รวมเรื่องสั้น Midnight Diary 1

รอยร้าวในเงาจันทร์ (Hidden Desire)1.4

ในขณะเดียวกัน นลิน ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและจงใจใส่ชุดมิดชิดจนถึงลำคอเพื่อปกปิดรอยช้ำที่ธรรศทิ้งไว้ ยืนพิงหลังอยู่กับบานประตูห้องนอนด้วยความหวาดผวา เธอได้ยินเสียงพูดคุยของพี่น้องคู่นั้นดังขึ้นมาถึงข้างบน ความรู้สึกผิดและอัปยศทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าลงไปเผชิญหน้า เธอกะว่าจะรอให้ ธรรศ ออกไปทำงานก่อน แล้วค่อยแอบลงไปหาอะไรทาน หรือไม่ก็เลี่ยงไปอยู่ที่สวนหลังบ้านเพื่อหลบหน้าเมฆด้วย เพราะสู้หน้าความซื่อบริสุทธิ์ของเขาไม่ไหว

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์ในมือของเธอสั่นเตือน มีข้อความเข้าจากคนที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร

" ลงมาทานข้าวเช้า อย่าให้ฉันต้องขึ้นไปตามถึงบนเตียง... หรืออยากจะทบทวนบทเรียนเมื่อคืนต่อหน้าเมฆ"

คำขู่ที่แสนเลือดเย็นทำให้นลินมือสั่นจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วง เธอรู้ดีว่าธรรศไม่ใช่คนพูดเล่น และเขากล้าพอที่จะทำทุกอย่างตามที่ขู่ นลินสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามบังคับอาการสั่นของร่างกาย ก่อนจะตัดสินใจเดินลงไปด้านล่างอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพียงไม่นานนลินเดินเข้ามาในห้องอาหาร เมฆรีบเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ทันที

"นลิน... เป็นยังไงบ้างครับ เมื่อคืนเห็นบอกว่าเหมือนจะเป็นไข้" เมฆเดินเข้าไปประคองภรรยาด้วยความเป็นห่วง

"ดี... ดีขึ้นแล้วจ้ะพี่เมฆ" นลินตอบเสียงแผ่ว พยายามเลี่ยงไปนั่งเก้าอี้ที่ห่างจากธรรศมากที่สุด แต่สายตาคมกริบของชายที่นั่งหัวโต๊ะกลับจับจ้องเธอไม่วางตา

"มาพอดีเลยนลิน..." ธรรศเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยอำนาจ

"ทานเยอะๆ หน่อยสิ หน้าตาดูเพลียมากนะเมื่อคืนนี้... เป็นไข้จริงใช่ไหมเมฆ" เมฆพยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่

"จริงครับพี่ธรรศ ช่วงนี้นลินเองก็พักผ่อนน้อยไปจริงๆ"

นลินได้แต่ก้มหน้าทานอาหารเช้าที่ไร้รสชาติในความรู้สึกของเธอ ความกดดันจากสายตาของธรรศที่ส่งมาเป็นระยะๆ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกแผดเผา เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการจองจำที่เขากำลังจะใช้มันทำลายทั้งเธอและน้องชายของเขาเอง

"นลิน... พี่ว่ารอบนี้ผมคงต้องลงไปเคลียร์งานที่ต่างจังหวัดให้จบจริงๆ แล้วล่ะครับ" เมฆเอ่ยขึ้นกลางโต๊ะอาหาร สีหน้าของเขาดูเป็นกังวล

"พี่อาจจะไปสักสามสี่วัน พี่ธรรศแกเร่งมาน่ะ"

นลินใจหายวาบ ความรู้สึกหวาดหวั่นแล่นเข้าจับขั้วหัวใจ เธอรู้ดีว่าถ้าเมฆไม่อยู่ เธอต้องเผชิญกับ "นรก" ที่ธรรศขุดไว้เพียงลำพัง มือบางรีบคว้าแขนของเมฆไว้แน่นจนเขาสังเกตเห็น

