Parang hangin lang ako sa kaniya habang naglalakad nang magkatabi papasok ng mansion. Kapansin-pansin ang tila pagbagal ng kaniyang lakad at tingin ko ay dahil naisip niyang hindi pa naman fully healed itong fracture ko. Bagaman may nararamdaman akong sakit, alam kong pawala na ito. Bukas hindi ko na ito kailangan alahanin at panigurado’y gagaling na.
Aaminin kong naiilang ako habang kasama siyang maglakad. Ngunit mas pinaiiral ko sa sarili na mas kailangan kong lakasan ang loob para makipagkaibigian sa taong ito at maging kumportable ang loob niya sa akin. Anong malay ko, baka mamaya o bukas ay darating na si Steisha Manuzon. Tiyak na mahihirapan akong lalo kung hindi ko pa magagawa ang habilin ni Trivo.
Nang makapasok sa mansion, diretso kami sa kusina. Umupo kami nang magkatapat
