“Hoş geldin.”
“Hoş buldum.”
Kelimeler gözlerinin önünde belirdiğinde, Aslı’nın yüreği sanki bir anlığına yerinden fırladı. Parmakları titredi, nefesi yarım kaldı. Kalbinin atışı kulaklarında yankılanıyor, zamanın sesi kısılıyordu sanki.
“Aman Allah’ım… inanamıyorum.”
Odanın havası bir anda değişmişti. Sanki duvarlar bile bu cümleyi duymuş, üzerine düşen sessizliğin kapısını aralamıştı. Perdeden süzülen sabah ışığı masanın üzerindeki çiçeğe vuruyor, onun yeşil yaprakları Aslı’nın kalp atışlarına eşlik eder gibi titriyordu.
“Gerçekten mi?” diye yazdı, inanmakla inanmamak arasında kalmış bir hâlde.
Abisi henüz gelmemişti. Oysa Mert Ali evine dönmüştü. Onun evi karşı da olduğu için sabahın erken saatlerinde İstanbul’a ayak basmış, şehrin kalabalığını, egzoz kokusuna karışmış deniz rüzgâr