"นลินขอไปด้วยได้ไหมจ๊ะพี่เมฆ นลิน... นลินอยากไปเปลี่ยนบรรยากาศ ไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว" น้ำเสียงของเธอสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด

"ไม่ได้" เสียงทรงอำนาจของธรรศขัดขึ้นทันควัน เขาไม่ได้เงยหน้าจากถ้วยกาแฟด้วยซ้ำ

"นลินเธอยังไม่สบายอยู่ เมื่อคืนก็ตัวสั่นงันงกขนาดนั้น จะไปให้เป็นภาระเมฆทำไม เผื่อไปทรุดหนักที่นั่นจะลำบากเปล่าๆ" เมฆหันไปมองพี่ชายแล้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

"นั่นสิครับนลิน พี่ธรรศพูดถูก คุณพักผ่อนที่บ้านนี่แหละปลอดภัยที่สุด เดี๋ยวผมรีบไปรีบกลับนะ" แม้จะซาบซึ้งในความห่วงใยของพี่ชาย แต่ในใจของเมฆกลับเริ่มมีความรู้สึกแปลกๆ ผุดขึ้นมา... ปกติธรรศไม่เคยใส่ใจรายละเอียดเรื่องสุขภาพของนลินขนาดนี้ ท่าทีที่ดู "ห่วงใย" จนเกินเหตุนั้นดูผิดวิสัยพี่ชายผู้เย็นชาของเขาไปมาก

ก่อนออกเดินทาง เมฆขึ้นมาเตรียมตัวบนห้องนอน เขามองนลินที่นั่งซึมอยู่บนเตียงด้วยความสงสาร ความรู้สึกแปลกใจเมื่อครู่ยังคงรบกวนจิตใจเขาไม่เลิก เขาตัดสินใจทำบางอย่างที่ไม่ได้บอกใคร เมฆหยิบกล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วที่เขาสั่งซื้อมาไว้ใช้ในงานติดตั้งระบบ (Smart Home) ออกมาจากกระเป๋าเครื่องมือ เขาเลือกมุมที่อับสายตาและมองเห็นได้ครอบคลุมทั้งห้องนอน รวมถึงพื้นที่หน้าประตู

"ทำอะไรน่ะจ๊ะพี่เมฆ" นลินถามเมื่อเห็นเขาเดินไปเดินมาแถวหัวเตียงและมุมห้อง

"อ๋อ... ผมแค่เชกความเรียบร้อยของปลั๊กไฟนะครับ" เมฆโกหกพลางส่งยิ้มให้

"นลินอยู่บ้านห้องคนเดียว ผมเป็นห่วง ผมอยากมั่นใจว่าคุณจะปลอดภัยจริงๆ"

เขากดเชื่อมต่อกล้องเข้ากับสมาร์ตโฟนของตัวเองทันทีที่ติดตั้งเสร็จ โดยที่นลินไม่รู้เลยว่า "ดวงตา" ของเขากำลังจะเฝ้าดูห้องนี้ตลอด 24 ชั่วโมง

เมื่อถึงเวลาเดินทางเมฆกอดนลินไว้แน่นก่อนจะเดินไปขึ้นรถ ธรรศยืนส่งน้องชายอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้านด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ทันทีที่รถของเมฆพ้นเขตประตูรั้ว บรรยากาศรอบตัวนลินก็เย็นเยียบขึ้นมาทันที

ตึ๊ง!

