั้น ความรู้สึกผิดอาจจะทำลายความปรารถนานี้ลง เขาขยับวางร่างสะคราญลงบนเตียงกว้างอย่างแผ่วเบา แสงฟ้าแลบที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาเป็นระยะทำให้เห็นนัยน์ตาหวานที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยความโหยหา

"พี่ธรรศ... มันไม่ควร..." นลินครางประท้วงเบาๆ เมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับฟูกนุ่ม แต่สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ ลงบนขาเนียนกลับทำให้คำพูดนั้นขาดห้วงไป

"พี่รอเวลานี้มานานเกินไปแล้วนลิน... นานจนพี่แทบคลั่ง"

ธรรศตามลงมาทาบทับ ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแกร่งกดเบียดกับความนุ่มนิ่มของเธออย่างพอดี เขาเริ่มระดมจูบไปตามซอกคอขาวผ่อง มือหนาซนค่อยๆ เลื่อนสายเดี่ยวชุดนอนซาตินให้หลุดพ้นไหล่ลาด ความเย็นของอากาศในห้องปะทะกับผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวทำให้นลินสะดุ้งเฮือก

"อ๊ะ... พี่ธรรศ..."

เสียงหวานครางเรียกชื่อเขา ยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวชายหนุ่ม มือของเขาที่ทั้งจับทั้งบีบไปตามส่วนโค้งเว้าอย่างช่ำชอง นลินรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังละลาย เธอแอ่นอกรับสัมผัสจากปลายลิ้นร้อนที่ลากผ่านยอดอกจนความเสียวซ่านแล่นพล่านไปถึงปลายเท้า

ความเงียบของค่ำคืนถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ธรรศจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว จนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าที่สมบูรณ์แบบราวกับรูปสลัก นลินมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัว สัมผัสที่เขาหมอบให้นั้นรุนแรงแต่ทว่ากลับอ่อนโยนในคราวเดียวกัน

เขาค่อยๆ แทรกตัวเข้าไประหว่างขาเรียวสวย นิ้วเรียวยาวเริ่มสำรวจดินแดนลับที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำแห่งความปรารถนา นลินบิดกายด้วยความเสียวกระสันมานาน เล็บสวยจิกขยำไปที่ต้นแขนกำยำของเขาเพื่อระบายความเสียวที่ทวีคูณขึ้น

"พี่จะทำให้นลินลืม... ลืมทุกคน ลืมทุกอย่าง... ให้มีแค่พี่คนเดียว" ธรรศ กระซิบเสียงพร่าข้างหู

ก่อนที่เขาจะนำพาเธอไปสู่จุดหมายที่ไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับ แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานถูกปลดปล่อยออกมาในท่วงทำนองที่เร่าร้อนและหนักแน่น ทุกการเคลื่อนไหวของธรรศเต็มไปด้วยความโหยหา นลินรับรู้ได้ถึงตัวตนของเขาที่เติมเต็มความว่างเปล่าในใจและร่างกายของเธอจนมิดไมล์

เสียงเม็ดฝนข้างนอกดูจะเบาลงไปทันที เมื่อเทียบกับเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันอยู่ในห้องนี้... ความสัมพันธ์ที่ถูกตราหน้าว่าผิดบาป ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบใต้เงามืดของคฤหาสน์หลังเดิมที่เคยเงียบเหงา