ข้อความใหม่จากธรรศเด้งขึ้นมาในมือถือของนลิน ขณะที่เธอกำลังยืนส่งเมฆอยู่ชั้นล่าง

"มันไปแล้ว... คืนนี้แต่งชุดที่ผมซื้อให้ไว้ในตู้ แล้วไปรอผมที่ห้องทำงานตอนสี่ทุ่ม อย่าให้ผมต้องใช้กำลังไปลากเธอ"

นลินตัวสั่นเทา เธอเงยหน้าขึ้นมองไปยังระเบียงชั้นสอง เห็นธรรศยืนจ้องลงมาด้วยสายตาของผู้ล่าที่ได้รับชัยชนะ โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า... ในสมาร์ทโฟนของเมฆที่กำลังขับรถออกไปนั้น หน้าจอกำลังเริ่มแสดงภาพเคลื่อนไหวภายในห้องนอนที่เริ่มมืดลงเรื่อยๆ

เมื่อถึงเวลานัดสี่ทุ่ม นลินกลับเลือกที่จะขังตัวเองอยู่ในห้องนอน เธอปิดไฟเงียบและซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ร่างกายสั่นสะท้อนด้วยความหวาดกลัว เธอหวังเพียงว่าความเงียบจะช่วยเป็นเกราะกำบังให้เธอพ้นจากเงื้อมมือของปีศาจในคราบพี่ชายอย่างธรรศได้สักคืน แต่ความหวังนั้นพังทลายลงในไม่กี่นาทีต่อมา...

ปัง!

ประตูห้องนอนถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะล่วงหน้า แสงไฟจากโถงทางเดินสาดเข้ามาเห็นเงาร่างสูงใหญ่ของธรรศยืนอยู่ เขาเดินตรงเข้ามาที่เตียงก่อนจะกระชากผ้าห่มออกจากร่างของนลินอย่างแรง

"ฉันบอกให้เธอไปรอที่ห้องทำงาน... กล้าดียังไงถึงขัดคำสั่งฉัน นลิน!" น้ำเสียงของเขาต่ำพร่าแต่แฝงไปด้วยโทสะ

"นลินขอร้อง... ฮึก... ปล่อยนลินไปเถอะนะคะ พี่เมฆไม่อยู่คุณอย่าทำแบบนี้เลย" เธอยกมือไหว้ ร่างกายถดหนีจนหลังชนหัวเตียง

ธรรศแค่นหัวเราะในลำคอ เขาไม่ได้ใช้กำลังลากเธอไปในทันที แต่กลับหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาแล้วเปิดไฟล์วิดีโอบางอย่างขึ้นมาส่งให้เธอตรงหน้า นลินก้มมองหน้าจอนั้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง หัวใจแทบจะหยุดเต้น มันคือภาพเหตุการณ์เมื่อคืน... ภาพที่เธอกำลังถูกเขารังแกอยู่หลังบานประตูห้องทำงาน เสียงครางกระเสือกกระสนและภาพร่างเปลือยเปล่าของเธอที่แนบชิดกับเขาถูกบันทึกไว้อย่างชัดเจน

"ถ้าคลิปนี้หลุดไปถึงมือเมฆ เธอคิดว่าน้องชายที่แสนดีของฉันจะทำหน้ายังไง" ธรรศใช้นิ้วแกร่งเชยคางเธอขึ้นมา

"เขาจะรังเกียจเธอขนาดไหนนลิน... ผู้หญิงที่ปล่อยให้พี่ชายสามีทำเรื่องอย่างว่า ทั้งที่สามียืนอยู่หลังประตู"

"อย่า... อย่าส่งให้เมฆนะคะ นลินยอมแล้ว... นลินยอมทุกอย่าง" เธอสะอื้นไห้ออกมาอย่างหมดทางสู้ ธรรศยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหู

"ดี... งั้นเริ่มจากตรงนี้เลยแล้วกัน ไม่ต้องไปถึงห้องทำงานหรอก บนเตียงที่เธอใช้นอนกับน้องชายฉันนี่แหละ... มันเร้าใจกว่าเยอะ"

ธรรศเริ่มซุกไซ้ซอกคอและบดเบียดร่างกายเข้าหานลินอย่างป่าเถื่อน มือหนาเริ่มฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้น นลินได้แต่หลับตาพริ้มปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่มีแรงแม้แต่จะขัดขืนเพราะคำขู่เรื่องคลิปนั้นเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่พันธนาการเธอไว้